Κατά την ιδίαν πεδινήν οδόν μίαν ώραν προβαίνοντες (απὸ το Βόλο), ερχόμεθα εις τα Λεχώνια. Αυτά κείνται επί μιας με χωράφια, αμπέλους, κήπους νεραντζίων, κίτρων και άλλων διαφόρων οπωρίμων δέντρων φυτευμένης πεδιάδος...

(Νεωτάτη της Θεσσαλίας Χωρογραφία-Ιωάννης Αναστασίου Λεονάρδος, 1836)

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η ! Μπορείτε να αντιγράφετε κείμενα κ.ά. από το ιστολόγιο. Αυτό, ΔΕΝ αποκλείει αναφορά στην ΠΗΓΗ. - Φωτογραφίες άλλων να μην ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ - Ιδιωτικά αρχεία να ΜΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρχαία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αρχαία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 22 Ιουλίου 2017

Η αρχαία Νήλεια

Είναι γνωστό σ’ όλους σήμερα το χωριό του Πηλίου "Αϊ-Γιώργης Νηλείας" -που έχει και το μεγαλύτερο υψόμετρο, απ' όλα τα χωριά.  Πήρε τ’ όνομά του απ’ το ναό του Αγίου Γεωργίου, αλλά κι απ’ την αρχαία πόλη Νήλεια, που παλιά πιστευότανε πως βρισκόταν στο λόφο Νεβεστίκι στ’ Άνω Λεχωνια. 
Με την πρώτη διοικητική διαίρεση στα 1883 το χωριό του Αϊ-Γιώργη έγινε πρωτεύουσα του νέου τότε Δήμου Νηλείας. 
Έκτοτε το χωριό και για να ξεχωρίζει απ’ τον Αϊ-Γιώργη Βελεστίνου-Φερών και τον Άγιο Γεώργιο Μπαξέδων -παρέμεινε λαθεμένα, όπως αποδείχτηκε- με τον προσδιορισμό Νηλείας!
Ο Νικόλαος Δ. Παπαχατζής στο βιβλίο του «Η περιοχή του Βόλου : από άποψη ιστορική και αρχαιολογική» 1937 και στο κεφάλαιο «Μικρότερες Αρχαίες Πόλεις» στις σελ. 71-72  γράφει για την αρχαία πόλη της Νήλειας: 

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2014

Ο αρχαίος τάφος των Άνω Λεχωνίων και η Μεθώνη της Μαγνησίας (3)

Μεσαιωνικός-φεουδαλικός πύργος δίπλα 
στο Βρύχωνα, στο δρόμο προς Άγιο Λαυρέντιο 

                                                             Συνέχεια από (ΕΔΩ)
Λεχώνια
Κατά το έτος 1403 η Βενετία κατείχε μια λουρίδα γης πέντε μιλίων στα Λεχώνια απέναντι από τη Εύβοια. Επίσης τον Αύγουστο του 1411 η Βενετία έκανε ειρήνη με το νέο Σουλτάνο Μουσά που την άφησε να κατέχει τον Πτελεό και τα Λεχώνια χωρίς να πληρώνει φόρους.
Στα 1413 υποχρεώθηκε ο Βενετός Βαΐλος της Εύβοιας να θεωρεί τα Λεχώνια σαν μια οχυρή στρατιωτική θέση στην ξηρά απέναντι από την Εύβοια μετά από νέα συμφωνία μεταξύ Βενετίας και Σουλτάνου. (Δ. Τσοποτού, «Γη και Γεωργοί της Θεσσαλίας» Εν Βόλω 1912, σελ. 25-26).
Και αν δε θέλαμε να θεωρηθούμε πολύ τολμηροί, θα διατυπώναμε εδώ μια γνώμη για το όνομα ΛΕΧΩΝΙΑ, από πού παράγεται και γιατί δόθηκε στον τόπο.
Ο κ. Τσοποτός γράφει τη λέξη ΛΕΧΩΝΙΑ με ει. Επίσης ο κ. Ισοκράτης Π. Παλαμηδάς μου υπέδειξε πως στη Γαλλία στην περιοχή του Βερντέν (Verdun) υπάρχει μικρή πόλη και περιοχή που λέγεται Lihon (Λιχών). Θεωρεί τη λέξη Λεχώνια φράγκικη και υποθέτει ότι κατά τη Φραγκοκρατία στην Ελλάδα, κάποιος τιμαριούχος Γάλλος από το Lihon  που κατείχε το μέρος, θα έδωσε το όνομα της πατρίδας του απ' τη Γαλλία.
Ο ίδιος ο κ. Ισοκράτης Π. Παλαμηδάς μου είπε πως το Λεχών (Lihon) σαν μικρή πόλη και περιφέρεια βρίσκεται στο (Chaulnes Rosieres) Σώλν-Ροζιέρ, στην περιφέρεια Πικαρδίας (Picardie). Ακόμη ότι τη λέξη Λεχώνια, τη συναντάμε στη Σκιάθο, Σκόπελο και Σκύρο σαν θέση «Λεχωνίων Ρέμα».
Μήπως η λέξη Λεχώνια είναι παραφθορά του αρχαίου ονόματος  της πόλεως Μεθώνη= Λεχώνη-Λεχώνια; Τουλάχιστον δεν είναι μακριά απ’ την πραγματικότητα.
Ν. Γιαννόπουλος - 1932

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014

Ο αρχαίος τάφος των Άνω Λεχωνίων και η Μεθώνη της Μαγνησίας (2)

