Από την επίσκεψη των συγγενών Τοπάλη

Συνέχεια, από την επίσκεψη (ΕΔΩ) των συγγενών Τοπάλη. 

(εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ, χθες 5-10-2014)

Μία ανεπάντεχη συνάντηση!

Στο «Αρχοντικό Τέρπου»- Άγ. Βλάσιος. 

Από αριστερά η κ.Sylvia D., ο κ.Eduardo, η κ.Julie H. A. D., 

και η κ. H.Maria D. N.

Σήμερα, θα ήθελα να κάνω μιαν ανάρτηση τελείως διαφορετική απ’ όλες τις προηγούμενες, που όμως σχετίζεται με κάποιες!

Παλιότερα σ’ αυτό το ιστολόγιο είχαν δημοσιευτεί -σε πέντε αναρτήσεις- στοιχεία για την τραγική οικογένεια Παναγή Τοπάλη. (ΕΔΩ) 

Η ολλανδή σύζυγός του Λουκία είχε έναν αδελφό τον Henri Richard Alexander van Schelle. Ο Henri μετακόμισε στη Βραζιλία όπου και πέθανε στα 1918 από ισπανική γρίπη. Ο αδελφός της είχε πέντε παιδιά.

Το τελευταίο απ’ τα παιδιά του ήταν η Marguerite Henriette Richarda Alexandra van Schelle, μητέρα των παρακάτω κυριών, που αυτές τις μέρες βρέθηκαν στα Λεχώνια. Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1919 και πέθανε πρόσφατα. Από το γάμο της απέκτησε τρία παιδιά. Τη Maria, τη Julie και τον Willem Alexander. 
H κ. Maria D. N., η αδελφή της κ. Julie H. A. D. με το σύζυγό της κ. Eduardo και η κ. Sylvia D. ελληνικής καταγωγής που έκανε και τη μετάφραση, έφτασαν ως την περιοχή μας ψάχνοντας τη διαδρομή της ζωής, αλλά και πληροφορίες του τραγικού θανάτου της Λουκίας Π. Τοπάλη (Lucie van Schelle) και της κόρης της Σοφίας στα 1944. Είναι όλοι κάτοικοι περιοχής του Sao Paulo της Βραζιλίας.

 Ήταν διακαής πόθος τους να έρθουν στον τόπο όπου έζησε η πρόγονός τους και να συγκεντρώσουν οποιεσδήποτε πληροφορίες υπάρχουν.

 Ήταν μια απόδοση τιμής στις ηρωίδες, αλλά κι ευγνωμοσύνης ως κληρονόμων!

Σκοπός τους ακόμη είναι εκ μέρους τους, η κατασκευή και τοποθέτηση μνημείου στο χώρο του μαρτυρίου, αφού το υπάρχον «η μουριά», είναι αφιερωμένο γενικά στην Εθνική Αντίσταση.

Συναντήθηκαν στην περιοχή με όλους όσοι είχαν πληροφορίες σχετικές, αλλά και θυμούνταν ο,τιδήποτε ή τις είχαν γνωρίσει. Μεταξύ αυτών ο λεχωνίτης παλαίμαχος δημοσιογράφος Γιάννης Μαντίδης που τώρα συγγράφει σχετικό βιβλίο, ο λεχωνίτης συλλέκτης Ν.Μαστρογιάννης, οι λεχωνίτισσες αδελφές Σαράφη, αλλά κι ο γράφων.(*)

Μετά από τηλεφώνημα κλείστηκε μια συνάντηση και η συζήτηση κύλησε με ερωτήσεις, γνώμες, αλλά και νέες πληροφορίες εκ μέρους τους. Έτσι:

1.    Το 1945 δύο απ’ τα αδέλφια της Marguerite Henriette Richarda Alexandra van Schelle, μητέρας των παραπάνω κυριών, ήλθαν στην Αθήνα αναζητώντας τα ίχνη της Λουκίας. Ψάχνοντας με δικηγόρο, έμαθαν στην τραγική ιστορία της.   

