Μια «μάχη» για την άρδευση

Στα παλιότερα χρόνια στα χωριά του Πηλίου υπήρχαν πολλά προβλήματα με την κατανομή και διανομή των αρδευτικών νερών κατά τους θερινούς μήνες. 

Η κατανομή ανάμεσα στους κτηματίες-χρήστες κανονίστηκε (μέσα στα χρόνια) με τους «μπεκτσήδες»(*), μεταξύ των ενδιαφερόμενων αγροτών. Βγήκαν λοιπον, ωράρια κατοχής του νερού ανάλογα με τα δέντρα (ελαιόδεντρα) ή τα στρέμματα και τότε τα πράγματα σχεδόν ηρέμησαν.

Γιατί πάντα υπήρχαν έριδες και παράπονα (ειδικά σε περιόδους έλλειψης και ξηρασίας), αλλά ο «μπεκτσής» ήταν ο άρχων και σ' αυτόν υπάκουγαν όλοι ή σχεδόν όλοι!

Έχουμε για παράδειγμα την καταχώρηση παραπόνων των Λεχωνιτών για εκβίαση των υδρονομέων:

Η διαμάχη όμως για την διανομή των πηγών μεταξύ των χωριών, αλλά και μεταξύ των αρδευόμενων περιοχών του ίδιου χωριού κράτησε πολύν καιρό. Οι συγκρούσεις και οι φασαρίες ήταν συχνές και πολλάκις ...αιματηρές. 

Παρακάτω μια διαμάχη των κατοίκων Δράκιας και Αγ. Λαυρεντίου, όπως είναι γραμμένη στη βολιώτικη εφημερίδα Ο ΒΩΛΟΣ, στα 1890:

[ Αληθής μάχη διαρκέσασα μίαν περίπου ημέραν 2 ισταμένου (σ.σ. Ιουλίου 1890) μεταξύ των κατοίκων των δύο κωμοπόλεων Αγίου Λαυρεντίου και Δρακείας, εις θέσιν «Μάνα Νερού», κείμενον εις τα όρια των ειρημένων κωμοπόλεων, ένεκα του ευρισκομένου εκεί ύδατος, ζητούντων να λάβωσιν υπέρ αυτών το ύδωρ.  Τα διαμαχόμενα μέρη ευρίσκοντο αντιμέτωπα, έχοντα ως κύριον όπλον επιθέσεως και αμύνης τους λίθους, προς δε και τινές των Δρακιωτών  ων τα ονόματα δεν εγνώσθησαν εισέτι, έφερον όπλα, δι’ ων αδιακόπως επυροβόλουν, σημαίας και εγχώριον μουσικήν εκ νταουλίων κατηρτισμένην προς ενθάρρυνσιν και εγκαρδίωσιν των διαπληκτιζομένων.

Η μάχη ήρξατο περί τα χαράγματα  και διήρκεσε μετ’ επιτάσεως μέχρι της 9 π.μ. ότε εφάνη ο δημαρχεύων πάρεδρος κ. Δημ. Παππαδόπουλος μετά της χωροφυλακής και κατέλαβον την επίδικον αύλακα· μετά μίαν περίπου ώραν αφίκετο και ο Ειρηνοδίκης κ. Μάνθος Δημητρίου, όστις αψηφήσας τον κίνδυνον μετέβη επί τόπου αυτοπροσώπως προς καθησύχασιν των διαπληκτιζομένων, αλλ’ όμως και ενώπιον των αρχών τούτων εξηκολούθουν οι γενναίοι ηρωικώς τον πόλεμον κατ’ ουδέν φοβηθέντες.

Την 5 μ.μ. μετέβησαν επί τόπου οι δικηγόροι κ.κ. Κωνσταντίνος Παπαθανασίου, Δημ. Γεωργιάδης, ο Ειρηνοδίκης, ο υπομοίραρχος μετά στρατιωτικής δυνάμεως εξ 25 περίπου στρατιωτών,   ο δημαρχεύων πάρεδρος κ. Δημ. Παππαδόπουλος, ως και εκ μέρους των Δρακιωτών πολλοί, εν οις και ο Νικ. Παππαϊωάννου ως πληρεξούσιος αυτών και συνεζήτησαν αγωγήν περί προσωρινών μέτρων.