Συνέχεια από [ΕΔΩ] 
Λόφος Νεβεστίκι-Μεθώνη: σκαλισμένος βράχος (;)
Μεθώνη
Ύστερα από τόσες αλλαγές και διακυμάνσεις διαφόρων γνωμών, εξαιτίας του σκοπέλου για τη θέση της Δημητριάδας, μένει πλέον καθαρό το ζήτημα της Μεθώνης.
Η Μεθώνη είναι πόλη ομηρική αναφερόμενη απ’ τον Όμηρο (Ιλιάδα, Β΄, 716) *. Επίσης αναφέρεται κι από τον γεωγράφο του 5ου π.Χ. αι. Σκύλακα και από τον ιστορικό Πλίνιο (ΙΥ,16). Η Μεθώνη όπως κι άλλες μαγνητικές πόλεις δεν αναφέρονται από τον Στράβωνα. Αυτή δεν είχε εξαφανιστεί στα χρόνια του Στράβωνα όπως θα αποδείξουμε παρακάτω.Η Μεθώνη επί πλέον αναφέρεται από τον Πλίνιο (ΙΥ, 32), από τον Στέφανο Βυζάντιο (εν λέξει), από τον Ευστάθιο (Ιλιάς 329,6). Λέγεται δε και Μηθώνη και Μοθώνη (Σκύλακας 65 και Solinus 8,7) Σε αρχαία επιγραφή αναφέρεται Μάγνητες Μεθωναίοι (Sylloge Inscriptionum Graecarum, Lipsiae, 1915). Σε αρχαία επιγραφή αναφέρονται στη Δελφική Αμφικτυονία δύο ιερομνήμονες Μάγνητες εκ Μεθώνης.Ο Stahlin (Dashellenische Thessalien, σελ. 53) τοποθετεί τη Μεθώνη στα Λεχώνια. Ο Mezieres χωρίς δική του γνώμη, μάντεψε τη θέση της Μεθώνης στα Λεχώνια, ο Stahlin βεβαίωσε τη θέση με υπολογισμούς κι ο κ. Ραφτόπουλος που κατοικεί για πολλά χρόνια στα Λεχώνια και γνωρίζει πολύ καλά τον τόπο, το επιβεβαίωσε κι αυτός.
-  -  -  -  -  -
Η Μεθώνη από το 1150 π.Χ. μέχρι σήμερα κατοικείται συνεχώς.Τα τείχη της ακρόπολης
πάνω στο λόφο Νεβεστίκι της Μεθώνης, όπως τα είδαμε, είναι πολυγωνικά και προσδιορίζονται χρονικά τον 6ο π.Χ. αιώνα. Στο ανατολικό μέρος της ακρόπολης στα 1920 ένας κάτοικος των Άνω Λεχωνίων, καλλιεργώντας τον κήπο του βρήκε συστάδα τάφων του 4ου και 3ου π.Χ. αιώνα, από μεγάλες ορθογώνιες πλάκες καλά επεξεργασμένες. Αυτή τη σειρά των τάφων εξερευνήσαμε πολλές μέρες. Κατά καιρούς επίσης ανακαλύφτηκαν από ιδιώτες, διάφοροι τάφοι του 3ου π.Χ αιώνα.  Στην εκκλησία των Άνω Λεχωνίων ο κ. Αρβανιτόπουλος κάνοντας ανασκαφή βρήκε ασβεστόκτιστο οικοδόμημα από τα Ρωμαϊκά χρόνια, που εξετάσαμε κι εμείς στα 1920 και είδαμε πως ήταν ρωμαϊκά λουτρά.Ο κ. Ραφτόπουλος επίσης, μας είπε πως πριν από χρόνια βρέθηκε λευκή μαρμάρινη αναθηματική πλάκα με επιγραφή αφιερωμένη  «ΤΗ ΥΓΙΕΙΑΙ». Κατά κακή μας τύχη, πάνω στον ρωμαϊκό λουτρώνα χτίστηκε η νεόδμητη εκκλησία και εντοιχίστηκε σε κάποια γωνία η επιγραφή με τα γράμματα της Υγιείας με τα γράμματα προς τα μέσα.Επίσης με την υπόδειξη του κ. Ν. Ραφτόπουλου, είδαμε πως στην παραλιακή θέση «Άγιος Μηνάς» και κατά την καλλιέργεια αγρού το 1929, βρέθηκε άλλος ρωμαϊκός λουτρώνας που καταστράφηκε από τον ιδιοκτήτη του αγρού. Και αυτή η ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Μηνά μαρτυρεί, πως κατά τα Χριστιανικά και Βυζαντινά χρόνια η πόλη ήταν κατοικημένη. Αυτό βεβαιώνεται κι από τους μεσαιωνικούς πύργους που σώθηκαν στα Λεχώνια κοντά στο ποτάμι του Βρύχωνα κι αλλού, όπως και το Βυζαντινό φρούριο που βρίσκεται πάνω απ’ όλα στο λόφο και σε απόσταση είκοσι λεπτών της ώρας.
-  -  -  -  -  -


Αλλά κι επιγραφές απ’ τα Λεχώνια έχουμε αρκετές. Πρώτα πρώτα έχουμε κάποιες αρχαϊκές επιγραφές του 600 π.Χ. γραμμένες «βουστροφηδόν» πάνω σε ντόπιους σχιστόλιθους, οι οποίες είναι αφημένες στο Μουσείο του Βόλου. Πολλά κομμάτια λευκού μαρμάρου με επιγραφές και αρχιτεκτονικά μέλη, μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι του Αγίου Λαυρεντίου. Ο μακαρίτης Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης είχε βρει στο μοναστήρι του Αϊ-Λαυρέντη, πλάκα μαρμάρου λευκή σπασμένη δεξιά κι αριστερά που περιείχε ψήφισμα των κατοίκων της Μεθώνης, γιατί αναφέρονται οι «Μεθωναίοι» στο ψήφισμα. Το ψήφισμα δημοσιεύσαμε κι εμείς στην «Εβδομαδιαία Επιθεώρηση Νεολόγου» της Κωνσταντινούπολης (τόμ. Α΄1892, σελ.774) 

- Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης «Προμηθεύς» (τεύχος 4ο 1892, σελ.380) –Περικλής Αποστολίδης«Bulletin της Γαλλικής Σχολής Αθηνών» (τόμ. 17ος 1893, σελ. 213) 

- Αθανάσιος Παπαδόπουλος Κεραμεύς, «Επετηρίς Παρνασσού» (τόμ. 5ος 1901, σελ. 119) -Κern «Ιnscriptiones graecae» (τόμ. 9ος, μέρος Β’, 112).Έχουμε επίσης κι άλλη μια επιγραφή από τον Άγιο Λαυρέντιο που περιέχει ψήφισμα και προέρχεται εκ Λεχωνίων (Μεθώνης) δημοσιευμένο από τον Κern (Inscriptiones graecae IX, μέρος 2ο, 1106). Σ’ αυτό διαβάζουμε ότι δικαστές σταλμένοι απ’ τη Μεθώνη στους Περραιβούς «επί τας κατά το συμβόλαιον διαφοράς τας γεγενημένας Περραιβοίς ειλήφεσαν τιμάς παρ’ αυτών», δηλαδή οι Περραιβοί τους τίμησαν με μεγάλες τιμές και οι τιμές αυτές είναι καταγραμμένες και στο Νομοφυλακείο. Στο ψήφισμα δίνεται διαταγή και αυτών των δικαστών τα ονόματα να αναγραφούν σε στήλη και στο προϋπάρχον ψήφισμα, επειδή και των άλλων δικαστών που είχαν δικάσει ήταν καταγραμμένες οι τιμές στους δημόσιους τόπους. Επίσης να αναγραφούν και οι τιμές που είναι γραμμένες στην ιερή Αγορά της Δημητριάδας και οι ταμίες της πόλης να δώσουν τα χρήματα για τη δαπάνη.

Σημειώνουμε και τις παρακάτω επιγραφές που έχουν βρεθεί στα Λεχώνια και γύρω, όπως δημοσιεύτηκαν από το Ζωσιμά Εσφιγμενίτη και τον Κern (Inscriptiones graecae IX, μέρος 2ο, 1199-1201). 1.Ζωσιμά Εσφιγμενίτη : 

2.