2.    Μετά τον οικτρό θάνατο της συγγενούς-θείας τους, μπήκε το θέμα της κληρονομιάς, μιας και ο σύζυγος Παναγής και τα παιδιά της Κων-νος και Σοφία είχαν πεθάνει. Υπήρχαν όμως κι απ’ την πλευρά του Π. Τοπάλη συγγενείς από την αδελφή του Ελένη συζ. Αργυρόπουλου. Τότε άρχισε δικαστική διαμάχη. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους λοιπόν, τα δικαστήρια μελέτησαν κι επεξεργάστηκαν τη γνωστή φωτογραφία του απαγχονισμού κι αποφάνθηκαν πως τελευταία εξέπνευσε η Λουκία! (Τα ναζιστικά υποκείμενα κι οι ντόπιοι συνεργάτες τους -φαίνεται- πως κρέμασαν πρώτα τη Σοφία! Τι χειρότερο σε μια μάνα να βλέπει να πεθαίνει το παιδί της!)

Έτσι οι συγγενείς της Λουκίας δικαιούνταν κι αυτοί μερίδιο της τεράστιας ακίνητης περιουσίας Τοπάλη, αφού οι κινητές αξίες είχαν διαμοιραστεί απ’ τους δημίους τους!

3.    Στα 1947 ελβετικό δικαστήριο επιδίκασε κληρονόμους και την οικογένεια Van  Schelle, οπότε μετά από συνεννόηση μεταξύ των κληρονόμων οι της αδελφής Παναγή πήραν την περιουσία της Ελλάδας και τα αδέλφια της Λουκίας την περιουσία στην Ελβετία.  

4.    Η γιαγιά των Van Schelle, μοίρασε μετά την περιουσία στα πέντε της παιδιά.  

Αύριο μετά τις διάφορες επαφές τους και τη γνωριμία με την περιοχή μας, επιστρέφουν στον τόπο τους. Ελπίζω να καλύφτηκαν απ’ τις απαντήσεις, αλλά και να χάρηκαν τη γαλήνη του Παγασητικού! 
Καλό τους ταξίδι!

(*) Με την ευκαιρία αυτή, όποιοι/ες έχετε στοιχεία (φωτογραφίες, κείμενα, διηγήσεις κ.ά) για την τραγική αυτή υπόθεση, παρακαλώ, να τα κάνετε κτήμα όλων μας κοινοποιώντας τα!

Η Μαγνησία Στο Πέρασμα Του Χρόνου!

Η βολιώτικη εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, ασχολήθηκε σήμερα με τη σελίδα «Η ΜΑΓΝΗΣΙΑ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» στο fb, του φίλου Αντώνη Ζ. και της αφιέρωσε ολοσέλιδό της. Είναι μια εξαιρετική προσπάθεια για να γνωρίσουμε όλοι την Τοπική μας Ιστορία! Εκεί ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Αντώνης Ζ., αναφέρεται και σε τούτο το  ιστολόγιο. Καλέ φίλε, σ’ ευχαριστώ  πολύ ! 

Με την ευκαιρία ας «ευλογήσουμε» (μαζί με τα γένια μας) και την τοπική μας εφημερίδα! Με τη δημοσίευσή της αυτή βοηθάει όπως πάντα, στην ανάδειξη της Μαγνησίας μέσα από την ιστορία της. Μπράβο κι ας τη διαβάζουμε! 

ΥΓ Ανοίξτε την οθόνη για να διαβάστε το άρθρο!

"Η ψηλάφησις του Θωμά"

Σήμερα Κυριακή του Θωμά:  Μια φορητή εικόνα του γνωστού λαϊκού ζωγράφου και αγιογράφου Αθανασίου Παγώνη.

Υπάρχει «ακριβές αντίγραφο»  και στις δυο ενορίες των Λεχωνίων. Αυτό δείχνει πως ο ζωγράφος έκανε όμοιες εικόνες, που πουλούσε σε πιστούς αφιερωτές των Ναών.  

Η πίσω πλευρά με την υπογραφή του ζωγράφου

Τρεις Ιεράρχες

Η γιορτή των Τριών Ιεραρχών (*) σαν εκκλησιαστική, καθιερώνεται στα μέσα του 11ου αιώνα στο Βυζάντιο.

