Ο Σουίν-αγάς και ο Αϊ-Ταξιάρχης

Στ’ ανατολικά κτηματικά όρια του Καραμπασιού (Αγ. Βλασίου) που είναι η ρεματιά της Ντόβροβας ή Μουρτάκη (για τους γνωρίζοντες ) και ΝΔ της περιοχής Κανάλια- υπάρχει σήμερα μια περιοχή που ανήκει στην κτηματική περιφέρεια της πρώην Κοινότητας του Αϊ-Γιώργη. Είναι η περιοχή Σουίνη.
Εκεί υπήρχε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ένα πολύ μεγάλο ελαιόκτημα με τα υποστατικά του. Είχε μπαχτσέδες, αλλά και κοπάδι με γίδια κι ανήκε στον Σουίν αγά.

Μονή Ταξιαρχών-αρχείο ΔΗΚΙ

Οι καλόγεροι του μοναστηριού των Ταξιαρχών (που τις επόμενες μέρες γιορτάζει- 6 Σεπτ.) είχαν φαίνεται βάλει στο μάτι την περιουσία του Τούρκου (που μάλλον ήταν θεοσεβούμενος) και θέλανε να τους την αφιερώσει. Σκέφτηκαν λοιπόν έναν ανορθόδοξο τρόπο να το πετύχουν.
Κάποια βράδια πήγαιναν στην περιοχή και από ψηλότερα σημεία πετροβολούσαν το κονάκι του αγά. Συγχρόνως διέδιδαν πως ο Αϊ-Ταξιάρχης (οι Αρχάγγελοι (κι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ) που τους πιστεύουν κι οι μουσουλμάνοι) τιμωρεί τον Σουίν γιατί έχει αμαρτίες! Αυτό συνεχιζόταν για πολύν καιρό. Ο αγάς τρομοκρατημένος φοβήθηκε την οργή των Αρχαγγέλων και κάποια μέρα δώρισε το κτήμα στο μοναστήρι για να …συγχωρεθούν τα κρίματα κι οι αμαρτίες του! Λίγο αργότερα έφυγε οριστικά κι απ’ την περιοχή…
Έτσι, το «μαναστήρ’ τ’ Αϊ-Ξαρχού» (κατά τους ντόπιους) αύξησε την περιουσία του!
Όμως αυτό το κτήμα δεν έμεινε για πάντα στην κατοχή του. Στα 1864 είχε περάσει στην κυριότητα του χωριού (Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης, Η ΦΗΜΗ 1887) κι αργότερα του παλιού δήμου Νηλείας μαζί μ’ όλην την περιουσία της Μονής. Αυτή νοικιαζόταν και τα έσοδα (που ήταν αρκετά) πήγαιναν για κοινωφελείς σκοπούς της κοινότητας του Αϊ-Γιώργη και κυρίως για την λειτουργία και συντήρηση των σχολείων.

( * ) Η ιστορία ήταν γνωστή στους παλιούς κατοίκους των παραπάνω χωριών και ειδικά σ’ αυτούς που είχαν κτήματα στην περιοχή. Την αναφέρει όμως κι ο Κώστας Λιάπης στο βιβλίο του «Ο μεγάλος Αϊ-Γιώργης του Πηλίου» Βόλος 1994.

Μοναστήρι Ταξιαρχών Πηλίου (3)

Λαϊκές διηγήσεις- δοξασίες για τον Αϊ-Ταξιάρχη 

Οι παρακάτω λαϊκές διηγήσεις των κοντοχωριανών για «του μαναστήρ’ τ’ Αϊ-Εξαρχού (Αϊ-Ταξιάρχη), λεγόντουσαν μέχρι πριν λίγα χρόνια από τους ανθρώπους που εκδήλωναν την πίστη τους στον Αρχάγγελο και την τιμή προς το τοπικό μοναστήρι. Είναι οι γνωστές λαϊκές δοξασίες για τους αγίους, που σαν αυτές συναντούμε σ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας.

1^η :  Κάποτε, λέγανε, στα χρόνια της ηγουμενίας του Γαβριήλ όταν το μοναστήρι είχε κτήματα και κοπάδια, αρκετοί άνθρωποι βοηθούσαν στις εργασίες. Αυτοί μετά τη δουλειά τους μένανε στα κελιά. Κάποιο απόβραδο ο ηγούμενος είπε σε κάποιον απ’ τους βοσκούς να «μανταλώσει» την εξώπορτα του μοναστηριού για  τη νύχτα. Αυτός το έκανε και πήγε να κοιμηθεί. Τη νύχτα άκουσε στον ύπνο του ν’ ανοίγει η πόρτα. Τότε δεν έδωσε σημασία. Αργότερα τα ξημερώματα, όταν ο ηγούμενος ξύπνησε για την ακολουθία του Όρθρου, ξυπνώντας τον, τον ρώτησε αν είχε κλείσει την πόρτα ή την ξέχασε ανοιχτή. Αυτός απάντησε πως την είχε αμπαρώσει. Όμως αυτή ήταν διάπλατα ανοιχτή! Ο καλόγερος είπε να την αφήσουν έτσι, για να ξαναμπεί ο «Άγιος» που είχε βγει έξω! Αυτό συνέβαινε συχνά κι όταν ο «Άγιος» επέστρεφε έκλεινε πάλι η πόρτα και τα βήματά του ως το ναό ακουγόταν γύρω!