3. «ΛΟΥΚΙΟΣ ΜΟΜΜΙΟΣ Γ...»

4. Αυτή δημοσιεύτηκε από το Νικ. Μάγνη «ΠΕΡΙΗΓΗΣΙΣ Ή ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΤΤΑΛΙΚΗΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ»- ΑΘΗΝΑ 1860, σελ. 102:

Ακόμη στα 1928 βρέθηκε από το δημοδιδάσκαλο Χαρίλαο Μαυράκη στα Λεχώνια επιτύμβια στήλη από μάρμαρο λευκό με την επιγραφή: «ΗΓΗΣΑΓΟΡΑ ΕΥΚΡΑΤΙΔΟΥ». Δημοσιεύτηκε στο «Αρχαιολόγικόν Δελτίον» του Υπουργείου Παιδείας (τόμ. 10ος, 1928, σελ. 54 αριθμ.13). Επίσης επιτύμβια επιγραφή των ρωμαϊκών χρόνων βρήκαμε στα Λεχώνια και τη φέραμε στο Μουσείο του Βόλου.  

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014

Ο αρχαίος τάφος των Άνω Λεχωνίων και η Μεθώνη της Μαγνησίας (1)

Αναβαθμίδα στο λόφο Νεβεστίκι με βάση απ' το αρχαίο τείχος
Τμήμα αρχαίου τείχους της μαγνητικής Μεθώνης
Παλιότερα είχα βάλει μια καταχώρηση εφημερίδας για εύρεση τάφων στ' Άνω Λεχώνια (ΕΔΩ).  Συνέχεια εκείνης της ανάρτησης, θα μπορούσε να είναι η σημερινή. 
Αλίευσα λοιπόν, στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ του Νοεμβρίου του 1932  κάποιο άρθρο σε συνέχειες(*) του αρχαιολόγου Νικολάου Γιαννόπουλου, σχετικό με τη Μαγνητική Μεθώνη και τον αρχαίο τάφο που βρέθηκε στα Άνω Λεχώνια. 
Τίτλος: «Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΤΑΦΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩ ΛΕΧΩΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΜΕΘΩΝΗ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ»