Ως γιορτή της Παιδείας και των Σχολείων καθιερώνεται από τον 19^ο αιώνα. Αρχικά ως μνημόσυνο των ιδρυτών, χορηγών και ευεργετών των πανεπιστημίων, σχολών και ακαδημιών. Για πρώτη φορά γιορτάστηκε στις 30-1-1842, ως μνημόσυνο. Η τελική θεσμοθέτηση θα γίνει στα 1911.  Έκτοτε πάντα γιορτάζεται στις 30 Ιαναουαρίου κάθε χρόνο. (Οι τρεις άγιοι γιορτάζουν και χωριστά:  Ο Μέγας Βασίλειος την 1 Ιανουαρίου, Ιωάννης ο Χρυσόστομος στις 13 Νοεμβρίου και Γρηγόριος ο Θεολόγος στις 25 Ιανουαρίου.)

Στο περιοδικό ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ του 1879, τομ. 3, δημοσιεύεται πανηγυρικός λόγος, που εκφωνήθηκε  από τον Αναστάσιο Διομήδη Κυριακό (1843-1923) θεολόγο και καθηγητή Πανεπιστημίου. Παρακάτω η εισαγωγή: 

Χρόνια Πολλά σε μαθητές και δασκάλους, όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων, καθώς και σ’ όλους όσοι  εμπλέκονται στην Παιδεία!

Σ’ όλους/ες  αυτούς/ές που δίνουν ό,τι καλύτερο και περισσότερο στη νέα γενιά! Σ’ όλους αυτούς που δίνουν την ψυχή τους στην εκπαίδευσή της!

Σ’ όλους/ες  καλή δύναμη! 
Ειδικότερα στα Πανωλεχωνίτικα μαθητούδια και στους/στις δασκάλους/ες τους!

(*) Η σημερινή δημοσίευση παρόλο που δεν εμπίπτει στα θέματα τοπικού ενδιαφέροντος, έγινε με αφορμή την παρατήρηση κάποιου παλιού συγχωριανού. Αυτός αναπόλησε τα μικράτα του, όταν η συμμετοχή στον εκκλησιασμό κλπ όλου του μαθητικού κόσμου, των γονέων και άλλων χωρικών τη μέρα ετούτη ήταν αθρόα! Αναρωτήθηκε γιατί σήμερα ατόνησε-ευτελίστηκε. Η απάντηση είναι απλή: Αλλάζουν οι καιροί!

Πρωτοχρονιάτικη χαρτοπαιξία

Μέρες χαρτοπαιξίας -έθιμο πια- η παραμονή κι ανήμερα της Πρωτοχρονιάς. Άλλοι ψάξανε την τύχη τους, άλλοι τη βρήκανε  κι άλλοι ακόμα κλαίνε! Ο Σουρής σε ποίημά του λέει:

Σήμερα θα δούμε το πώς ήρθε στην περιοχή μας αυτό το «φρούτο»:

Ήταν ακόμη τουρκοκρατία κι οι εμπορευόμενοι Πηλιορείτες, πηγαινοέρχονταν στο Βόλο πουλώντας κι αγοράζοντας προϊόντα. Εκεί ήταν επόμενο να συγχρωτιστούν μ΄ άλλους ξενόφερτους εμπόρους. Έτσι λοιπόν έμαθαν το μπιλιάρδο και την τράπουλα. Τους έγινε αρχικά διέξοδος στην πλήξη των παλιών συνηθειών. Ήταν μια ανάγκη εξωστρέφειας. Ήθελαν να γνωρίσουν τις νιόφερτες διασκεδάσεις και να ξεφύγουν απ’ τα παλιά έθιμα των προηγούμενων αιώνων. Περάσανε λοιπόν με πάθος στις νέες «κακές συνήθειες» και τις μεταλαμπάδεψαν σ’ όλους τους συμπατριώτες, συν τω χρόνω! 
Ο Ιωαν. Αναστ. Λεονάρδος,που ήρθε στο Βόλο στα 1836, γράφει στο βιβλίο του «Νεωτάτη της Θεσσαλίας Χωρογραφία»:

Η διάδοση της τράπουλας και των παιχνιδιών της, στα επόμενα χρόνια σ’ όλη τη θεσσαλική Μαγνησία ήταν ραγδαία. Παντού στρώνονταν χαρτοπαίγνια με πάθος και τα χρηματικά ποσά άλλαζαν χέρια, οι περιουσίες χάνονταν, οι άνθρωποι φτώχαιναν. Τις περιόδους των Γιορτών, όπως τώρα, η χαρτοπαιξία ήταν κανόνας. Επαγγελματίες κι ερασιτέχνες έπαιζαν όλη την περίοδο. Αλλά για τη χαρτοπαιξία της Πρωτοχρονιάς μιλά κι ο Ζωσιμάς στον ΠΡΟΜΗΘΕΑ Ιανουαρίου 1890: 

Το φαινόμενο έπαιρνε ανησυχητικές διαστάσεις και κατά καιρούς οι αρχές του τόπου έβγαζαν αυστηρές απαγορευτικές διατάξεις. Πάλι ο Ζωσιμάς κάνει έκκληση:

 Απευθύνονταν λοιπόν οι αρχές, συνήθως στους χαρτοπαίχτες αλλά και στους καφετζήδες που διέθεταν τα μαγαζιά τους για χαρτοπαιξία. Μια τέτοια απαγορευτική απόφαση βγήκε στα 1897 από τον τότε τούρκο Αστυνόμο του Βόλου προς τους πολίτες  ...και με κατακλείδα  ιδιοτελή για την αστυνομική αρχή : 

Υ.Γ. Σήμερα- κοντά στο τέλος της η μέρα της Πρωτοχρονιάς του 2014- κάποιοι κάνουν τον απολογισμό τους. Όσοι βοηθήθηκαν απ' την τύχη και κέρδισαν, χαίρονται. Ας την έχουν πάντα μαζί τους! Όσοι πάλι έχασαν κι έχουν πίκρα, ας μην το θεωρήσουν κι ατυχία! Υπάρχουν κι οι επόμενες Πρωτοχρονιές ...για να ρεφάρουν!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !

Σάτυρος ...εκ Πηλίου

Ο γνωστός λαογράφος και μελετητής της Τέχνης του Πηλίου Κίτσος Μακρής, στη συλλογή άρθρων του "ΒΗΜΑΤΑ", Εκδόσεις Κέδρος -1979 που δημοσιεύτηκαν στο ΒΗΜΑ κι αλλού, γράφει για ένα λιθανάγλυφο του 1858, που υπήρχε στην εκκλησία του διπλανού μας Αη Γιώργη. 

Απολαύστε:

Μια εμπειρία...

Μια  βιωματική εμπειρία των αλλοτινών -παιδικών- χρόνων στον Άγιο Βλάση! 

(Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑGAZINO την Κυριακή 30 Μαΐου 2010)

