Ο δεσπότης Γερμανός -Σκιάθος Β΄

Ο δεσπότης Γερμανός και "Η εικόνα της Παναγίας Κουνίστρας Σκιάθου" 

(Μέρος Β΄)
Η εφημερίδα «Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ»  στις 17 Δεκεμβρίου 1908, σελ.1, -όπως αναφέρθηκε κι (ΕΔΩ)- φιλοξενεί κείμενο του σκιαθίτη κοσμοκαλόγερου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Το κείμενο επίσης υπάρχει και στα ΑΠΑΝΤΑ του Ε΄ τόμου των εκδόσεων ΔΟΜΟΣ.  

 Είναι ένα κείμενο αναλυτικό και πάνω απ' όλα ιστορικό, που βέβαια τα ...λέει όλα:

Και η δημοσίευση τηλεγραφήματος για το γεγονός, από το ΕΜΠΡΟΣ της Αθήνας, με τα ονόματα  Σκιαθιτών και με την παράκλησή τους για διαμαρτυρία:

Οι αθηναϊκές εφημερίδες με ανταποκρίσεις και τηλεγραφήματα, είχαν αναδείξει το συμβάν. Ίσως αυτό τότε επεδίωκε ο δεσπότης Γερμανός, να είναι δηλαδή διαρκώς στην επικαιρότητα! Όμως τα γραφόμενα στην Αθήνα δεν αντικατόπτριζαν την πραγματικότητα.

Ποιος άλλος θα μπορούσε τότε να υποδείξει στις εφημερίδες τη στρέβλωση των παραγματικών γεγονότων, εκτός του Αλ. Παπαδιαμάντη; 

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης το 1909, έγραψε το παρακάτω ποίημα προς τιμήν της άγιας εικόνας της Σκιάθου. Πρωτοδημοσιεύτηκε σε διάφορα περιοδικά και υπάρχει στα "Άπαντα":

Στὴν Παναγία τὴν Κουνίστρα 

Εἰς ὅλην τὴν Χριστιανοσύνη

μία εἶναι μόνη Παναγία, ἁγνή:

Κόρη παιδίσκη, Ἁγία τῶν Ἁγίων,

χωρὶς Χριστὸν παιδὶ στὰ χέρια

καὶ τρεφομένη μὲ ἀγγέλων ἄρτον.

Κι ἐσύ, ἴσως μόνη σύ, ἡ Παναγία ἡ Κουνίστρα,

ἡ Κουνίστρα σύ·

ἐφανερώθη στῆς Σκιάθου τὸ νησί,

εἰς δένδρον πεύκου ἐπάνω καθισμένη

κι ἐκινεῖτο ἀπὸ αἰώραν τερπνήν,

ὅπως αἱ κορασίδες συνηθίζουν,

κι ἐμπρός της ἔκαιεν ἀκοίμητος κανδήλα.

Κι ἐφανερώθη, κι ὅλος ὁ λαὸς

μετὰ θυμιαμάτων καὶ λαμπάδων

ἐν θείᾳ λιτανείᾳ τὴν προέπεμψε,

κι ἐκτίσθη τότε ὡραῖος ναΐσκος λευκὸς

μὲ μάρμαρα, κι ἐστολίσθη μὲ πιατάκια,

ὡραία ἑλληνικὰ πιατάκια, τοῦ ἔθνους τοῦ ἐκλεκτοῦ

κι ὅλος ὁ ἥλιος ἔλαμπε τὸν ναόν της

κι ὅλα τὰ ἀστέρια τὴν ἐφεγγοβόλουν

καὶ ἡ σελήνη τὴν ἔλαμπε γλυκά.

Κι εἶδεν ἡ Κόρη τοῦ λαοῦ τὴν πίστιν,

εἶδε καὶ τὴν πτωχείαν κι ἐσπλαχνίσθη,

ὅπως τὸ πάλαι ὁ Υἱός της τοὺς εἶχε σπλαχνισθῆ,

ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα.

Κι ἤρχισε νὰ γιατρεύει τοὺς ἀρρώστους,

ἰάτρευσε καὶ τοὺς δαιμονισμένους,

ποὺ ἐταράττοντο φοβερά, ἅμα ἐπλησίαζον αὐτήν.

Εἰς δυὸ χονδροὺς κρίκους, εἰς τὸν τοῖχον ἐμπηγμένους,

τοὺς ἔδεναν μὲ ἁλυσσίδες διπλές.

Καὶ ἔφευγαν τὰ δαιμόνια μὲ τρόμον

στὴν χάριν τῆς πανάγνου Κόρης

μὲ τὴν νηστείαν καὶ τὴν προσευχήν.

Κι ἕνα δαιμόνιον πεῖσμον, ὀργίλον,

καθὼς ἐφυγαδεύθη μὲ κρότον πολύν,

ἔσπασε δυὸ κυπαρισσιῶν τὰς κορυφάς,

ἔξω τοῦ ναοῦ, ἐπειδὴ δὲν εἶχε παραχώρησιν

νὰ κάμει ἄλλο μεγαλείτερον κακόν.

Ἡ χάρις σου, τοῦ ἱεροῦ σου ἡ εἰρήνη,

ὦ Παναγία, Κουνίστρα μου καλή,

αὐτὴ νὰ διανέμει τὴν γαλήνη*

εἰς τὴν ψυχή μου τὴν ἁμαρτωλή.

*(Σημ. τοῦ Παπαδιαμάντη): Ἡ ἔκφρασις ἐδανείσθη ἐκ τοῦ τελευταίου τροπαρίου τοῦ εἰς τὰ Εἰσόδια Κανόνος (ἦχος δ´), οὗ ἡ ἀρχή: «διανέμοις τῶν χαρισμάτων τὴν σὴν γαλήνην, Θεοτόκε, τῇ ψυχῇ μου...».