Τα αποτελέσματα δεν υπήρξαν τόσο δυσάρεστα, και τούτο οφείλεται αφ’ ενός μεν εις την επέμβασιν της στρατιωτικής δυνάμεως και εις την φρόνησιν του Ειρηνοδίκου και αφ’ ετέρου εις την σύνεσιν των Αγιολαυρεντιωτών, οίτινες δεν εθεώρησαν καλόν να φέρωσιν όπλα, διότι άλλως η μανία ήτις είχε καταλάβει  τους ερίζοντας ήθελε παρασύρει και τούτους· μέλας δε πέπλος θα εκάλυπτε πολλούς οίκους· πληγαί δε μόνον τινές κατηνέχθησαν εις διάφορα μέρη των σωμάτων αυτών, οι φέροντες αυτάς εξ αμφοτέρων των μερών ανέρχονται εις 30 περίπου.

Δυστυχώς δεν έπρεπε να συμβαίνωσιν αυτά εν τοιαύταις Κωμοπόλεσιν, ένθα η ανάπτυξις και ο πολιτισμός αρκούντως εισίν προοδευμέναι.]

Εφημερίδα Ο ΒΩΛΟΣ, Βόλος, Τετάρτη 4-7-1890

 ----------------------------------------------------------

[ Σπουδαία έρις ή μάλλον αληθής μάχη συνήφθη μεταξύ των κατοίκων των κωμοπόλεων Δρακείας και Αγίου Λαυρεντίου επί του όρου, ης αφορμή ήτο η εκεί υπάρχουσα πηγή ύδατος. Τούτο διά νέου αύλακος η Κοινότης Αγίου Λαυρεντίου διοχετεύει εις τας γαίας της περιφερείας αυτής προς άρδευσιν, ενώ οι κάτοικοι της Δρακείας ισχυρίζονται, ότι ανήκει αυτοίς η πηγή. […]

Ο Ειρηνοδίκης Αγίου Λαυρεντίου κληθείς επεδίκασε προσωρινώς την χρήσιν του ρέοντος ύδατος εις την κοινότητα Αγίου Λαυρεντίου, ούτως επεσοβήθη επί του παρόντος ο κίνδυνος μεγαλειτέρων συγκρούσεων. […]

Εφημερίδα Ο ΒΩΛΟΣ, Βόλος, Σάββατο 7-7-1890

(*) Ο υδρονομέας ή νεροκράτης ή «μπι(ε)κτσής» -στο πηλιορείτικο γλωσσικό ιδίωμα, λέξη τουρκικής προέλευσης- ήταν ένα πρόσωπο του χωριού, που όλοι υπάκουαν και δεν έφερναν ποτέ αντίρρηση στις ενέργειές του, για λόγους τάξης. 
Οι υδρονομείς εργάζονταν  και εργάζονται, συνεχίζοντας ως σήμερα, σ’ όλα τα χωριά του Πηλίου. Κύριο μέλημά τους ήταν κι είναι να «μοιράζουν» στους καλλιεργητές το νερό της άρδευσης των ελαιοπερίβολων, οπωρώνων-μπαχτσέδων και κήπων τους.

Έβαζαν και βάζουν το νερό «στ’ αυλάκια»,  «στ’ν αράδα»(= σειρά)  απ’ τον Απρίλη ως και τον Οκτώβριο, «κανουνίζοντας» το πότε θα «ποτίσ’» ο καθένας και θα «κόψ’» το νερό απ’ «τ’ν ζάπκα» ή  «τ’ν κόφτρα» (=σημείο αλλαγής κατεύθυνσης νερού στον υδραύλακα). Τα αυλάκια (υδραύλακες) τα κεντρικά, ήταν παλιά πέτρινα και με πλάκες και τα περιφερειακά χωμάτινα. Σήμερα όλα είναι τσιμεντένια. Το «δικαίουμα»(=σειρά και ωράριο) είναι διαχρονικά σταθερό και καταγραμμένο. 