« Ύστερα από την άλλοτε δημοσιευμένη στην εφημερίδα ΛΑΪΚΗ ΦΩΝΗ (π. έτους)  ωραία μελέτη του λεχωνίτη Νικ. Ραφτόπουλου, για την αρχαία πόλη Μεθώνη που βρίσκεται στα Άνω Λεχώνια και έχει την Ακρόπολή της πάνω στο λόφο Νεβεστίκι, δεν θα ασχολιόμουν πάλι με την υπόθεση αυτή, αν δεν μου δινόταν αφορμή από την τελευταία ανακάλυψη ενός αρχαίου τάφου στα Άνω Λεχώνια , από τον Ν. Κουλοχέρη.
Την τοποθεσία των γύρω από το Βόλο πόλεων αναστάτωσε από το 1791 των χρόνων του Γρηγορίου Κωνσταντά και Δανιήλ Φιλιππίδη, η ορισμένη απ’ αυτούς θέση της Δημητριάδας πάνω στο λόφο της Γορίτσας. Σύμφωνα λοιπόν με το Στράβωνα, έπρεπε η Δημητριάδα να βρίσκεται ανάμεσα στις Παγασές και τη Νήλεια, δηλαδή στο μέσο των δυο πόλεων.
-  -  -  -  -  -
Οι Κωνσταντάς και Φιλιππίδης αφού ορίσανε τη θέση των Παγασών στην Μπουρμπουλήθρα και τα Δόντια, προσδιόρισαν τη θέση της Δημητριάδας στη Γορίτσα, το χείμαρρο που ρέει δίπλα δυτικά της Γορίτσας τον ονόμασαν Άναυρο , για να συμφωνήσουν με το Στράβωνα ότι δίπλα απ’ τη Δημητριάδα ρέει ο Άναυρος. Τα αρχαία ερείπια του λόφου Νεβεστίκι  στα Λεχώνια τα απέδωσαν στη Νήλεια, για να βρίσκεται η Δημητριάδα μεταξύ Παγασών και Νηλείας,  όπως λέει ο Στράβωνας.
-  -  -  -  -  -
Τη γνώμη αυτή ακολούθησε ύστερα ο Άγγλος Λήκ. Στα 1836 ακολούθησε την ίδια γνώμη κι ο Ιωάννης Λεωνάρδος από τα Αμπελάκια, στο βιβλίο του «Περί Θεσσαλίας».
Αλλά αργότερα ο Γάλλος αρχαιολόγος Μεζιέρ, αποσταλμένος απ’ τη Γαλλική Ακαδημία το 1852, να εξερευνήσει τοπογραφικά και αρχαιολογικά το Πήλιο και την αρχαία Μαγνησία, στα 1853, δημοσίευσε στο βιβλίο του  Mémoire sur le Pélion et l' Ossa (Paris 1853) στη σελίδα 39, αφού περιγράφει με αμφιταλαντεύσεις  τα ερείπια του φρουρίου Νεβεστίκι, τοποθετεί εδώ την αρχαία πόλη της Μαγνησίας Μεθώνη που αναφέρεται και στον Κατάλογο των νεών από τον Όμηρο (Ιλιάς Β΄ 716) μαζί με την Μελίβοια και την Θαυμακία κλπ με τον Φιλοκτήτη. Και ο γεωγράφος Σκύλακας, ο οποίος βάζει την Μεθώνη μεταξύ Ιωλκού και Ολιζώνος, όπως κι ο λατίνος συγγραφέας Πλίνιος (ΙΥ,16).
-  -  -  -  -  -
Τη γνώμη όμως αυτή του Μεζιέρ, απέκρουσαν αργότερα άλλοι μεταξύ των οποίων και ο Νικ. Γεωργιάδης (Θεσσαλία, έκδοση 2η , σελ. 118). Ο Γεωργιάδης, πάνω στο λόφο Νεβεστίκι των Άνω Λεχωνίων, τοποθετεί την μικρή πόλη Νήλεια, την οποία μόνον ο Στράβωνας αναφέρει, για να συμφωνήσει με τον Στράβωνα ότι στα μεν Λεχώνια βρισκόταν η Νήλεια, στη δε Γορίτσα η Δημητριάδα και στα Δόντια και την Μπουρμπουλήθρα οι Παγασές. Το χείμαρρο που ρέει δίπλα, τον ονόμασε Άναυρο. 
-  -  -  -  -  -
Από τότε εξακολουθεί πλέον κι ως τα 1916, να θεωρείται η Γορίτσα σαν Δημητριάδα, τα Λεχώνια σαν  Νήλεια και τα Δόντια- Μπουρμπουλήθρα σαν Παγασές. ΄Ετσι ο Γερμανός C. Fredrich στα 1905  στο περιοδικό της Γερμανικής Σχολής Αθηνών (τομ. 30ος, σελ. 221) σοβαρή μελέτη για τη Δημητριάδα (Demetrias) με πολλές φωτογραφίες κι ενός πίνακα των πάνω στο λόφο της Γορίτσας αρχαίων τειχών. Θεωρεί λοιπόν κι αυτός, πως η Δημητριάδα βρίσκεται στη Γορίτσα.
  -  -  -  -  -  -
Στα 1906 ο Άγγλος αρχαιολόγος  (Wace) δημοσίευσε στο περιοδικό της Αγγλικής Σχολής (The Journal of Hellenic Studies τόμος 26ος) , σπουδαία μελέτη για την τοπογραφία του Πηλίου και της Μαγνησίας. Και αυτός ακολουθεί τη γνώμη των προηγούμενων και τοποθετεί στο λόφο Νεβεστίκι τη Νήλεια (σελ. 153), την δε Δημητριάδα τοποθετεί κι αυτός στη Γορίτσα.
  -  -  -  -  -  -
Μετά τον Ουέις ο κ. Αρβανιτόπουλος, ο οποίος  έκανε πολυετείς ανασκαφές  στις Παλιές Αλυκές ,στα Δόντια, αλλά και μερικές στη Γορίτσα. Κι αυτός την ίδια γνώμη ακολούθησε μέχρι τα 1916. Νόμιζε δηλαδή πως έκανε ανασκαφές στις Παγασές, πιστεύοντας πως η Δημητριάδα ήταν πάνω στο λόφο Νεβεστίκι  στα ¨Άνω Λεχώνια. Αλλά το 1912 εμείς στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ του Βόλου, όλον το μήνα Ιανουάριο και αρχές Φεβρουαρίου αναλύοντας τις εκθέσεις του Αρβανιτόπουλου (Πρακτικά Αρχαιολογικής Εταιρείας 1908 και μετά), αποδείξαμε πως η Δημητριάδα βρισκόταν στα Δόντια μεταξύ Μπουρμπουλήθρας και Παλιών Αλυκών. Συγχρόνως και ο Reloch  στο περιοδικό Klio με τον τίτλο Demetrias, ανασκεύασε τη γνώμη του κ. Αρβανιτόπουλου, ότι η Δημητριάδα βρισκόταν εκεί όπου νόμιζαν ότι ήταν πριν οι Παγασές, δηλαδή μεταξύ μεταξύ Μπουρμπουλήθρας και Παλιών Αλυκών. Αλλά και ο κ. Αρβανιτόπουλος σε παλαιοχριστιανική εκκλησία που έκανε μερική ανασκαφή, βρήκε σαν βάσεις κιόνων δύο επίκρανα από βάσεις ανδριάντων, στα οποία αναφέρονταν στο μεν ένα, ότι οι κάτοικοι της Δημητριάδας αφιέρωσαν κάποιον ανδριάντα, στο δε άλλο πως οι κάτοικοι των Αμφανών αφιέρωσαν κάποιον άλλον ανδριάντα. Έτσι πείστηκε πλέον ο κ. Αρβανιτόπουλος πως έσκαβε στη Δημητριάδα κι όχι στις Παγασές. 
-  -  -  -  -  -
Αφού λοιπόν αναγνωρίστηκε πλέον επίσημα, πως η θέση Δημητριάδας βρισκόταν μεταξύ Μπουρμπουλήθρας και Παλιών Αλυκών, στα Δόντια, δεν υπάρχει πια κανένα εμπόδιο και για τη θέση των άλλων πόλεων γύρω απ’ τη Δημητριάδα. 
-  -  -  -  -  -
Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι μεν Παγασές βρίσκονταν δυτικά και στη συνέχεια της Δημητριάδας κατά την κοιλάδα του Λυγαρορέματος, η δε Νήλεια βρισκόταν κατά τον (Stahlin) Σταίλιν ανατολικά της Δημητριάδας δίπλα στο Φανάρι στα Πευκάκια. Έτσι βεβαιώνεται κι ο Στράβωνας που λέει πως η Δημητριάδα βρισκόταν μεταξύ Νήλειας και Παγασών.
-  -  -  -  -  -
Τώρα μένει να οριστεί ποια πόλη βρισκόταν πάνω στη Γορίτσα. Εμείς στο περιοδικό της Γερμανικής Σχολής Αθηνών (1908) γράψαμε ότι ίσως βρισκόταν η ιστορική Ιωλκός, αφού η προϊστορική Ιωλκός βρισκόταν στο Φρούριο του Βόλου. Ο κ. Σταίλιν (Dashellenische Thessalien 1924) έχει τη γνώμη πως πάνω στο λόφο βρισκόταν το Ορμίνιον. Ο κ. Αρβανιτόπουλος, αφού άλλαξε ήδη γνώμη, τοποθετεί πάνω στη Γορίτσα τη Νήλεια. 
(Συνεχίζεται)
 (*) Επειδή η γραφή είναι στην απλή καθαρεύουσα και είναι σχετικά «δυσπρόσιτη» κι «απροσπέλαστη» σήμερα για τους πολλούς, είπα να την γράψω στην καθομιλούμενη και να την αναρτήσω, για να μάθουμε όλοι οι Λεχωνίτες κι όχι μόνον, την αρχαία Ιστορία του τόπου μας.

Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2014

1885 ...ανευρέθη πλαξ

1885 ...ανευρέθη πλαξ! Τότε. Τώρα;
(Με αφορμή την επικαιρότητα των ανασκαφών στην Αμφίπολη, ο φίλος εκπ/κός-ιστορικός Νικόλας Φ. έκανε στο λογαριασμό του στο fb, την παρακάτω εξαιρετική ανάρτηση-κοινοποίηση που αλίευσε από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (ΕΔΩ)
Εκεί μεταξύ άλλων γράφει  ο αρθρογράφος: […] Εν ολίγοις, σε μία χώρα σπαρμένη αρχαία, η αρχαιολογία δεν συμπεριλαμβάνεται στα προβεβλημένα επαγγέλματα, ενώ θα έπρεπε να ήταν το πλέον περιζήτητο...Κατά τ' άλλα, εμείς οι Ελληνες είμαστε περήφανοι για την ιστορία μας, την οποία, όμως, όχι μόνο δεν επιθυμούμε ν' ανακαλύψουμε, αλλά ούτε καν να μάθουμε...[…]
Στα Λεχώνια πάντως (εκτός των λίγων αποκαλύψεων στα Πλατανίδια που πάλι καλύφτηκαν) ανασκαφή στο λόφο Νεβεστίκι δεν έγινε ποτέ! Μήπως είναι καιρός ν’ ασχοληθεί σοβαρά και με την περιοχή μας η Αρχαιολογική; )
Στα Πέρα Λεχώνια (Άνω), είναι γνωστό πως υπήρχε παλιότερη κατοίκηση (αρχαιότητα & μεσαίωνας) στο λόφο Νεβεστίκι και στο Παλιόκαστρο (δες τις σχετικές αναρτήσεις). 
Παρακάτω μια δημοσίευση του 1885 που μας παραπέμπει σε ναό του Αγ. Γεωργίου "ολίγον κάτωθεν του τεμένους", όπου προγενέστερα υπήρχε μάλλον άλλος αρχαίος ναός. Η θέση ταυτίζεται με την περιοχή της σημερινής πλατείας και της παρακείμενης εκκλησίας του Αγ. Αθανασίου. Εκεί βρέθηκε επιτύμβια ανάγλυφη πλάκα. Η ίδια ανακοίνωση υπάρχει και στα 1899 που λέει πως βρέθηκε σε αχούρι προ εξαετίας (!) , όπου και μεταφέρθηκε στο Βόλο στο υπο σύσταση Μουσείο.