Έτσι τελειώνει η ανεπιτυχής προσπάθεια εξαγωγής της εικόνας απ' το νησί της Σκιάθου και η περιφορά της στη Μαγνησία, "δι' ευλογίαν των πιστών και συλλογήν οβολών"!

Ο δεσπότης Γερμανός -Σκιάθος

Ο δεσπότης Γερμανός και "Η εικόνα της Παναγίας Κουνίστρας Σκιάθου" 
(Μέρος Α΄)

    Στο μοναστήρι της Παναγίας Κουνίστρας (Εικονίστριας) Σκιάθου υπήρχε η ομώνυμη γνωστή εικόνα. Τα χρόνια εκείνα φυλαγόταν στην εκκλησία των Τριών Ιεραρχών, μητρόπολη της κωμοπόλης.  
Ο νέος δεσπότης Γερμανός, μην έχοντας επισκοπικό μέγαρο και γραφεία, αφού αυτά δωρήθηκαν απ’ τον προηγούμενο μητροπολίτη Γρηγόριο στο Πτωχοκομείο Βόλου, έπρεπε να ανεγείρει καινούρια. Βρήκε λοιπόν τον παπικό -αλλά κι ορθόδοξο- αλάθητο τρόπο είσπραξης χρημάτων^*.

Την κοντινή εικόνα της Παναγίας Ξενιάς -Αλμυρού, που ανήκε στη μητρόπολη απ' το 1900, δεν την πήρε, αφού στα 1909 με νόμο, η επαρχία Αλμυρού ξαναπέρασε στη μητρόπολη Λαρίσης. 
Έτσι στράφηκε στην Παναγία Κουνίστρα, ως ανήκουσα στη δικαιοδοσία της μητροπόλεως. Τότε οι Β. Σποράδες ανήκαν εκκλησιαστικά στον Δημητριάδος. Βέβαια μετά το γεγονός αυτό, τις 16 Νοεμβρίου 1909 με το Νόμο 3434 και τη νέα διοικητική διαίρεση του κράτους (ΦΕΚ 282/Α/2-12-1909),  πέρασε ως τα σήμερα στη μητρόπολη Χαλκίδος!

Πώς όμως ξεκίνησε η προσπάθεια του νεοεκλεγμένου τότε δεσπότη, για την μεταφορά της εικόνας απ’ τη Σκιάθο στο Βόλο; Τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες της εποχής -τοπικές κι αθηναϊκές-δίνουν όλα τα γεγονότα. Η εφημερίδα «Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ» καταγράφει τα γεγονότα στα φύλλα της 15^ης , 17^ης , 18^ης και 19^ης Δεκεμβρίου 1908 
 κι αναφέρει:
(Το ίδιο και στις 17 Δεκεμβρίου σελ.1, όπου και φιλοξενεί κείμενο του σκιαθίτη κοσμοκαλόγερου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη -στο Μέρος Β΄ της ανάρτησης)

Κι ο βολιώτικος «ΚΗΡΥΞ» πιο δηκτικός κάνει αναφορές-δημοσιεύσεις τις ίδιες ημερομηνίες. [σημ. Ο ΚΗΡΥΞ, εφημερίδα του Δημοσθένη Κούρτοβικ, αρχικά έπαιρνε αποστάσεις από τις ενέργειες του δεσπότη. Μετά λίγα χρόνια τα γύρισε και ήταν η εφημερίδα που δημιούργησε μαζί του ζήτημα με το Παθεναγωγείο. Πρωτοστάτησε και "σήκωσε" το θέμα της γλώσσας. Οδήγησε σε εξέγερση και συλλαλητήρια την πόλη του Βόλου με τα δημοσιεύματά της και τη συνδρομή του δεσπότη.]
Στις 28 Δεκεμβρίου  όμως, λέει πώς  ο δεσπότης «εξύβρισε» τους Σκιαθίτες:

Οι αθηναϊκές εφημερίδες με τηλεγραφήματα και ανταποκρίσεις αναφέρονται στα πρωτάκουστα γεγονότα, λέγοντας πως οι κάτοικοι εξεγέρθηκαν από ...παρεξήγηση των προθέσεων του μητροπολίτη:

Βέβαια,  «Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ» δικαιολογεί το δεσπότη κάνοντας «παραινέσεις» :

Ο νομάρχης Παγανέλης κατηγορήθηκε απ' τους συμπορευόμενους με το δεσπότη ως αντιπολιτευόμενος ! Ο νησιώτης δικηγόρος και βουλευτής Αιγειαλίδης, που στην ενθρόνιση του Γερμανού είχε εκφωνήσει πύρινο λόγο για καλωσόρισμα, τώρα υβρίστηκε απ΄το δεσπότη ως υποκινητής!

* Ας θυμηθούμε τα (παπικά) «συγχωροχάρτια», τη σταυροφορία και τον «ήχο» του χρυσού και αργύρου στο δάπεδο των ναών, που χρηματοδοτούσαν πολέμους, Σταυροφορίες και έργα της Αναγέννησης. Το ίδιο διαχρονικά κάνουν  κι οι δικοί μας επίσκοποι, χωρίς συγχωροχάρτια βέβαια, αλλά με την περιφορά αγίων λειψάνων και εικόνων στα χωριά, στις γειτονιές και στα σπίτια.
 Γνωστά είναι τα διαρκή επικριτικά σχόλια για το δεσπότη Γρηγόριο και τον ηγούμενο Ξενιάς του αγιολαυρεντίτη Ζωσιμά Εσφιγμενίτη, για το ίδιο ζήτημα στο περιοδικό του, τον Προμηθέα !