Σημειώσεις εξ Αγίου Λαυρεντίου

Ο Δρακιώτης Αθανάσιος Παπαδόπουλος –Κεραμεύς (Δράκια Πηλίου 1856 - Πετρούπολη Ρωσίας 1912) υπήρξε παλαιογράφος, ερευνητής, βυζαντινολόγος, πολυγραφότατος συγγραφέας  και υφηγητής του Πανεπιστημίου της Πετρούπολης. 
Έγραψε εκατοντάδες μελέτες και συγγράμματα. Μεταξύ  αυτών έγραψε και το παρακάτω στα 1900, που αναφέρεται στο μοναστήρι του Αγίου Λαυρεντίου στο ομώνυμο χωριό του Πηλίου. (Ο ίδιος έκανε και κατάλογο των κωδίκων της Μηλιώτικης βιβλιοθήκης στα 1901.) Επισκέφτηκε τη μονή τον Απρίλιο του 1896 με τη βοήθεια του Γ. Σακελλαρίδη (ΕΔΩ) και μελετώντας την έγραψε το παρακάτω: 
(Σ' αυτό βασίζονται όλοι οι επόμενοι μελετητές του ιστορικού μοναστηριού)
Δημοσιεύτηκε με τίτλο «ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ» ΕΣΤΙΑ 1901. 
Διαβάστε το ή κατεβάστε το πατώντας πάνω στον τίτλο:

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ υπό Α. Παπαδοπούλου -Κεραμέως 

ή πατώντας πάνω στο εξώφυλλο: 

Παναγία η Σουραυλού

Η Ζωοδόχος Πηγή ή Παναγία Σουραυλού 

στον Άγιο Λαυρέντη

Η δεύτερη ονομασία του ναΐσκου προέρχεται από το έθιμο που επικρατεί από αρχαιοτάτων χρόνων, να κατασκευάζουν οι επισκέπτες την ημέρα της γιορτή της από ένα σουραύλι από ξύλο καστανιάς. (ένα είδος φλογέρας) .

Η θέση στην οποία βρίσκεται το ξωκλήσι είναι στο βορειοδυτικό μέρος του χωριού, 15 λεπτά περίπου απόσταση με τα πόδια. Βασικά βρίσκεται πίσω από το χωριό και απέχει γύρω στα 300μ από τα τελευταία κατοικημένα σπίτια. Γύρω από τον ναΐσκο  υπάρχουν αρκετά μεγάλες εκτάσεις με δέντρα, όπως καστανιές και μηλιές. Απ’ το εξωκλήσι μπορεί κανείς να θαυμάσει το απέραντο πράσινο που απλώνεται μπροστά στα μάτια τον Επίσης με μια πρώτη ματιά βλέπεις το χωριό Δράκια από τη μια και από την άλλη τα Χάνια με το καταφύγιο. Ο χώρος έξω από το ξωκλήσι είναι πολύ όμορφα διαμορφωμένος έχοντας ένα καινούργιο μικρό καμπαναριό στο κέντρο του αυλικού χώρου, γύρω-γύρω ξύλινα καναπεδάκια για την ξεκούραση των προσκυνητών και των περαστικών και ‘να μικρό προσκυνητάρι.