Έφαγα «απαγορευμένους» καρπούς

Βρισκόμαστε λίγες ημέρες μετά την επιβολή της δικτατορίας σε ένα χωριό του Κεντροδυτικού Πηλίου. Παιδιά της έκτης δημοτικού εμείς περιμέναμε να χτυπήσει το κουδούνι της λήξης του απογευματινού ωραρίου, ψάχνοντας τρόπο να ξεφύγουμε από το μάθημα. Ακόμη και τα θελήματα ή οι αγγαρείες ήταν προτιμότερα από την τάξη. Η λύση ήρθε «εξ ουρανού», αφού ο παπάς της ενορίας ζήτησε από τον δάσκαλο να στείλει πέντε αγόρια για να βοηθήσουν στο κουβάλημα των σκευών και υλικών στο ξωκλήσι του Αγίου Αχιλλείου, που πανηγύριζε την επομένη. Ο δάσκαλος υπέδειξε εμάς, τους συνήθεις καλοθελητές-ζιζάνια. Περιχαρείς για την επιλογή μας, ακολουθήσαμε τον ιερέα στα κελεύσματά του. Κουβαλήσαμε στον ναΐσκο τα απαραίτητα και είχαμε και ελεύθερη ώρα για παιχνίδι έως ότου αρχίσουν ο εσπερινός και η αρτοκλασία, όπου έπρεπε να βοηθήσουμε σηκώνοντας τα μανουάλια.
Τότε κάποιος έριξε την ιδέα: «Δεν πάμε να καλωσκ’ρίσουμι(ε) κι(ε)ράσια;» (στο πηλιορείτικο γλωσσικό ιδίωμα «καλωσκαιρίζω» = γεύομαι τους πρώτους καρπούς της νέας εποχής).
Ακριβώς κάτω από το ξωκλήσι απλωνόταν ένας οπωρώνας με κάτι θεόρατες κερασιές. Στις κορυφές τους φάνταζαν τα πρώτα κόκκινα κεράσια. Όλοι τρέξαμε προς τα εκεί πηδώντας τους φράχτες και σε χρόνο μηδενικό βρεθήκαμε σαν τα πουλιά στα σημεία των κλαριών όπου υπήρχαν τα πιο ώριμα.
Ξέραμε ότι ο αγροφύλακας θα μας κυνηγούσε αν μας έβρισκε, αλλά η επιθυμία μας για πρωτόβγαλτα φρούτα παραμέρισε αυτόν τον φόβο. Μέσα στην ευωχία και με τα ζουμιά να βάφουν το στόμα μας, πέρασε αρκετή ώρα μέσα στα φυλλώματα, με την κοιλιά μας να γεμίζει. Εκεί ήταν που ακούστηκε η φωνή του άντρα:
«Τι κάνι(ε)ετι(ε) απάν’ τ’ς κι(ε)ρασιές, ρεεε! Κατι(ε)βείτι(ε) κάτουυ!
Εμείς, αμίλητοι, έντρομοι και φοβισμένοι, πηδήξαμε στο έδαφος κοιτώντας τον ένοπλο άνδρα των ΤΕΑ που περιπολούσε. Δεν φοβόμασταν μήπως μαρτυρήσει στους γονείς την ανομία μας, αλλά μη μας συλλάβει. Αυτός έπιασε κάποιον από το αφτί και τον έσυρε στην είσοδο του οπωρώνα όπου υπήρχε η χάρτινη πινακίδα: «Προσοχή Δηλητήριο»! Ξέραμε όλοι μας τι σήμαινε αυτό και τα χρειαστήκαμε βέβαια περισσότερο όταν μας έβαλε να μυρίσουμε ένα κλαδί που έσταζε ακόμα παραθείο...
Με την προτροπή του άνδρα: «Μπρος σπίτ’ σας! να πιείτι(ε) γάλα άβραστου να μην πεθάνι(ε)τι(ε)», εξαφανιστήκαμε προς τα σπίτια μας να βρούμε το άσπρο υγρό-αντίδοτο που θα μας έσωζε από τη δηλητηρίαση. Τρεις από εμάς φτάσαμε τρέχοντας στον στάβλο του σπιτιού μου ψάχνοντας τις κατσίκες, που όμως την ώρα εκείνη βρίσκονταν στη βοσκή. Πάνω στην αγωνία μας σκέφτηκα τις κατσίκες της γειτόνισσας. Για καλή μας τύχη ήταν στον στάβλο, αλλά όταν πήγαμε να τις αρμέξουμε δεν είχαν σταγόνα γάλα, αφού τις το είχαν πάρει πριν.
Χωμένοι στην απελπισία μας και στον φόβο μήπως δηλητηριαστούμε ακούστηκε η φωνή της μάνας που με καλούσε. Ήταν μια φωνή λύτρωσης, αφού είχε μάθει τα καθέκαστα και έτρεξε να μας βρει και να μας δώσει γάλα.
Ήπιαμε αρκετό και αφού έφυγαν οι συμμαθητές με έβαλε στο κρεβάτι περιμένοντας τον πατέρα να με τιμωρήσει. Αυτός ήρθε και με μάλωσε γιατί κόψαμε ξένα κεράσια, ενώ ο ίδιος μού έφερνε πάντα τα πρώτα. Στο μεταξύ, το χωριό ήταν ανάστατο με το κατόρθωμά μας. Η αγωνία των οικογενειών και το ενδιαφέρον των συγχωριανών βρίσκονταν στο κατακόρυφο. Το βράδυ εκείνο ήπιαμε τόσο γίδινο γάλα άβραστο, που στο τέλος έγινε έμεσμα μαζί με τα κεράσια και γλιτώσαμε τη δηλητηρίαση.
Δε γλιτώσαμε όμως την τιμωρία του δασκάλου, γιατί αφήσαμε τον ιερέα χωρίς βοήθεια και γιατί «κλέψαμε οπώρας»!