2^η:  Στα χρόνια πάλι του Γαβριήλ, κάποιοι βοσκοί της περιοχής ήθελαν να φτιάξουν εκεί κοντά μια παράγκα για να προφυλάγονται απ’ τις δύσκολες καιρικές συνθήκες του χειμώνα. Δεν είχαν όμως ξυλεία για τη σκεπή και πήγαν στο «ρ’μάγκι»(=ρουμάνι, δάσος) της μονής και χωρίς να ρωτήσουν έκοψαν κιριστέ(=ξυλεία για στέγη). Το βράδυ πέσανε να κοιμηθούν. Τότε, λέγανε, πως ο Αρχάγγελος πήγε στον ύπνο τους κι άρχισε να τους δέρνει. Αυτοί απ’ τις ξυλιές  πονούσαν κι έκλαιγαν. Ξύπνησαν και αφού κατάλαβαν τι έγινε, μετανόησαν και πήγαν κατευθείαν και ζήτησαν συγχώρεση απ’ τον ηγούμενο, λέγοντάς του πως θα επανορθώσουν πληρώνοντας την αξία της ξυλείας. Αυτός τους νουθέτησε λέγοντάς τους να μην το ξανακάνουν και να δώσουν ό,τι μπορούν στο μοναστήρι.

Η δεύτερη διήγηση-δοξασία καταγράφεται -ως προς την ουσία του γεγονότος- και στο βιβλίο του 1997 "Μικρό οδοιπορικό στην ιστορία της ιεράς μονής Παμμεγίστων ταξιαρχών Πηλίου", σελ. 17: 

Για τον Αϊ-Ταξιάρχη δείτε επίσης (ΕΔΩ) κι (ΕΔΩ)

Μοναστήρι Ταξιαρχών Πηλίου (2)

Περί του μοναστηριού των Ταξιαρχών παλιότερα: 

Φωτογραφία του μοναστηριού -η νότια πλευρά με την είσοδο-
πριν τη νέα εγκατάσταση και "ανακαίνιση".
(φωτογραφία από το ΔΗΚΙ)

Φωτογραφία στον περίβολο του μοναστηριού, 
όταν εκεί λειτουργούσαν οι κατασκηνώσεις
τις δεκαετίες απ' το '30 ως το '60, η κρήνη και ο τούβλινος πρόναος.
 (φωτογραφία από το ΔΗΚΙ)

Φωτογραφία του περίβολου του μοναστηριού, δυτική πτέρυγα 
(από το ΔΗΚΙ- όπου υπάρχουν πολλές φωτογραφίες 
από την περίοδο λειτουργίας του ως κατασκήνωση)

Ο Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης, ο κατ' εξοχήν γνώστης, κριτής
και σχολιαστής των τοπικών εκκλησιαστικών ζητημάτων
 αναφέρεται στο μοναστήρι
και στον αριθμό των μοναχών.

Όμως:

 Η διαμάχη των διοικούντων την κοινότητα Αγ. Γεωργίου με τους υποστηρίζοντες το μοναστήρι στο θέμα της περιουσίας, κατέληξε σε συμπλοκή μεταξύ του αγιωργίτη δημάρχου, αγωνιστή, μετέπειτα βουλευτή, γιατρού Ζήση Χατζηκιτιλή  και του γιου του, με τον ηγούμενο Γαβριήλ Ιωάσαφ. Μετά από δίκη πατέρας και γιος καταδικάστηκαν και φυλακίστηκαν το Μάρτιο του 1885 στη Λάρισα. 

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΒΟΛΟΣ 31-12-1882

εφημερίδα ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΒΟΛΟΣ 8-1-1883

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, 2-4-1883

Εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" Βόλος, 2-7-1883 

Στις βουλευτικές εκλογές της ίδιας χρονιάς, ο Ζ. Χατζηκιτιλής κερδίζει κι οι οπαδοί-συγχωριανοί του τον απελευθερώνουν απ’ τη φυλακή. Μετά εν συνοδεία και πομπή τον ανακηρύττουν βουλευτή του Τρικουπικού κόμματος!

Μοναστήρι Ταξιαρχών Πηλίου (1)

Σήμερα είναι η "γιουρτή τ' Αϊ -Εξαρχού" κατά τη ντοπιολαλιά της περιοχής.
Γιορτάζει το κοντινό μοναστήρι των Ταξιαρχών πάνω απ' τον Άγιο Βλάση στον Άγιο Γεώργιο, δυτικά και κοντά στο χωριό.  Οι κάτοικοι πάντα συρρέουν συνήθως αποβραδίς "στ'ν αγρυπνία" και το πρωί στην πανηγυρική λειτουργία. 
Αντίγραφο από την έκδοση "Τα Μοναστήρια του Δυτικού Πηλίου"

 του Ενιαίου Λυκείου Αγριάς - 2002

Τμήμα του τέμπλου του καθολικού
(από "Μικρό οδοιπορικό στην ιστορία της Ιεράς Μονής Παμμεγίστων...")

Για το μοναστήρι υπάρχουν ακόμη : 

1. "Η μονή των Ταξιαρχών στον Αϊ-Γιώργη Νηλείας" -Κώστας Λιάπης ΣΤ΄τόμος - Αρχείο Θεσσαλικών Μελετών

2. "Μικρό οδοιπορικό στην ιστορία της Ιεράς Μονής Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πηλίου" -έκδοση του μοναστηριού 1997