Το έτος 1800- 1803 πρόσβαλλε το χωριό μια επιδημική αρρώστια, η πανώλη. Πάρα πολλοί κάτοικοι του χωριού προσβλήθηκαν από την αρρώστια και αργοπέθαιναν. Οι κάτοικοι απέφευγαν να έρχονται σε επικοινωνία ο ένας με τον άλλον. Οι συναλλαγές ήταν σχεδόν ανύπαρκτες και αυτές που γινόταν, γινόταν με μεγάλη προσοχή. Τα νομίσματα στα μαγαζιά, όπου ψώνιζαν, τα έριχναν σε μια πήλινη λεκάνη με ξύδι, που είχε κάθε μαγαζάτορας, ώστε αυτά να περνούν από μια υποτυπώδη απολύμανση. Πολλοί, λόγω της αρρώστιας, αυτοεξορίστηκαν από το χωριό προς το βουνό για να μην προσβάλλουν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ένας από τους προσβλημένους με την αρρώστια, ονόματι Παπαγγέλης, ξεκίνησε και αυτός τον δρόμο της αυτοεξορίας, φορτωμένος με τα λίγα υπάρχοντά τον, για το βουνό. Όταν έφτασε στις καστανιές του Σαράφη στη σημερινή θέση που βρίσκεται το ξωκλήσι, αποκαμωμένος από την εξάντληση κάθισε να ξεκουραστεί στην ρίζα μιας μεγάλης καστανιάς. Δεν άργησε όμως να τον πάρει ο ύπνος. Ξαφνικά βλέπει στο όνειρό του μια γυναίκα να του λέει να «σηκωθεί και να ανέβει στην καστανιά για να φτάσει και να δει μια μικρή κουφάλα που βρίσκεται ψηλά. Μέσα σ’ αυτήν υπάρχει μια εικόνα. Στη θέση της καστανιάς να φτιάξει ένα εκκλησάκι και αυτή ως αντάλλαγμα θα τον έκανε καλά». Ο Παπαγγέλης ξαφνιασμένος τη ρώτησε «ποια είναι αυτή που θα μπορέσει να τον γιατρέψει»; Αυτή απάντησε: «είμαι αυτή που απεικονίζει η εικόνα και χάρη σ’ αυτήν δεν θα θρηνούσουν άλλα θύματα στο χωριό».

Σε λίγο ο Παπαγγέλης ξύπνησε και προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς είχε συμβεί. Αμφιβάλλοντας για το τι είδε στον ύπνο του, κοίταξε προς τα πάνω την καστανιά και είδε μια μικρή κουφάλα με μια πολύ μικρή τρύπα πράγμα το οποίο τον έκανε να πιστεύει πως ήταν αδύνατον να χωρέσει να μπει εκεί μέσα η εικόνα.

Η περιέργειά του, αλλά και το ενδιαφέρον του έλεγαν να ανέβει στο δέντρο. Όμως τα πόδια του έτρεμαν από την κούραση. Τότε  αποφάσισε να γυρίσει σιγά-σιγά στο χωριό για να διηγηθεί όλα όσα του συνέβησαν στους συγγενείς του, αλλά και να ειδοποιήσει τον Σαράφη ιδιοκτήτη του κτήματος. Την επόμενη μέρα όλοι οι χωριανοί πήγαν εκεί. Βάλανε μια σκάλα για να πατήσουν σταθερά και να δουν τι περιείχε τελικά η κοιλότητα του δέντρου. Έπρεπε όμως πρώτα να μεγαλώσουν τη διάμετρο του ανοίγματος. Ο ιδιοκτήτης της αντέδρασε, γιατί πίστευε ότι θα καταστρεφόταν η καστανιά. Τότε ο δυστυχής Παπαγγέλης που αντηχούσαν μέσα στα αυτιά του τα λόγια της γυναίκας ότι «θα τον κάνει καλά» αναγκάστηκε να πει πως είχε ένα κτηματάκι και πως αν δεν έβρισκαν τίποτα στην κουφάλα του δέντρου, θα το πουλούσε και θα αποζημίωνε τη καταστροφή του . Έτσι πείστηκε ο ιδιοκτήτης και όλοι μαζί άρχισαν να κόβουν το δέντρο. Ανοίγοντας την τρύπα της κουφάλας και μπαίνοντας λίγο φως μέσα της, είδαν πράγματι στριμωγμένη στον κορμό την εικόνα της Παναγίας σε πολύ καλή κατάσταση. Οι χωρικοί την μετέφεραν στην κεντρική εκκλησία τον χωριού και την Κυριακή όλοι οι κάτοικοι έκαναν μεγάλη λιτανεία την εικόνα γύρω από το χωριό, από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου, και στα τέσσερα σημεία του διαβάστηκαν δεήσεις και παρακλήσεις. Έτσι, σύμφωνα με την παράδοση, με την βοήθεια της Παναγίας σώθηκε το χωριό από την επιδημία που είχε ξεκληρίσει πολλές οικογένειες.

Ο Σαράφης ενθουσιασμένος από το γεγονός άρχισε να κτίζει το εκκλησάκι μόνο με τη δική του προσφορά, χωρίς την βοήθεια κανενός.