Σάββατο 30 Μαρτίου 2013

Ο αρχαιολογικός χώρος Νεβεστίκι

Ο αρχαιολογικός χώρος του λόφου Νεβεστίκι στα Λεχώνια, καθώς και οι υπόλοιποι αρχαιολογικοί χώροι της Μαγνησίας.
 (χαρακτηρισμός- διατήρηση- περιφρούρηση))


Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012

Αρχαίος τάφος

Τα Άνω Λεχώνια με τη μακραίωνη ιστορία τους είναι ένας τόπος με πολλά αρχαιολογικά ευρήματα, που ποτέ δεν έχουν αναδειχθεί επαρκώς. Διάσπαρτες ιστορικές και αρχαιολογικές μελέτες υπάρχουν βέβαια, αλλά εκτός από την ανασκαφή, καταγραφή και επικάλυψη των βυζαντινών μνημείων στα Πλατανίδια, κάτι ουσιαστικό για την αρχαία πόλη Μεθώνη στο λόφο Νεβεστίκι και στο Παλιόκαστρο δεν έγινε. 
Τώρα, σήμερα σε καιρούς δύσκολους θα ασχοληθεί η πατρίς με τα ιστορικά της μνημεία και αρχαία λείψανα; Όμως ο Μακρυγιάννης που είναι πάντα επίκαιρος, θα έλεγε: "γι΄αυτά πολεμήσανε οι παλιότεροι..." 


Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

Λόφος Γορίτσας

Περί της αρχαίας πόλης που βρισκόταν στο λόφο της Γορίτσας
(Εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ, Βόλος, Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 1937) 

Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011

...ἀρχαία ἐπιτύμβιος πλὰξ



Εφημερίδα "Το Άστυ" - 1 Μαΐου 1899 - αρ. φύλλου 3039 - σελίδα  2



ΕΥΡΕΣΙΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΑΝΑΓΛΥΦΟΥ ΕΙΣ ΛΕΧΩΝΙΑ
Παρὰ τὴν ἀγορὰν τῶν Ἄνω Λεχωνίων εἰς θέσιν ἔνθα ὑπῆρχεν ὁ ἠρειπωμένος ναὸς
τοῦ Ἁγίου Γεωργίου εὑρέθη ἀρχαία ἐπιτύμβιος πλὰξ πρὸ ἓξ ἐτῶν. Ἐπὶ τῆς πλακὸς
ταύτης ὑπάρχει γεγλυμμένη εἰκὼν κυνηγοῦ ροπαλοφόρου ἔχοντος παρ’ αὐτῷ τὸν
μικρὸν παῖδα καὶ τὸν κυνηγετικὸν κύνα, ἔμπροσθεν δὲ δορκάδα. 
Ὁ χρόνος ἔχει σπουδαίως ἐπιδράσει ἐπὶ τοῦ ἀναγλύφου, ἀλλὰ καὶ ἤδη εὐκρινῶς
διακρίνεται ἡ ἐξιδανικευμένη  εἰκὼν τοῦ κυνηγοῦ, οὗτινος τὸ πρόσωπον ἔχει τελείως
ἀποξεσθῆ. Ἡ πλὰξ ἔχει σχῆμα τετραγώνου ἔχοντος ἄνωθεν ἀέτειον εἰς τὴν βάσιν τοῦ
ὁποίου ἀναγνώσκεται τὸ ἐπίγραμμα: «Πρωτόδωρος Πρωταγόρου Ἥρως», ἔχει δὲ
ἑκατέρωθεν καὶ παραστάδας. Ἐκ τούτων εἰκάζεται, ὅτι ἀνήκει εἰς τὴν 4ην
ἑκατονταετηρίδα πρὸ Χριστοῦ.
Ἡ πλὰξ ἐκ τῶν ἀχουρίων εἰς ἃ ἦτο ἐρριμμένη μετεφέρθη εἰς Βόλον καὶ παρεδόθη εἰς
τὸν κ. γυμνασιάρχην διὰ τὸ ἐν Βόλῳ συσταθησόμενον Μουσεῖον τῶν ἀρχαιοτήτων.
Ἐκτὸς τῆς πλακὸς ταύτης καὶ ἑτέρα εὑρίσκεται ἐν τῷ δημαρχείῳ Λεχωνίων ἔχουσα
γεγλυμμένον βωμόν. Ἡ πλὰξ αὕτη εἶνε ἐξαιρετικῆς τέχνης κατὰ τὸν ἰδόντα αὐτὴν
Γερμανὸν ἀρχαιολόγον Κέρν.

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

...διενήργουν ἀνασκαφὰς


Διάφοροι κάτοικοι τοῦ χωρίου Λεχωνίων τῆς ἐπαρχίας Βώλου ὑπὸ τὸ πρόσχημα
καλλιεργείας ἐπὶ τοῦ λόφου Νεφιστίνη (Νεβεστίκι) ἐν τῷ δήμῳ Νηλείας κειμένου, ὅπου
ὑπάρχουσιν ἐρείπια ἀρχαίου φρουρίου, διενήργουν ἀνασκαφὰς πρὸς εὔρεσιν
ἀρχαιοτήτων καὶ ἄδηλον ὁπόσας τοιαύτας ἰδιοποιήθησαν, ἀλλ’ ἐνοηθέντες ὑπὸ τῆς
ἐπιτοπίου ἀρχῆς παρεκωλύθησαν προχθὲς ὑπὸ τῆς ἐπὶ τόπου σταλείσης στρατιωτικῆς
δυνάμεως, καθ’ ἧς ἀπεπειράθησαν καὶ ν’ ἀντισταθῶσιν, ἀλλ’ ἐξεδιώχθησαν ἐκεῖθεν
ἀπαγορευθείσης τῆς καλλιεργείας τοῦ τόπου ἐκείνου.

