Κατά την ιδίαν πεδινήν οδόν μίαν ώραν προβαίνοντες (απὸ το Βόλο), ερχόμεθα εις τα Λεχώνια. Αυτά κείνται επί μιας με χωράφια, αμπέλους, κήπους νεραντζίων, κίτρων και άλλων διαφόρων οπωρίμων δέντρων φυτευμένης πεδιάδος...

(Νεωτάτη της Θεσσαλίας Χωρογραφία-Ιωάννης Αναστασίου Λεονάρδος, 1836)

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η ! Μπορείτε να αντιγράφετε κείμενα κ.ά. από το ιστολόγιο. Αυτό, ΔΕΝ αποκλείει αναφορά στην ΠΗΓΗ. - Φωτογραφίες άλλων να μην ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ - Ιδιωτικά αρχεία να ΜΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιατρογιάννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιατρογιάννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 22 Ιουλίου 2016

Ένα αγιοβλασίτικο πανηγύρι…

Καλοκαίρι στο Πήλιο και τα «παγγύρια» μας καλά κρατούν!
Φέτος, θυμήθηκα μια επιστολή του γιατρού Ιωανννη Αντωνόπουλου στην παλιά βολιώτικη εφημερίδα ΛΑΪΚΗ ΦΩΝΗ της 18ης Αυγούστου 1931, που ήταν απάντηση σε ανταπόκριση της εφημερίδας ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ της 31ης Ιουλίου 1931.
Κι εδώ αρχίζει η ιστορία… που τελειώνει με τα σχετικά ποίηματα του γνωστού καραμπασιώτη στιχοπλόκου Γιάννη Μακρυγιώργου!!
Η ανταπόκριση αυτή ήταν από το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής που γιορτάστηκε τριήμερο όπως πάντα. Οι σχετικές ανταποκρίσεις ήταν μόνιμες στις στήλες των εφημερίδων κατά καιρούς και σχεδόν όμοιες, αφού έγραφαν για τα χορευτικά πανηγύρια και τους ανθρώπους που συμμετείχαν. 
Στην ανταπόκριση λοιπόν, που την υπογράφει κάποιος με το ψευδώνυμο «Πανηγυριστής» γράφει για το πανηγύρι γενικά, αλλά κάνει και κάποιες επιπλέον παρατηρήσεις (που κατά τη γνώμη των Αγιοβλασιτών που εκπροσωπούνται από το γιατρό) ήταν περιπαικτικές και γελοιοποίησαν ευυπόληπτους συγχωριανούς...
Ας δούμε τι λέει η ανταπόκριση στον βολιώτικο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ:
Να και η επιστολή-απάντηση του Γιατρογιάννη:

Κι επειδή η ιστορία δεν τελείωσε εκεί, ο «Πανηγυριστής» μαζί με άλλους πήγε στο δικαστήριο για συκοφαντική δυσφήμιση… όπως μας λέει κι ο ποιητής! 

Πανηγύρι Αγίας Παρασκευής 1931
Το Καραμπάσι το χωριό το πιο αγαπημένο
εφέτος στην πανήγυρι ευρέθη μπερδεμένο.

Τρεις τέσσερις ανόητοι ή μάλλον κακοήθεις
διά του τύπου έγραψαν ανόητα και ύβρεις.

Τα πρόσωπα που θέλησαν για να συκοφαντήσουν
μα τα παπούτσια τους δεν είν’ εις θέσιν να γυαλίσουν.

Το μόνον που με ώθησε αυτά για να ποιήσω
αυτούς οπού τα έγραψαν να τους ειδοποιήσω.

Είτε αργά ή γρήγορα θα ανακαλυφτούνε
κι από το πρόσωπο της γης να πάνε να κρυφτούνε.

(Ακολούθησε δίκη)
Μία δίκη ηθέλησα να παρακολουθήσω
αλλά το βράδυ κόντεψε στο Βόλο να καθήσω.

Αλλά με βρήκε ο γιατρός και μούκανε τη χάρη
με πήρε στ’ αυτοκίνητο που είχε αγγαζάρει.

Και από τα Λεχώνια βαδίζαμε με φόρα
και φτάσαμε εις το χωριό στις δώδεκα η ώρα.

Και τότε ενθυμήθηκα για κάποιονε δερβίση
που λέει η παραβολή πως δεν πατά στη βρύσι.

Αλλά η δίκη έγινε σαν μία κοροϊδία
για τούτο και οι δικαστές είχαν αμφιβολία.

Και έτσι τους εκήρυξαν αυτούς τους τρεις αθώους
έστω και αν έστειλαν και μερικούς στο Όρος.

Έστω και αν έγραψαν πως χόρεψαν τα ζεύγη
αταίριαστα και άγαρμπα γι’ αυτό τους πρέπει εύγε!

Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

Ο Γιατρογιάννης

Ο "Γιατρογιάννης" (*)
 Ένας άνθρωπος που βοήθησε τις κοινωνίες των χωριών μας!
Ο παθολόγος γιατρός Ιωάννης Αντωνόπουλος, με πελοποννησιακή καταγωγή, γεννήθηκε στον Άγιο Βλάση στα 1902. 
Ο πατέρας Χρήστος, ήταν Καλαματιανός και εργαζόταν ως δάσκαλος. Κάποιο διάστημα είχε και το καφενείο στην κάτω πλατεία.Ήταν αγνός πατριώτης κι αυτό το πλήρωσε με τη ζωή του. Όταν ήρθαν οι Γερμανοί κατακτητές στο Καραμπάσι, αυτός δεν μπορούσε να δεχτεί τη «σκλαβιά» και διαρκώς τους έβριζε, αποκαλώντας τους «Ούννους».  Εκείνοι με τους συνεργάτες τους τον πιάσανε και τον σκότωσαν, ρίχνοντάς τον στο γεφύρι της ρεματιάς πριν το Στρόφιλο.
Η Καραμπασιώτισσα μητέρα του Μαρία, ήταν το γένος Αντωνόπουλου (Κυριάζου). Η αδελφή του Ελένη ήταν παντρεμένη στον Αϊ-Γιώργη με το Ζάγγα. 
Ο Γιάννης σπούδασε γιατρός στην Αθήνα και πρόσφερε τις πολύτιμες -εκείνη την εποχή, αλλά και πάντα- ιατρικές υπηρεσίες του στο χωριό του τον Άγιο Βλάση, όπου και διέμενε στο γνωστό σπίτι και μαγαζί του «γιατρού» στην πλατεία. Επίσης εργάστηκε στο κοινοτικό ιατρείο στον Άγιο Γεώργιο για αρκετά χρόνια (1935-1953) και τέλος στ’ Άνω Λεχώνια, μέχρι τον απροσδόκητο θάνατό του το Μάρτη του 1965.
Στα Άνω Λεχώνια έμενε στο σπίτι Χριστοδούλου, όπου σήμερα είναι ο ξενώνας, κάτω απ’ τον Άγιο Αθανάσιο.
Ιδιωτικό ιατρείο δεν είχε, αλλά έκανε επισκέψεις στα σπίτια και κάποιες φορές δεχόταν στο δικό του σπίτι, κάποιο επείγον περιστατικό. Οι μετακινήσεις του ανάμεσα στα χωριά, γινόταν με τα πόδια συνήθως ή με υποζύγια. Ας τον σκεφτούμε να πηγαινοέρχεται Γατζέα-Άγιο Βλάση...
Παντρεύτηκε σε ώριμη ηλικία την Αλμυριώτισσα Βασιλική Μπίσδα και απ’ αυτό το γάμο δεν απόκτησε παιδιά.
Υπήρξε προπολεμικά, συνεργάτης πολλές φορές του άλλου συνονόματού του επίσης Καραμπασιώτη γιατρού Ιωάν. Καραγιαννόπουλου. Αυτοί οι δύο γιατροί έχουν μείνει στην ιστορία των χωριών: Ο Καραγιάννης κι ο Γιατρογάννης!
Τα χρόνια εκείνα οι κάτοικοι βέβαια δεν είχαν χρήματα κι ευμάρεια, οπότε ο ίδιος πληρωνόταν όταν οι άνθρωποι είχαν. Πολλές φορές δεν τον πλήρωναν γιατί αδυνατούσαν κι αυτός τους τα χάριζε. Άλλοτε πάλι, πρόσφερε τις υπηρεσίες του με ανταλλαγή αγροτικής εργασίας στα κτήματά του, από τους χωρικούς που περιέθαλπτε.
Κάποτε, κάποιος φτωχός εργάτης στον Αϊ-Βλάση, πήγε να του ξοφλήσει τα «βερεσέδια» για τις ιατρικές υπηρεσίες που του είχε προσφέρει. Αυτός συγκινημένος για την κίνηση του βιοπαλαιστή, δεν δέχτηκε τα χρήματα παρά τούδειξε το βιβλίο-δεφτέρι με τα χρέη των συγχωριανών λέγοντάς του: Εκεί πέρα (το συνήθιζε στο λόγο του), βρε, ξέρεις πόσοι πλούσιοι είναι εδώ μέσα γραμμένοι; Άντε πήγαινε! 
Αυτό το δεφτέρι έμεινε, ως τον απρόσμενο θάνατό του και τους πλούσιους όπως πάντα να …χρωστούν!
Εκτός των άλλων προτερημάτων του ο Γιατρογιάννης ήταν και λάτρης της βυζαντινής μουσικής. Μάλιστα ο ψάλτης της Κ. Γατζέας Αλέκος Τσιακοβής, τον είχε δάσκαλο!  
 Ήταν απ’ τους πολύ έξυπνους ανθρώπους που εκτιμούσε την τιμιότητα και την ειλικρίνεια.  Χωρατατζής τύπος, με πολύ χιούμορ και μεγάλο πειραχτήρι.  Επίσης ήταν πολύ δραστήριος και ευχάριστος άνθρωπος. Στον Άγιο Βλάση, έχουν ακόμη να λένε ευτράπελα κι αστεία του!
Οι παλιότεροι συντοπίτες, θυμούνται ακόμη με νοσταλγία το Γιατρογιάννη σαν δικό τους άνθρωπο, γι' αυτό και δεν τον αποκαλούσαν κύριε!

(*) Μ' αυτή τη δημοσίευση, τώρα στο τέλος Μάρτη, θέλησα να τον θυμηθούμε τιμώντας τον.