Η πανέμορφη ευρεθείσα εικόνα της Παναγίας διασώθηκε ως το 1969-70, γιατί κανείς δεν φρόντισε να την προστατέψει από τους αρχαιοκάπηλους.

 Έτσι κτίστηκε το πανέμορφο εκκλησάκι, που γιορτάζει την Παρασκευή του Πάσχα, κάτω από το γέρο πλάτανο που σαν ακίνητος φρουρός προσπαθεί να το προστατεύσει απ όλους τους κινδύνους.

Το εκκλησάκι βρίσκεται σήμερα σε καλή κατάσταση. Οι διαστάσεις του είναι 5Χ8μ και τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του είναι κυρίως πέτρα. Ο ρυθμός του είναι βασιλική . Εικόνες υπάρχουν αρκετές και οι πιο πολλές είναι αφιερώσεις προσκυνητών. Ο ναΐσκος συντηρείται από τις προσφορές των πιστών και τα τελευταία χρόνια έχει ανακαινιστεί λόγω φθορών. Γύρω του υπάρχει αγρόκτημα με καστανιές και κερασιές. Σήμερα μένει σχεδόν ακαλλιέργητο με αποτέλεσμα τα έσοδά του να είναι λιγοστά και αυτά κυρίως να προέρχονται από τις προσφορές των πιστών προσκυνητών.

Η σημασία του εξωκλησιού είναι για τους κατοίκους του χωριού είναι αρκετά σημαντική γιατί συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη και επιβίωση του χωριού, αλλά και γιατί εξυπηρετεί τις θρησκευτικές ανάγκες των πιστών της περιοχής.

Φωτογραφία της αγιολαυρεντίτισσας κ. Ελένης Βλάχου

Φωτογραφία της κ. Ελένης Βλάχου

Φωτογραφία της κ. Ελένης Βλάχου

Φωτογραφία της Ελένης Βλάχου

Φωτογραφία: Ελένη Βλάχου

-------------------------------------

Κείμενο από το βιβλιαράκι ΞΩΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΗΛΙΟΥ, έκδοση του Ενιαίου Λυκείου Π.Ο. Αγριάς - 2001)

Ιωάννης Τασσαίος

Ένας άγνωστος Αγιολαυρεντίτης γιατρός, πατριώτης και γερουσιαστής.

Ο Ιωάννης Τασσαίος, γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου στα 1809. Ήταν γιος του Αναστασίου και είχε μικρότερο αδελφό τον Νικόλαο και αδελφή την Ελένη σύζυγο του Ιωάννη Αγγ. Κώτου από τα 1824 . Το πατρικό σπίτι του βρισκόταν στο δρόμο που ξεκινά δυτικά από την πλατεία του χωριού προς τη Δράκια περιοχή όπου υπήρχαν δύο αρχοντκά της οικογένειας γνωστά ως «Τασσέικα». Απέναντι υπήρχε και το σπίτι της αδελφής του, του Γιάννη Κώτου.

Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ -1901 

Τα πρώτα του γράμματα τα διδάχτηκε από τον Ζήση Θεοδοσιάδη-Παχάρνικο (ΕΔΩ) στο μοναστήρι του Αγ. Λαυρεντίου. Ίσως να πήγαινε στο «κρυφό σχολειό» που υπήρχε παλιά πίσω και στα δεξιά της μονής, που τα χρόνια εκείνα είχε περίπου εξήντα καλογέρους. Φαίνεται πως ήταν επιμελής και καλός μαθητής για αυτό και ενδιαφέρθηκε για τη μόρφωσή του, ο θείος του Ευστάθιος Νικολαΐδης , μεγαλέμπορας στην Πόλη.  Γι’ αυτόν αναφέρει ο Ν. Γούδας:

Αυτός ο Ευστάθιος Νικολαΐδης πήρε στην προστασία του τον ανιψιό του Ιωάννη κι έτσι στα χρόνια μετά την Επανάσταση τον στέλνει στην Πίζα της Ιταλίας να σπουδάσει γιατρός. Ίσως είναι ο πρώτος Πηλιορείτης σπουδαγμένος γιατρός. Ήταν πολύ μορφωμένος αν κρίνουμε από την ποικιλία των θεμάτων των βιβλίων του, που δώρισε στην πόλη του Βόλου.