(Νέα Εφημερίς, αρ. φύλλου 63, Σελίδα 3  της 4ης Μαρτίου 1889)

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Εὕρεσις ἀναγλύφων ἐν Λεχωνίοις


Εστία, 03-05-1899, αρ. φύλ. 62,  Σελ. 3

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ
Ἐν Θεσσαλίᾳ.  Εὕρεσις ἀναγλύφων ἐν Λεχωνίοις

Εἰς τὰ Ἄνω Λεχώνια τῆς Θεσσαλίας, ἐκεῖ ὅπου εἶνε τὰ ἐρείπια τοῦ ἀρχαίου ναοῦ τοῦ
Ἁγίου Γεωργίου, εὑρέθη ἐπιτύμβιος πλὰξ ἐπὶ τῆς ὁποίας ὑπάρχει γεγλυμένη εἰκὼν
κυνηγοῦ ῥοπαλοφόρου ἔχοντος παρ’ αὐτῷ μικρὸν παῖδα καὶ κυνηγετικὸν κύνα,
ἔμπροσθεν δὲ δορκάδα.
Ἡ πλὰξ αὕτη ἦτο ἐρριμμένη εἴς τινα σταῦλον τελευταίως ὅμως τὴν παρέλαβεν ὁ
γυμνασιάρχης Βόλου διὰ τὸ ἐκεῖ συσταθησόμενον Μουσεῖον.


Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011

Κάστρο - Παλιόκαστρο των Λεχωνίων



Κάστρο - Παλιόκαστρο των Λεχωνίων 

(όπως τα είδε ο A. Mézières, το 1851)

Υπόλειμμα καστρόπυργου νότιου τείχους 

(Αντιγραφή από τη «ΘΕΣΣΑΛΙΑ» - Διαδρομές, Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2004 -  Κείμενο του Κ. Λιάπη)

Επόμενος σταθμός του Γάλλου περιηγητή είναι το Παλιόκαστρο των Λεχωνίων, απ’ το οποίο ο ίδιος μας δίνει ένα πλήθος από ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Εδώ ο Mezieres είδε καλά διατηρημένα αρκετά τμήματα των βυζαντινών αλλά και των ρωμαϊκών τειχών που σχημάτιζαν στη νότια πλευρά του κάστρου διπλό περίβολο, είδε αρκετούς επίσης τετράγωνους πύργους κατά διαστήματα στα τείχη, διαπίστωσε πολυάριθμα ίχνη κατοικιών στο εσωτερικό της πραγματικά μεγάλης αυτής καστροπολιτείας, καθώς και το χορό μιας βυζαντινής εκκλησιάς στην ακρόπολή της και δικαιολογημένα κατέληξε στο συμπέρασμα πως «εδώ υπήρξε απ’ την περίοδο του bus embire μια πόλη κάποιας σπουδαιότητας». Αλλ’ ας δώσουμε καλύτερα  το λόγο στον ίδιο, για να μας παρουσιάσει, με τη χαρακτηριστική μεθοδικότητα που χαρακτηρίζει τις περιγραφές, τις παρατηρήσεις και τους προβληματισμούς του, την ταυτότητα κι αυτού του οχυρού τόπου.

