Σχολείον παιδαγωγικόν εις την Πατρίδα...

Η Μηλιώτικη Σχολή 

Ο πατριώτης και σοφός αρχιμανδρίτης Άνθιμος Γαζής (ΕΔΩ)  ονειρεύτηκε και πίστεψε στην πνευματική εξανάσταση του Γένους και ανέλαβε  με πολλές προσπάθειες πρώτος στο Πήλιο αυτό το έργο της πνευματικής και εθνικής αναγέννησης.

Ο Ανθ.  Γαζής, φεύγοντας από τη Βιέννη μετά δεκαπενταετή υπηρεσία στην εκεί Ελληνική Κοινότητα και παρακαλώντας τους προϊσταμένους της να τον συνδράμουν και να βοηθήσουν για την ίδρυση σχολείου στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τις Μηλιές, έγραψε σ’ αυτούς σε επιστολή:

 

[ Τιμιώτατοι αδελφοί, οι του Γένους Εκλελεγμένοι !

Η πατρίς με προσκαλεί να επιστρέφω εις αυτήν, όθεν και υπακούω εις την φωνήν της• διά τούτο Σας δίδω την είδησιν προ εξ μηνών, ότι μετά τας εορτές του Πάσχα αναγκαίως πρέπει να αναχωρήσω εντεύθεν και να υπάγω να ζήσω εκεί μεταξύ των αδελφών μας, και να κάμω το κατά δύναμιν, το προς την κοινήν ημών πατρίδα χρέος μου, διά την οποίαν και ζω και αναπνέω και αγωνίζομαι εις αυτόν τον κόσμον. Όσον διά την εκλογήν του διαδόχου μου, κείται εις την θέλησίν Σας• ο κύρ Γρηγόριος όμως ο Κωνσταντάς Σας προβάλλει έναν (ιδού σας περικλείω το γράμμα του), και αν αγαπάτε, τον προσκαλείτε ή διά εφημέριον ή διά υποεφημέριον.

Δεκαπέντε ολοκλήρους χρόνους εδούλευσα πιστώς εις ταύτην την Κοινότητα. Το συνειδός μου δεν με τύπτει, ότι να ελύπησά ποτέ τινα των αδελφών• αλλά μάλλον πολλάκις είχον φιλονικείας μετά αλλογενών, υπέρ υπερασπίσεως και της τιμής και της υπολήψεως, και ταύτης της ενταύθα Κοινότητος, και υπέρ όλου του γένους. Πειθόμενος λοιπόν και εις τούτο και εις την αγάπην, ην έδειξε πάντοτε εις εμέ η Αδελφότης, τολμώ να την παρακαλέσω εις το έξης ζήτημά μου.

Ο υπέρ της βελτιώσεως τον Γένους ζήλος μου Σας είναι γνωστός και μάλιστα ο Βάδερερ μου τον άναψεν ακόμη περισσότερον, όθεν και απεφάσισα να θυσιάσω και τον ίδιον εαυτόν μου διά την κατακόσμησιν των ηθών των νέων της κοινής Πατρίδος μας. Συνήργησα και εκτίσθη Σχολείον παιδαγωγικόν εις την Πατρίδα, διδάσκαλοι σχολαρχούσιν εις αυτό, βιβλία τα αναγκαία εστάλησαν, δύο νέοι σπουδάζουσι δι’ εξόδων μου εις Παυαρίαν, ίνα επιστρέψωσιν εις το Σχολείον ως διδάσκαλοι, εις τα οποία όλα αυτά έχω εξοδευμένα έως τώρα υπέρ τας οκτώ χιλιάδας φιορίνια της Αυγούστας, και μ’ όλον τούτο δεν ημπορώ να ειπώ, ότι το Σχολείον είναι εις κατάστασιν να ωφελήση και να θρέψη και μαθητάς πτωχούς, ή τουλάχιστον να τους δώση τα αναγκαία των βιβλία. Το πνεύμα πρόθυμον, η δε χρηματική μου κατάστασις ασθενής ή κατά την κοινήν παροιμίαν «τίν’ ο κάβουρας, και τίν’ το ζουμί του». Διά τούτο παρακαλώ και την Τιμιότητά Σας, και όλην την Αδελφότητα από μέρους Σας, διά να συγκατανεύση (αν και αι περιστάσεις του εμπορίου είναι δύσκολοι), να γένη καμμία κοινή βοήθεια υπέρ της συστάσεως τούτου του Σχολείου, του οποίον τον σκοπόν Σας τον περικλείω τυπωμένον.

Η της Αδελφότητος συνδρομή και βοήθεια θέλει κάμει δύο καλά• πρώτον βοηθείται το Σχολείον διά να αγοράση μερικά αναγκαία πράγματα, οίον δύο σφαίρας μεγάλας, αίτινες ήλθον κατ’ αυτάς τας ημέρας από την Λόνδραν και με βιβλία αναγκαία ακόμη διά τους πτωχούς μαθήτας• δεύτερον ότι όλοι οι ομογενείς και οι ξένοι θέλουσι λέγει, ιδού ο εφημέριος της εν Βιέννη Αδελφότητος διά της βοηθείας των αδελφών εσύστησε Σχολείον κοινόν, καθώς και όλοι οι Γερμανοί οι πεπαιδευμένοι το νομίζουσι, και το οποίον θέλω καυχώμαι και εγώ, και να δείξω και εις τους λοιπούς, ότι οι καλόγηροι πρέπει να είναι ωφέλιμοι εις την κοινήν ζωήν, και όχι κηφήνες και ιδιοκερδείς.