Το πότε γύρισε στην Ελλάδα δεν είναι γνωστό.  Όμως στα 1835 αγόρασε στη Βόρεια Εύβοια το χωριό Ελληνικά από τον Σεκήρ Εφένδη.  Αυτό το χωριό κατά την Τουρκοκρατία, αλλά και αμέσως μετά την απελευθέρωση, είχε αρκετές περιπέτειες σχετικές με το ιδιοκτησιακό καθεστώς.

Μετά την αντιδικία που είχαν οι Τούρκοι μεταξύ τους (Σουλτάνος και Αλήπασας), το χωριό πέρασε στην ιδιοκτησία του Ιωάν. Τασσαίου, ο οποίος από το 1848 και μετά το πούλησε σε τρεις δόσεις στους κατοίκους των Ελληνικών. Ωστόσο έκανε πολλούς  δικαστικούς αγώνες για να αποδείξει πως το τσιφλίκι που αγόρασε ήταν ιδιωτικό κι όχι του Οθωμανικού Κράτους.

Την ίδια εποχή  (28 Ιουλίου 1847 – 22 Ιουλίου 1850 -Περίοδος Β΄) εκλέγεται βουλευτής Ξηροχωρίου (Ιστιαίας) και μετά γερουσιαστής.

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Σαν γιατρός εργάζεται στην Αθήνα και είναι γιατρός του Όθωνα και της Αυλής.

Είναι μέλος της Φιλεκπαιδευτικής και της Αρχαιολογικής Εταιρείας και φίλος του καθηγητή Φιλίππου Ιωάννου. Συγχρόνως σχετίζεται και με ανθρώπους του πνεύματος. 

Ο πόθος του για την ελευθερία της πατρίδος του Θετταλομαγνησίας, τον οδήγησε στη δωρεά μεγάλου χρηματικού ποσού για την αγορά οπλισμού και στρατιωτικού υλικού το 1846 και την οργάνωση νέας επανάστασης. Τότε δανείστηκε από την Εθνική Τράπεζα ποσό 30.000 δραχμών αρχικά και μετά άλλων 10.000 για την χρηματοδότηση, με υποθήκη των κτημάτων του.

Αγόρασε το υλικό που μεταφέροντάς το στο Πήλιο από τον Πειραιά με το μπρίκι η «ΘΕΣΣΑΛΙΑ» και μια σακολέβα η «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ», τον σταμάτησε κοντά στην Άνδρο το γαλλικό ατμόπλοιο ο «ΚΑΤΑΧΘΟΝΙΟΣ» και του κατασχέσαν τα πλοία με τα πολεμοφόδια κι ο ίδιος συνελήφθη. Μετά οι Γάλλοι τον πέρασαν δικαστήριο, τον φυλάκισαν, τον καταδίκασαν και μετά αμνηστέυστηκε. 

Σωκρ. Βαμβάκος- ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΓΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ κλπ- 1927

Το δάνειο όμως έτρεχε!  Έτσι αναγκάστηκε να πουλήσει στα 1855 ο τελευταίο κομμάτι γης του, για να εξοφλήσει τα χρέη του στην Τράπεζα.

Μετά ζούσε κατά καιρούς στην Αθήνα και στη Χαλκίδα. 

Πριν το θάνατό του δώρισε στην πόλη του Βόλου την πολύτιμη βιβλιοθήκη του για εκείνην την εποχή, όπως και πάλι μας λέει ο Ζωσιμάς : […] αν τα βιβλία μένωσιν ως έμενον από της θανής του αοιδίμου Κωνσταντά μέχρι σήμερον κεκλεισμένα και καθειργμένα είναι ως να μη είναι έγραψα ίνα τα πάρη ουχί η πόλις Γόλος ως λέγει ο γεννάδας, αλλ’ η εν δυνάμει βιβλιοθήκη του Πηλίου, διότι αν τα πάρη η πόλις Βώλος ή Γόλος ως γράφει, και τα κλείση ως έκλεισε και τα αφιερωθέντα παρά των μακαρίων Ι. Τασαίου του αποβιώσαντος ενταύθα κατά το έτος 1869 […]τότε είναι προτιμότατον να μένωσιν […]  

Πέθανε στο Βόλο το 1869, πριν προφτάσει να δει τη γενέτειρά του ελεύθερη.