...λόφος προστατευμένος από την ανατολή από μεγάλους βράχους
 που πέφτουν κατακόρυφα...
«Πάνω απ’ το χωριό», γράφει, ύστερα από μια σύντομη αναφορά του για τα φθίνοντα υπό την τουρκική ακόμα κατοχή Λεχώνια, «υψώνεται ένας λόφος προστατευμένος από τα βόρεια, την ανατολή και τη δύση από μεγάλους βράχους, που πέφτουν κατακόρυφα, μέσα σε μια χαράδρα βαθιά. Αν και δεν υπάρχει παρά ένα πολύ μικρό οροπέδιο στην κορυφή, το δε έδαφος ακόμα και στα νότια είναι πολύ απόκρημνο, όλο το ανώτερο μέρος αυτού του υψώματος φέρνει ίχνη πολυάριθμων κατοικιών. Τμήματα τειχών, υπόβαθρα, τούβλα συσσωρευμένα, δείχνουν πως εδώ υπήρξε κάποτε μια πόλη κάποιας σπουδαιότητας. Τα περισσότερα απ’ τα ερείπια αυτά ανάγονται στην εποχή της βυζαντινής αυτοκρατορίας (bus embire), μερικά ίσως μπορούν να είναι και ρωμαϊκά, κανένα απολύτως δεν είναι ελληνικό. Παρ’ όλη τη φυσική οχύρωση που σχηματίζουν οι τρεις πλευρές των απόκρημνων βράχων, στα ενδιάμεσα, που μου φάνηκαν λίγο οχυρωμένα, ύψωσαν τείχη από πέτρες και τούβλα τσιμεντωμένες. Στη βόρεια πλευρά, ένα τμήμα τείχους καλά διατηρημένο, μου έκανε εντύπωση από την κανονικότητα της κατασκευής του. Αποτελείται από εναλλασσόμενες σειρές τούβλων και λίθων συνδεδεμένων μ’ ένα παχύ στρώμα τσιμέντου. Νόμισα πως εγνώρισα ρωμαϊκή εργασία. Όλες οι οχυρώσεις της βορινής πλευράς φαίνονται να ανήκουν στην ίδια εποχή. Στη νότια όμως πλευρά δεν υπάρχουν παρά χονδροειδώς κατασκευασμένα τείχη βυζαντινής προέλευσης.
Στη ΒΔ γωνία του οροπεδίου, που στεφανώνει το ύψωμα, παρατήρησα τα ερείπια βυζαντινής εκκλησούλας, της οποίας διασώζεται ο χορός. Ήταν χονδροειδώς διακοσμημένη, αν κρίνει κανείς απ’ τις μικρές κολόνες από γκρίζο μάρμαρο κι από μερικές πέτρες φορτωμένες βάρβαρα ανάγλυφα που βρίσκει κανείς ανάμεσα στα θραύσματα.
Γύρω τριγύρω ήταν σπίτια, που τη θέση τους τη δείχνουν ακόμα σωροί από τούβλα. Απ’ το μέρος που κοιτάζει προς τη θάλασσα, το οποίο είναι και το μόνο που είδα σχεδόν βατό, αν και αρκετά απόκρημνο, η ακρόπολη προασπίζεται από διπλό τείχος, που εκτείνεται κατ’  ευθεία γραμμή απ’ τους προς Α βράχους εις τους προς Δ παρόμοιους.
Απ’ τα δυο αυτά τείχη το βορινό περικλείει τον κατοικήσιμο περίβολο της πόλης, ενώ το νότιο δεν είναι παρά ένα ψηλότερο οχυρό, που έγινε από περίσσεια μέριμνα προστασίας. Ανάμεσα δε στα δυο τείχη εκτείνεται ένα γήπεδο πολύ ανώμαλο και απότομο, που δεν μπορεί να είχε κατοικηθεί και που χρησίμευε αποκλειστικά για την άμυνα. Και το ένα και το άλλο (τείχος) είναι ενισχυμένα με πύργους τετράγωνους, χονδροειδώς χτισμένους, πιθανώς της ίδιας εποχής, δηλαδή της βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Και αυτά είναι όσα γράφει ο Mezieres, στην προσπάθειά του να σχηματίσει και να μας δώσει μια εικόνα των λειψάνων και του παλιού τούτου οχυρού χώρου.
Ο ίδιος όμως με βάση τις παρατηρήσεις του και τα όσα ήταν γνωστά απ’ τον Όμιλο, τους αρχαίους γεωγράφους Σκύλακα, Στράβωνα και Πλίνιο, αλλά και τον σχεδόν συγκαιρινό το Άγγλο περιηγητή κι ερευνητή William Leake, καταπιάνεται στη συνέχεια με το θέμα του εντοπισμού της αρχαίας πόλης που πρέπει, κατά την άποψή του, να βρισκόταν στο συγκεκριμένο αυτό χώρο ή κοντά σ’ αυτόν. Και σημειώνει: «Αν και κανένα ερείπιο ελληνικό δεν υπάρχει στα Λεχώνια, παρ’ όλα αυτά μας επιτρέπεται να πιστεύουμε ότι μια τόσο ευνοϊκή τοποθεσία δεν ήταν δυνατόν ν’ αμεληθεί κατά την αρχαιότητα. Η θέση είναι απ’ τη φύση της οχυρή, η (διπλανή) πεδιάδα εύφορη, η θάλασσα σε μικρή απόσταση. Ξέρουμε άλλωστε ότι οι Ρωμαίοι δεν ίδρυσαν καμιά καινούργια πόλη στην Ελλάδα. Αρκούνταν στο να καταλαμβάνουν τις αρχαίες και να υψώνουν τα τυχόν κατεστραμμένα τείχη τους. Αν υπάρχουν ρωμαϊκά ερείπια στα Λεχώνια, δεν είναι αυτό κι ένα άλλο επιχείρημα για να τοποθετήσουμε στο ίδιο αυτό μέρος μια αρχαία ελληνική πόλη;
Δεχόμενοι την υπόθεση αυτή, που όλα μας την επικυρώνουν, τότε τα Λεχώνια μπορεί να είναι η θέση της ομηρικής πόλης Μεθώνης ή Μοθώνης, της μόνης πόλης που τοποθετείται από τον Πλίνιο και από το Σκύλακα ανάμεσα στην Ιωλκό και στην Ολιζώνα και την οποία δε συναντήσαμε στη δυτική παραλία της Μαγνησίας.
Μόνο μια δυσχέρεια γεννιέται στο ζήτημα αυτό: είναι ότι ο Στράβων (ΙΧ, 436) τοποθετεί τη Δημητριάδα ανάμεσα στις Παγασές και στη Νήλεια, την οποία Νήλεια κανένας άλλος συγγραφέας δεν μνημονεύει και ότι τα Λεχώνια βρίσκονται ακριβώς στην ίδια απόσταση απ’ τη Γορίτσα, όσο και η υποτιθέμενη τοποθεσία των Παγασών. Αν η Μεθώνη είναι στα Λεχώνια, τότε πού να αναζητήσουμε  τη Νήλεια; Δεν απομένει κανένα ερείπιο μέσα στο διάστημα των 4 μιλίων που χωρίζει το σημείο τούτο απ’ τη Γορίτσα κι όμως απ’ το μέρος αυτό θα έπρεπε να βρίσκεται η πόλη για την οποία μιλάει ο Στράβων, καθόσον ήταν σε κατεύθυνση αντίθετη προς την πόλη των Παγασών. Καθώς ο Έλληνας γεωγράφος δεν περιλαμβάνει τη Μεθώνη ανάμεσα στις γειτονικές της Ιωλκού πόλεις, επειδή δε και κανένας συγγραφέας δεν αναφέρει τη Νήλεια, πιθανόν τα δυο αυτά ονόματα να προσδιόριζαν, σε διαφορετικές εποχές, μια και την αυτή πόλη, ή μάλλον, αν πρέπει να δεχτούμε την ύπαρξη δυο ξεχωριστών πόλεων, τότε μπορούμε να τοποθετήσουμε τη Νήλεια στα Λεχώνια και να οπισθοδρομήσουμε τη Μεθώνη μέχρι το Γενιτσαρόκαστρο, παρόλο ότι το τελευταίο αυτό ύψωμα ταιριάζει πολύ λιγότερο σε μια πολεμική θέση, σε μια ομηρική πόλη, απ’ όσο η οχυρή θέση των Λεχωνίων».

Διαβάστε ακόμη περισσότερα στα παρακάτω :
1.      Τα Λεχώνια και το Παλιόκαστρό τους- Κ. Λιάπης -Ανάτυπο 39ος τόμος Θεσσαλικά Χρονικά -Λάρισα 2001
       2. Τα "Παλιόκαστρα" του Πηλίου - Κώστας Λιάπης - Πανεπιστημιακές Εκδόσεις   Θεσσαλίας-    2010



Τετάρτη 17 Αυγούστου 2011

Ο λόφος Νεβεστίκι και η αρχαία πόλη Μεθώνη


Ο λόφος Νεβεστίκι σήμερα


Ο λόφος «Νεβεστίκι» βρίσκεται στα Άνω Λεχώνια (βορειοδυτικά) και σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη που διατυπώνουν οι αρχαιολόγοι, πρόκειται για την αρχαία Μεθώνη.
Το όνομα «Νεβεστίκι» σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γιάννη Κορδάτου προέρχεται από τη σλαβική λέξη  «νεβέστα-nevesta» που σημαίνει νύφη, ή αρραβωνιαστικιά ή νέα γυναίκα. Στο Πήλιο λέει ο Γ. Κορδάτος πως υπάρχει η παλιά παράδοση, να μην διαπομπεύουν τη νύφη που ο γαμπρός έβρισκε χαλασμένη, όπως γινόταν επί Τουρκοκρατίας, αλλά να την κλείνουν στο κάστρο. Οι Σλάβοι από το έθιμο αυτό ονόμασαν το λόφο Νεβεστίκι, όπου υπήρχε κάστρο και μοναστήρι. Εκεί φαίνεται έκλειναν τα παραστρατημένα κορίτσια και τις χαλασμένες νιόπαντρες γυναίκες. Στα 1523 υπήρχε στα Λεχώνια μοναστήρι γυναικείο και ο επίσκοπος Τρίκκης Βησσαρίων έστειλε επιστολή στην ηγουμένη του μοναστηριού αυτού που λεγόταν «Αϊ Νικόλας».
 Άρα Νεβεστίκι = παρθενώνας (φυλακή ή γυναικείο μοναστήρι).

Οι πρώτες ενδείξεις κατοίκησης της περιοχής, χρονολογούνται στην Μέση Εποχή Χαλκού, στο πρώτο μισό δηλαδή της 2ης χιλιετίας π.Χ., ενώ η κατοίκηση συνεχίζεται αργότερα και στην Μυκηναϊκή εποχή. Το πλέον σημαντικό τεκμήριο που μαρτυρά την ύπαρξη της αρχαίας πόλης είναι το τείχος το οποίο είναι πολύ σημαντικό. 