Αι ευχαί των μαθητών θέλουσι φθάνει έως εις τον ουρανόν υπέρ της υγείας και ευτυχίας των ευεργετών και συνδρομητών τούτου του καλού. Εγώ δε εύχομαι εκ ψυχής υπέρ παν εφετόν καταθύμιον. Υγιαίνοιτε! ευτυχοίτε!

                                    Τη 3 Οκτωβρίου 1815, εν Βιέννη.

                                     Ο αρχιμανδρίτης Άνθιμος Γαζής ] 

Η Κρήνη του Τοπάλειου Σχολείου (2)

Σε μια παλιότερη ανάρτηση μιλήσαμε (ΕΔΩ) για την εικονιζόμενη νεοκλασική κρήνη του Τοπάλειου Σχολείου και το αέτωμα με το όνομα της δωρήτριας Σοφίας Π. Τοπάλη, που είχε αφαιρεθεί(!) 

Η κ. Δ/ντρια του Σχολείου -προς τιμήν της- αποκατέστησε το μνημείο λίγους μήνες μετά τη γνωστοποίηση ! 

Η κρήνη στα 1930

Η κρήνη το χειμώνα του 2014

Η κρήνη σήμερα καλοκαίρι, 16-7- 2015

Το Σχολείο Λεχωνίων και οι Τοπάληδες

Ο δάσκαλος Χαρίλαος Μαυράκης με καταγωγή τα Κανάλια Καρδίτσας (ΕΔΩ) , ήταν από τους πρώτους εκπαιδευτικούς στο ενιαίο τότε Σχολείο των Λεχωνίων, που ίδρυσε η οικογένεια Παν. Τοπάλη στα 1925. 
Αργότερα έγινε Δ/ντής του και οι άριστες σχέσεις με την οικογένεια κράτησαν μέχρι το θάνατο των γυναικών. Μάλιστα την περίοδο της Κατοχής, ο Μαυράκης μαζί με τη Σοφία Τοπάλη, το δεσπότη Ιωακείμ και άλλους, ήταν στην ομάδα διαμεσολάβησης μεταξύ των ανταρτών και των τοπικών αρχών, πάντα με σκοπό την καλυτέρευση της ζωής των συμπατριωτών. Μια μαρτυρία λέει πως γι' αυτό το σκοπό έφτασε το 1943, ως την ανταρτοκρατούμενη Τσαγκαράδα, μαζί με τη Σοφία. 
Εδώ, έχουμε ένα κείμενό του, γραμμένο στα 1962 για το Σχολείο και τους ιδρυτές του.(*) 

(*) Ευχαριστώ πολύ τον Λεχωνίτη Νίκο Μαστρογιάννη, για την παραχώρηση πολύτιμων στοιχείων -όπως και το σημερινό- από τη διαδρομή στο χρόνο, του χωριού και των ανθρώπων του!! 

Καλή σχολική χρονιά!

Σήμερα 11 Σεπτεμβρίου άνοιξαν τα σχολεία κι έγιναν οι αγιασμοί. Πράξη ρουτίνας μεν, αλλά πολύ σημαντική για όλους, αφού μετά τις διακοπές η επάνοδος ...είναι δύσκολη! Το κυριότερο όμως, είναι η είσοδος στη νέα σχολική πια, ζωή για τα "πρωτάκια"! Αυτό το γεγονός, μας σημαδεύει σ' όλη μας τη ζωή!  

Καλή χρονιά σ' όλους τους μαθητές/τριες, δασκάλους/λες και γονείς!

...Με φωτογραφίες 
α) από μαθήτριες στο παλιό σχολείο του χωριού δεκαετία '30 (εκεί όπου το αγροτικό ιατρείο σήμερα) 

και β) από μια εκδρομή του σχολείου δεκαετία '70, στο "τζαμί" 
στο Παλιόκαστρο!

Ίδρυση Σχολείου

Καλή σχολική χρονιά 

με το ΦΕΚ της ίδρυσης του "Γραμματοσχολείου" στα Άνω Λεχώνια το 1898!