ΠΗΓΕΣ:

-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΓΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ κλπ- Σωκρ. Βαμβάκος- 1927

-ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

-ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ -Ν. Γούδας- τομ. Α΄-1869

-ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΓ. ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ -Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης-1901
-Εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ Απρίλιος 1961
-ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ, Απόστ. Παπαθανασίου, Αθήνα 2006.

- https://ellinikaevoias.wordpress.com/about/

Άγιος Λαυρέντιος

Ο Αϊ- Λαυρέντης, το γειτονικό μας χωριό, μεταξύ των πολλών πνευματικών ανθρώπων του, υπήρξε και ο λόγιος Σωκράτης Βαμβάκος (ΕΔΩ) που έγραψε και τη μονογραφία για το χωριό του το 1927.
Παρακάτω υπάρχει το βιβλίο αυτό για όσους ενδιαφέρονται να το διαβάσουν ή να το κρατήσουν στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη τους:  (ΕΔΩ) 
Επίσης το ίδιο βιβλίο για ξεφύλλισμά κια ανάγνωση (πατώντας πάνω στον τίτλο):

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΓΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ  

Οι Αγιολαυρεντίτες Αφοί Σακελλαρίδη (2)

Αδελφός του Κωνσταντίνου, ο Γεώργιος Σακελλαρίδης, γεννήθηκε στον Αϊ-Λαυρέντη στις 6 Ιανουαρίου 1840.

Τα παιδικά του χρόνια δεν παρουσιάζουν κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 
Αρχικά πήγε σχολείο στη Ζαγορά και στην Πορταριά, όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Όπως λέει ο ίδιος, είχε δασκάλους τους Κ. Παπαζώη, Π. Πετρουτσόπουλο, Κ. Γκλάβατο, Κ.& Ι. Ζαμανούδη, Δ. Φυτάδη και τον ηπειρώτη Χριστοδούλο Τσιμαρίδη, που πολέμησε στα 1854 στη Θεσσαλία. Για τον τελευταίο μάλιστα είχε γράψει και επιτύμβια επιγραφή. 

Παρόλο που υπολειπόταν σε μόρφωση από τον μεγαλύτερο κατά έξι χρόνια αδελφό του, πήγαν στην Αθήνα το 1854 και μετά στην Κων-πόλη ως το 1858 που πήγε στο εκεί Σχολαρχείο. Φοίτησε για έξι χρόνια, μένοντας κοντά στον Πατριάρχη Κωνσταντίνο, θείο του πατέρα του Ιωάννη Σακελλάριου.

Μετά το θάνατο του Πατριάρχη, πάλι με τον αδελφό του επέστρεψαν στην Αθήνα. Εκεί έμενε κοντά στο θείο του Ιωάννη Σακελλάριου –Φεραίου.

Πήρε μέρος μαζί με τον αδελφό του στην ένοπλη σύρραξη, στο κίνημα του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη στα 1862, κατά την έκπτωση του Όθωνα. (Εκεί συμμετείχε και ο δήμαρχος Πειραιά Δ. Καλλιφρονάς, που τότε τον συνέλαβαν. Ο Πηλιορείτης Θεόδωρος Αφεντούλης τον ελευθέρωσε και τον έστειλε στην Πορταριά, στο σπίτι του Αναγνώστη Ριζοδήμου).

Υπηρέτησε στρατιώτης ως λοχίας του ιππικού.

Την επόμενη χρονιά έρχεται στο Βόλο και το 1864 νοικιάζει τα μαγαζιά του Λεχωνίτη οθωμανού Χουσεΐν εφέντη Κερασισμάν, στην αγορά των Παλαιών. Εκεί ασχολείται με το εμπόριο σύκων, λαδιού, ελιών και ζάχαρης. Μάλιστα κάνει χοντρική πώληση (κανταριάτικα) στους αγωγιάτες και μπακάληδες. Όμως στα 1867 διώκεται και εξορίζεται στη Λαμία, γιατί δεν φωταγώγησε το μαγαζί του, στη γιορτή του Σουλτάνου.