Απαγωγή ἐν Λεχωνίοις !

Ρομαντικωτάτη ἀπαγωγή ἐν Λεχωνίοις

Τί ἐμηχανεύθη Ἰταλός μηχανικός διά νά ἀπολαύση ἄγουρον φροῦτον τῆς ἐν λόγω καρποφόρου περιοχῆς.

Ρομαντικωτάτη ἀπαγωγή καί μέ σειράν αἰσθηματικῶν ἐπεισοδίων ἐγένετο χθές τό ἀπόγευμα ἐν Λεχωνίοις.

Εἷς Ἰταλός ἐργαζόμενος ὡς μηχανικός ἐν τή κατασκευαζομένη γραμμή τοῦ σιδηροδρόμου Μηλεῶν –Λεχωνίων, εἶχεν ἐνοικιάση πρό πολλοῦ ἐν Ἄνω Λεχωνίοις οἰκίαν, ἔνθα διέμενε μετά τῆς οἰκογενείας του. Παραπλεύρως ὅμως τῆς οἰκίας ταύτης ἐκάθητο ἡ οἰκογένεια τοῦ ἰδιοκτήτου της οἰκίας, μεθ’ ἦς ὁ Ἰταλός δέν ἤργησεν νά γνωρισθῆ καί συνδεθῆ διά τοιαύτης στενῆς φιλίας, ὥστε νά προσφερθῆ ἄνευ οὐδεμιᾶς ἀμοιβῆς νά διδάξη εἰς τήν δεκαπενταέτιδα καί ὡραίαν κόρην Μαρίαν Χ. τήν Ἰταλικήν. Τά μαθήματα ἐγίνοντο τακτικῶς καί ἡ κόρη ἐντός ὀλίγου χρονικοῦ διαστήματος, χάρις εἰς τήν προθυμίαν τοῦ διδασκάλου της, ἤρξατο πρός μεγίστην ἔκπληξιν τῶν γονέων καί συγχωριανῶν της, νά ὁμιλῆ σχεδόν ἀπταίστως τά Ἰταλικά.

Οἱ ἔπαινοι  τῆς τοιαύτης προόδου ἐξίσου ὑπό πάντων διεμοιράζοντο εἰς τήν ὡραίαν Μαρίαν καί εἰς τόν διδάσκαλόν της, ὅστις τρωθεῖς ἀπό τά κάλλη τῆς μαθητρίας του δέν ἤργησε νά ἐκμυστηρευθῆ πρός αὐτήν τόν βαθύτατον ἔρωτά του, πρός ὄν αὔτη ἀνταπεκρίθη.

Ἀπό τῆς ἡμέρας τῆς ἐκμυστηρεύσεως τοῦ ἔρωτος των οἱ δύο ἐρωτευμένοι ἤρχισαν νά σκέπτωνται τίνι τρόπω θά ὑπερπηδήσουν τά τόσα προσκόμματα τά ὁποῖα τοῖς παρεμβάλλοντο πρός πλήρωσιν τοῦ πόθου των..