Το αρχαίο τείχος στο λόφο Νεβεστίκι

Σώζεται σε ύψος τριών μέτρων, είναι πολυγωνικό, με μεγάλους λίθους στην βάση, πιθανότατα είναι αρχαϊκό και κτίζεται όταν ιδρύεται και η πόλη, που εικάζεται ότι είναι η αρχαία Μεθώνη. Σε αυτοψία που διενεργήθηκε το 2009 διαπιστώθηκε ότι το τείχος περιβάλλει όλο τον λόφο και το άνω πλάτωμά του και καλύπτει μια έκταση 20 περίπου στρεμμάτων, όπου σήμερα υπάρχουν ελαιοπερίβολα. Στην κορυφή του λόφου τοποθετείται ο αρχικός οικιστικός πυρήνας στη Μέση Εποχή Χαλκού έως και την Αρχαϊκή περίοδο, γεγονός που ενισχύεται από την ύπαρξη λίθων, οικοδομικού υλικού και τμημάτων αγγείων. 
Αν θεωρήσουμε ότι η ευρύτερη περιοχή των Λεχωνίων ήταν η αρχαία Μεθώνη, πιθανότατα κατά τα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια, η πόλη εκτείνεται και πέρα του λόφου, παραλιακά, σύμφωνα με σχετικές μαρτυρίες ερευνητών. Η εφαρμογή της Ρωμαϊκής ειρήνης, ευνοεί την μεταφορά των οικισμών που ήταν αρχικά οχυρωμένοι σε λόφους και βουνά, προς παραθαλάσσιες περιοχές. Το 1983 πραγματοποιήθηκε σωστική ανασκαφή στα Πλατανίδια και ερευνήθηκε ρωμαϊκό κτήριο, στο οποίο βρέθηκαν αγγεία που φυλάσσονται στις αποθήκες του Μουσείου. 
Ενδιαφέρον παρουσιάζει, παράλληλα, η εξέλιξη της κατοίκησης στην συγκεκριμένη περιοχή, καθώς ο άξονας μετατοπίζεται αναλόγως των ιστορικών γεγονότων της εκάστοτε εποχής. Στην αρχή ο οικιστικός πυρήνας εντοπίζεται πάνω στο λόφο Νεβεστίκι. Αργότερα στα Ρωμαϊκά, τα Παλαιοχριστιανικά και τα πρώιμα Βυζαντινά χρόνια, φαίνεται ότι επεκτείνεται προς την θάλασσα, ενώ αργότερα στα Μεσαιωνικά χρόνια, εντοπίζεται αρχαιολογική θέση στο Παλαιόκαστρο, όπου υπάρχει Μεσαιωνικό-Ενετικό κάστρο και άλλα παρεμφερή κτίσματα, που μαρτυρούν του λόγου το αληθές. 

Η αρχαία Μεθώνη είναι μια από τις πόλεις που συγκροτούν την αρχαία Μαγνησία και έχει κατά βάση αγροτικό χαρακτήρα, γεγονός που ενισχύεται από την εύφορη πεδιάδα των Λεχωνίων που ευνοεί διαχρονικά τις καλλιέργειες. Δεν έχουν πραγματοποιηθεί βέβαια συστηματικές ανασκαφές την περιοχή, αλλά υπάρχουν πολύ σημαντικές μαρτυρίες ήδη από τον 18ο αιώνα, που πιστοποιούν την αρχαιολογική της σημασία. Ο  Ρήγας Βελεστινλής, αναφέρει ότι βρήκε μάρμαρο που έφερε τρεις μορφές και την επιγραφή «Ελπίς Αχιλλέως ήρως χρηστέ χαίρε». Αργότερα και άλλοι γνωστοί περιηγητές και λόγιοι, όπως ο Leake και ο Γεωργιάδης, πραγματοποιούν έρευνες στην περιοχή και επισημαίνουν την ύπαρξη του αρχαίου τείχους πάνω στο λόφο Νεβεστίκι.
Ο Γεωργιάδης λέει πως στο λόφο ήταν η πόλη «Νηλεία ή Νήλεια». Από αυτό ονομάστηκε και ο παλιός δήμος της περιοχής, δήμος Νηλείας. Βέβαια αυτή η σκέψη ήταν λάθος, αφού η αρχαία Νήλεια τοποθετείται αλλού κοντά στο Βόλο.



Πιο συστηματικές έρευνες πραγματοποιήθηκαν τον 19ο αιώνα, αρχής γενομένης από τον Άγγλο αρχαιολόγο Wace, ο οποίος μελέτησε την περιοχή, ενώ αργότερα, στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Αρβανιτόπουλος συλλέγει σημαντικές πληροφορίες και αναφέρει μάλιστα ότι πάνω στον λόφο υπήρχε μεγάλο κτίσμα, που παραπέμπει σε ανάκτορο. Παράλληλα, αναφέρεται σε μια τεράστια πέτρα που του θυμίζει πέτρες των Μυκηνών και στην ύπαρξη τάφων, ενώ ο ίδιος ανακάλυψε, την επιγραφή που σήμερα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου. 
Ο έφορος Αρχαιοτήτων Δημ. Θεοχάρης εισηγήθηκε εν συνεχεία την κήρυξη του λόφου Νεβεστίκι και του Παλιόκαστρου ως αρχαιολογικών χώρων το 1963, η οποία και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ, ενώ επισήμανε παράλληλα την ύπαρξη της Βασιλικής στα Πλατανίδια. Αργότερα στην δεκαετία του ’80 πραγματοποιήθηκαν μικρής κλίμακας έρευνες, ενώ «μετά την δεκαετία του ’80 δεν έχουμε ανασκαφική έρευνα στην περιοχή. Εκτός από το τείχος που είναι ορατό δεν έχουμε αρχιτεκτονικά λείψανα, αλλά υπάρχει πολύ οικοδομικό υλικό πάνω στο λόφο, όπως πέτρες που είναι επεξεργασμένες, όστρακα αγγείων και κεραμίδια, γεγονός που υποδεικνύει την ύπαρξη οικισμού» τονίζει ο αρμόδιος αρχαιολόγος. Επίσης υπάρχουν αγγεία που χρονολογούνται στα ύστερα ελληνιστικά και πρώιμα ρωμαϊκά στις αποθήκες του Μουσείου, σκεύη καθημερινής χρήσης, καθώς και ρωμαϊκό νόμισμα του 4ου αιώνα μ.Χ., που παραδόθηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία το 2007, από κάτοικο της περιοχής.
Στη συγκεκριμένη περιοχή δεν έχει πραγματοποιηθεί μέχρι στιγμής συστηματική αρχαιολογική έρευνα, όπως προαναφέρθηκε, ενώ οι προσπάθειες της ΙΓ΄ Εφορείας, εστιάζονται στην φύλαξη, έρευνα και προστασία του αρχαιολογικού χώρου.