Η "Εφημερίς των Κυριών" στο σχολείο των Άνω Λεχωνίων

Έκδοση Ιουλίου 1895, Τεύχος 407 -"Εφημερίς των Κυριών" - Σελ. 5

Ο δημοδιδάσκαλος Γεώργιος Δημόπουλος που αναφέρεται ήταν από το Καραμπάσι (σημερινό Άγιο Βλάση). Είχε τελειώσει το Σχολαρχείο. 
Παντρεύτηκε την Ειρήνη Δημ. Γανωτή και έκανε δύο αγόρια. Τον πρώτο Νικόλαο που στρατιώτης σκοτώθηκε στη Μ. Ασία. Ο δεύτερος γιος του ήταν ο γνωστός Δημήτριος Δημόπουλος κτηματίας, που επίσης είχε φοιτήσει στο Σχολαρχείο του Αγίου Γεωργίου. 
Ο εγγονός του δασκάλου Γεωργ. Δημόπουλος, κτηματίας κι' αυτός, είχε τελειώσει το Γυμνάσιο στο Βόλο.
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας οι Αφοί Κοκοσλή εκτός από μεγαλέμποροι και εργοστασιάρχες ήταν και ενοικιαστές των φόρων του κράτους. Το οθωμανικό κράτος, αλλά και μετά το ελληνικό, ανέθετε κάθε χρόνο με δημοπρασία την ενοικίαση (είσπραξη) των διάφορων φόρων σε ιδιώτες. Έτσι στο Βόλο και στο Πήλιο ενοικιαστές πρώτα ήταν Εβραίοι από τη Θεσσαλονίκη. Μετά ανέλαβαν πολλοί ντόπιοι, που πλούτισαν.
 Ο  Γεώρ. Δημόπουλος ήταν υπάλληλος των Κοκοσλήδων, εισπράττοντας τους φόρους στην περιοχή. Ύστερα άσκησε το λειτούργημα του δημοδιδασκάλου μόνον στα Λεχώνια και έπαιρνε το μισθό του από την οικογένεια Κοκοσλή.(Είναι γνωστό πως τότε οι δάσκαλοι χρηματοδοτούνταν από τους δημότες-γονείς των μαθητών του σχολειού που δίδασκαν ή από άλλους πλούσιους χρηματοδότες). 
Το σχολείο -μάλλον- ήταν το παλιό κτίριο απέναντι από το αρχοντικό Κοντού που τότε δεν ήταν χτισμένο. Μέσα από το κτήμα  (πρώην Πατάκη) που ήταν και πεθερός του Γεωργ. Καρτάλη και του Νικ. Κοντού, τότε υπήρχε μόνον ο πύργος (σήμερα Ολύμπιου). Απ' εκεί πέρασε η Καλ. Παρρέν και πήγε και στο σχολείο.
Μετά τη διδασκαλία πέρασε στις τάξεις των κληρικών, αφού έγινε ιερέας στο χωριό του τον Άγιο Βλάση, ως την Κατοχή. Πέθανε στις 21-1-1942 σε ηλικία 83 ετών, από χρόνια μυοκαρδίτιδα. 
Ήταν από τους άριστους εκπαιδευτικούς της εποχής με πολλούς επαίνους από τους επιθεωρητές των χρόνων εκείνων για την απλότητά του, τον τρόπο διδασκαλίας και τη μεταδοτικότητα.
Ως ιερέας ήταν γνωστός με το όνομα παπα-Δημάκος.

Ο Καραμπασιώτης παπα-Γιώργης Δημόπουλος.
(Φωτογραφία αρχείου του δισέγγονού του Δημήτρη Δημόπουλου) 

Δημοτικό Σχολείο Άνω Λεχωνίων

Η σχολική χρονιά αρχίζει...Καλή δύναμη σε παιδιά, δασκάλους και γονείς!

Ας δούμε ...και το Δημοτικό Σχολείο των Άνω Λεχωνίων

Αυλή και παλιό κτήριο σήμερα

Η λειτουργία του σχολείου και η κτηριακή του υποδομή:

Στα Κ. Λεχώνια, 1932, με το δάσκαλο Τσικρικά

Στα Κ. Λεχώνια, 1935

Στα Κ. Λεχώνια, 1939, με δασκάλα την Άννα Ηλία

Έτη πριν το 1955: Το σχολείο λειτουργεί ως ημερήσιο αλλά και ως νυχτερινό στο κτίριο του Δημοτικού στο Τοπάλειο Δημοτικό που βρίσκεται στα όρια των δύο χωριών Κάτω και Άνω Λεχώνια.

Έτος 1955-56 : Διαχωρισμός σχολείων και μεταστέγαση στα Άνω Λεχώνια.

‘Ετος 1956: Κτίσιμο 3 αιθουσών   3Χ48=144τμ & βοηθητικοί χώροι κλπ 56τμ. Το Σχολείο λειτουργεί ως 3/θέσιο

Έτος 1987: Προσθήκη 1 αίθουσας   4Χ12=48τμ  &  βοηθητικοί χώρων κλπ 42τμ. Λειτουργία ως 4/θεσίου

Έτος 2000: Νέα προσθήκη 2 αιθουσών   2Χ32,5= 65 & αίθουσας εκδηλώσεων, βοηθ. χώροι κλπ 190τμ Το Σχολείο από το 2000 λειτουργεί ως 6/θέσιο και ολοήμερο.

           Οικόπεδο: 2.365τμ -Σύνολο κτιρίου: 455τμ - Αυλή: 1.364τμ - Σχολ. κήπος: 1.001τμ                              

Δείτε εδώ 
& εδώ   (τη σελίδα του Σχολείου)