Ἡ βεβαῖα ἄρνησις τοῦ πατρός τοῖς ἐφαίνετο βουνόν. Τό ζήτημα τῆς θρησκείας ἠνοίγετο πρό αὐτῶν ὡς ὠκεανός. Τέλος μετά πολλᾶς σκέψεις, ὕστερον ἀπό πολλᾶς ἀμφιταλανεύσεις ἀπεφάσισαν χθές νά ρίψουν τόν περί ὅλων κύβον καί ν’ ...ἀπαχθοῦν. Καί πραγματικῶς, ἄνευ οὐδεμιᾶς προπαρασκευῆς, ἄνευ οὐδεμιᾶς βοηθείας καί χωρίς νά τό γνωρίζει κανείς εἰσελθόντες εἰς μίαν ἅμαξαν, ἤτις ἔτυχε νά εὑρίσκεται εἰς Λεχώνια, ἦλθον ἐδῶ, ὅπου τίς οἶδε εἰς ποῖον μέρος ἔχουν στήση τήν ἐρωτικήν αὐτῶν φωλεᾶν. Ἡ ἀστυνομία, ἤτις εἰδοποιήθη ὑπό τοῦ πατρός τῆς κόρης δέν ἔλειψε παρά νά τρέξη παντοῦ, ὅπου ἦτο δυνατόν ν΄ ἀνεύρη τό ἐρωτικόν ζεῦγος.

                                                                    (ΘΕΣΣΑΛΙΑ 26 Μαΐου 1903)

(από το αρχείο του Νικ. Μαστρογιάννη)

Τα χαράτσια ...άλλοτε

Ο Ζωσιμάς  στη "ΦΗΜΗ" του, αναφέρεται  στα χαράτσια που πλήρωναν οι Πηλιορείτες  κατά χωριό, στους Τούρκους. Οι αριθμοί  κατά χωριό (ανάλογα  που ανήκαν -χάσια ή βακούφια) δείχνουν τα υπόχρεα άτομα.

Τα Λεχώνια δεν πλήρωναν "κεφαλικό φόρο" επειδή, όπως ξέρουμε, ήταν και τουρκοκατοικημένα. (ΕΔΩ) & (ΕΔΩ)

(Καραμπάσιον: χωριό Άγιος Βλάσιος, Μπιρ: συνοικισμός Καλλιθέα της Αργαλαστής, Μπιστινίκα: χωριό Ξινόβρυση)

Λεχωνιτών ...παρανομίες!

Τα Λεχώνια χωριό-σταυροδρόμι, εκτός από τη μακραίωνη ιστορία τους, έχουν και κάποια μελανά -ή γκρίζα- γεγονότα. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι κατά καιρούς είναι διάφοροι και κάνουν σφάλματα. Δεν είναι μόνον οι ντόπιοι που παρανομούν, αλλά και οι ξένοι που εργάζονται ή είναι περαστικοί.

Παρακάτω υπάρχουν κάποια αλιεύματα από τις τοπικές εφημερίδες, που δείχνουν αυτό ακριβώς: τις αδυναμίες των ανθρώπων που γίνονται παρανομίες ή εγκλήματα και γενικά αστυνομικού ενδιαφέροντος γεγονότα.

 Η γλώσσα και το ύφος των δημοσιευμάτων είναι χαρακτηριστικά και δείχνουν επίσης τον τρόπο αντιμετώπισης αυτών των συμβάντων από τις αρχές και τους ανταποκριτές. (Βεβαίως, τότε πριν ογδόντα  και εκατό χρόνια δεν υπήρχαν τα  προσωπικά δεδομένα, οπότε η δημοσίευση των ονομάτων γινόταν κανονικά. Έτσι βλέπουμε ονόματα που υπάρχουν σήμερα ή όχι στο χωριό)

"ΛΑΪΚΗ ΦΩΝΗ" Βόλος, 5-8-1901

"ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ" Βόλος 18-9-1901

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 22-1-1931

"Φωνη του Λαου" Σάββατον 11-8-1901

'ΤΥΠΟΣ" 1908

Ένα "ιερό" επεισόδιο...

Μεταξύ των ιερωμένων και κάποιων κατοίκων των χωριών, υπάρχει διαχρονικά μια άτυπη κόντρα και οι λόγοι είναι διάφοροι κατά καιρούς. 

