Μάηδες...

Μάηδες

Ματωμένοι Μάηδες - Το χρονικό μιας σφαγής

Για το μιμητικό και χορευτικό έθιμο-δρώμενο των «Μάηδων» στο Πήλιο, έχουν ειπωθεί και γραφεί όλα. (Κορδάτος, Λιάπης κ.ά ερευνητές).
Δείτε (ΕΔΩ) αναλυτικά στο firiki.pblogs.gr .

Έγινε και αναβίωση του εθίμου από διάφορους φορείς και συλλόγους παλιότερα και πρόσφατα στη Μακρινίτσα κι αλλού. Δείτε κι (ΕΔΩ) 

Παρακάτω υπάρχει ένα "διαφορετικό" κείμενο-διήγημα του γνωστού μας Κ. Λιάπη,  στο βιβλίο του "Κισμέτ"-πηλιορείτικα διηγήματα, με τον τίτλο "Ματωμένοι Μάηδες - Το χρονικό μιας σφαγής", Βόλος,1992. 
Εδώ μας δίνει μια "κακιά" στιγμή-σελίδα των Μάηδων του 1903, με στοιχεία των ανθρώπων του χωριού του και της γύρω περιοχής:

Η Πρωτομαγιά παλιότερα

Η Πρωτομαγιά όπως γιορτάστηκε και την είδε στα 1934, ο ανταποκριτής της βολιώτικης εφημερίδας "ΛΑΪΚΗ ΦΩΝΗ",  στα Άνω Λεχώνια και τα γύρω χωριά του Βόλου. 

Βέβαια μιλάει για την εξόρμηση του πλήθους στη γνωστή "Ρεματιά" των Άνω Λεχωνίων. Αυτή η κοσμοσυρροή στα γύρω χωριά και στα Λεχώνια ειδικά, ήταν επόμενο γιατί τα χρόνια εκείνα το τρενάκι ήταν σχεδόν το αποκλειστικό χερσαίο μέσο μεταφοράς ανθρώπων εκτός της πόλης του Βόλου.

 Επίσης ο συντάκτης μάς δίνει το κλίμα, αλλά και τις "κακές" συνήθειες των εκδρομέων, που δυστυχώς εν πολλοίς συνεχίζονται...

Πάσχα, Κυρίου Πάσχα!

Μάϊος

Ημερολόγιο "Η ΦΗΜΗ" Ζωσιμά Εσφιγμενίτη -1886

Μοναστηράκι "Παναΐτσας" Αγ. Βλασίου

Η Μονή Γέννησης Θεοτόκου στον Άγιο Βλάση

Η είσοδος (από imd.gr)

Λίγο πάνω από τον Άγιο Βλάση και σε υψόμετρο περίπου 350μ, μετά την περιοχή του χωριού «Ράχη», δίπλα στη «Σπαστήρα» και στο δρόμο που οδηγεί στον Αϊ Γιώργη, υπάρχει ένα μικρό μοναστηράκι.

Ιδρύθηκε την 1-1-1900. Δεν ξέρουμε αν υπήρχε ανδρική  ή γυναικεία Μονή παλιότερα, ούτε πότε διαλύθηκε. Επαναλειτουργεί όμως από διαλυμένη σε γυναικεία κοινοβιακή Μονή, απ’ το 1979. Εγκαταβιούν σήμερα δύο μοναχές. 

Εκεί που ιδρύθηκε υπήρχε ένα μικρό εξωκλήσι πέτρινο, μια μονόκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με δίρριχτη πλακοσκέπαστη στέγη. Ήταν και είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Παναγίας, που γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. 

Η περιοχή λέγεται «Παναΐτσα», από το τότε ξωκλήσι καθώς και σήμερα από τους ντόπιους "το μοναστήρ τ'ς Παναΐτσας".

Το ναΐδριο αυτό σώζεται που από την εποχή της Τουρκοκρατίας και έπαθε μεγάλες καταστροφές από το σεισμό του 1955, είχε ανακαινιστεί το 1942. Είχε δυο παλιές εικόνες του 1828 (Ανάσταση) και 1888 (αναπαράσταση λειψάνου Αγίου Σπυρίδωνα).

Οι ναοί του είναι δύο. Ο αρχικός που προαναφέρθηκε της Παναγίας και το παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου στην πάνω πλευρά.

Η θέα προς όλον τον Παγασητικό και το Νότιο Πήλιο κι όχι μόνον, είναι απεριόριστη από το μοναστήρι. Είναι πάντα ένας χώρος ηρεμίας και προσευχής.  

Ο Επιτάφιος στη Μονή (από imd.gr)

Υ.Γ. Περισσότερο όμως αυτές τις κατανυκτικές μέρες της Μεγαλοβδομάδας που διανύουμε.