Αυτό το επεισόδιο βέβαια, ήταν η ουρά της παλιάς διαταγής του Υπουργείου της Θρησκείας(Παιδείας) μετά την απελυθέρωση από τον τούρκικο ζυγό. Εκεί οι χαρτοπαίχτες και λοιποί τζογαδόροι, όχι μόνον επιπλήττονταν και επιτιμούνταν, αλλά και αφορίζονταν απ’ την Εκκλησία! (*)

Παρακάτω το γεγονός στα Λεχώνια του 1901, όπως το κατέγραψε Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ ως σχόλιο !

 Ο Γ. Κορδάτος αναφέρει ( Ιστορία της επαρχίας Βόλου-Αγιάς, σελ.607) κάποια δίστιχα  για τους παπάδες -του 18ου αιώνα- στα χωριά του Πηλίου:

"Η κουνόμους στς Πινακάτις

κόβιτι για τις κυράδις.

Η κουνόμους απ' τη Β'ζίτσα

βάζει χέρι στα κουρίτσια

κι έχει του κιμέρι βίτζα.

Η κουνόμους απ' τις Μ'λιές

είνι ούλου μαργιολιές" (**)

(*) «Όθεν, όποιος εις το εξής ή μικρός ή μεγάλος ή πολιτευόμενος ή ιδιώτης τολμήσει να παίξη αυτά τα παιγνίδια και όποιος εργαστηριώτης έχει αυτά εις το εργαστήριόν του, ομοίως και όποιος ανοίγει καβενέν, πριν απολύση η λειτουργία, ούτοι πάντες αφωρισμένοι έστωσαν από Θεού, κυρίου Παντοκράτορος, κατηραμένοι, ασυγχώρητοι μετά θάνατον άλυτοι και τυμπανιαίοι. Αί πέτραι και ο σίδηρος λυθειήσαν, αυτοί δε μηδαμώς. Κληρονομήσετε την λέπρα του Γιεζί και την αγχόνη του Ιούδα. Η οργή του Θεού είη επί ταις κεφαλαίς αυτών και προκοπήν μη ίδοιεν εφ΄ οίς εργάζονται. Επί πάσι τούτοις έχοιεν και τας αράς πάντων των απ΄ αιώνων αγίων Πατέρων της Εκκλησίας.»... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/opios-pezi-chartia-ke-anigi-to-kafenio-prin-lixi-i-thia-litourgia-na-piasi-lepra-na-mi-liosi-ke-na-toumpaniasi-o-aforismos-ton-chartopekton-tis-tripolitsas-to-1823/

(**) (Κουνόμους=οικονόμος-οφίκιο ιερέα, κιμέρι=πορτοφόλι-ζώνη με θήκες, βίτζα=πλήρες)

Η εν Λεχωνίοις εκδρομή!

Τα Άνω Λεχώνια μετά την κατασκευή του σιδηρόδρομου, ήταν ο πρώτος σε επιλογή τόπος εκδρομής των Βολιωτών -και όχι μόνον, αλλά και των Σχολείων της πόλης. 

Εδώ, το Γυμνάσιο του Βόλου, "εν εκδρομή" εκπαιδευτική στο λόφο Νεβεστίκι που τότε έλεγαν και πίστευαν πως ήταν ο χώρος της αρχαίας πόλης Νηλείας. 

Βεβαίως, το "κλίμα" εκπαίδευσης για τους μαθητές και τους καθηγητές ήταν αλλιώτικο τότε, όπως και η -καθαρεύουσα- γλώσσα που διδασκόταν.

Μαζί τους και ο σπουδαίος Καραμπασιώτης (Αγιοβλασίτης) δημοδιδάσκαλος αρχικά και δημοσιογράφος -εκδότης  αργότερα της εφημερίδας "ΘΕΣΣΑΛΙΑ" Δημοσθένης Ρίζος (ΕΔΩ) , γράφει για το γεγονός, αυτό το ωραίο άρθρο στη βολιώτικη εφημερίδα "ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΙΣ" της Δευτέρας 18 Μαρτίου 1896.

 (Η γλώσσα είναι της εποχής και ο Γεώργιος Σακελλαρίου ο Αγιωργίτης δάσκαλος και σχολάρχης, Δ/ντής του Γυμνασίου Αρρένων Βόλου. )