Μετά σε συνεννόηση με τον Ιωάννη Καρτάλη πηγαίνουν στην Κρήτη να πολεμήσουν στην εκεί επανάσταση. Έφτασαν εκεί και ο Γεώργιος πήρε μέρος σε λίγες μάχες. Επανήλθε όμως στην Αθήνα μέσω της Σύρου, επειδή είχε πρόβλημα με την όρασή του.

Το 1870 επιστρέφει στον Άγιο Λαυρέντη και μαζί με άλλους συγχωριανούς του, αλλά και τη βοήθεια του δεσπότη Δημητριάδος Γρηγορίου (Φουρτουνιάδη), εργάστηκε για τη διατήρηση της κοινοτικής περιουσίας προς όφελος των κατοίκων κι όχι των Τούρκων. Έτσι βοήθησε στη δημιουργία σχολικής επιτροπής που οικοδόμησε σχολεία και διόρισε δασκάλους, έκτισε βρύσες κλπ.

Στα 1878 παίρνει μέρος μαζί με τον αδελφό του Κων-νο -που ήταν Γεν. Γραμματέας της Επαναστατικής Επιτροπής- στην πηλιορείτικη Εξέγερση, όπου βοήθησε πολύ στην οργάνωσή της, φλεγόμενος από ένθερμο πατριωτικό ζήλο.

Ήταν αστυνόμος και επιμελητής στα χωριά του δυτικού Πηλίου

Ο Βαγ. Σκουβαράς αναφέρει δύο περιστατικά της εποχής:

-Όταν ξέσπασε η Επανάσταση, στα Λεχώνια οι επαναστάτες άρχισαν να καίνε τις περιουσίες των πλούσιων Λεχωνιτών, Παν. Πατάκη και Χρ. Χριστοδούλου, επειδή τους μισούσαν. Ο αστυνόμος Σακελλαρίδης βρισκόμενος με την ομάδα του στο Καραμπάσι, έτρεξε στα Λεχώνια και με πειθώ κατάφερε να τους αποτρέψει ηρεμώντας τους και εξηγώντας τους τα ιδανικά εκείνης της εξέγερσης. 

 -Όταν πάλι κάποιοι Ανωβολιώτες πρόδιναν τις επαναστατικές κινήσεις, ο αστυνόμος Σακελλαρίδης πήρε εντολή από την Προσωρινή Επαναστατική Κυβέρνηση να τους συλλάβει. Αναζητώντας τους, τους βρήκε φιλοξενούμενους του γαμπρού του Τσίρου, στο Καραμπάσι. Φτάνοντας εκεί, αυτοί είχαν φύγει στο Βόλο και δεν πιάστηκαν. Έπιασε όμως το γαμπρό του και τον έστειλε στη Μακρινίτσα για ανάκριση! 

Με το τέλος της άτυχης Επανάστασης και την προσάρτηση της Θεσσαλίας, ο Γεώργιος ασχολείται με τη δημοσιογραφία. Πάλι μαζί με τον αδελφό του, ήταν οι εκδότες της εφημερίδας ΘΕΣΣΑΛΙΑ, αρχικά στην Αθήνα και μετά στο Βόλο.

Στα 1890 πεθαίνοντας ο Κων-νος, έφυγε για την Αίγυπτο, κοντά στο φίλο του Ιωάννη Καρτάλη, όπου έμεινε ως τα 1905 με διακοπές. Εκεί στην Αλεξάνδρεια έγραφε άρθρα σε ημερολόγια, περιοδικά και εφημερίδες, υπογράφοντας με το όνομά του κι όχι ως "Θετταλομάγνης", τίτλο που είχε πάρει κληρονομικά από τον αδελφό του. 
Στο Βόλο επίσης για μικρό διάστημα, κυκλοφόρησε και την παρακάτω εφημερίδα:

Για πολλά χρόνια (1870-1929) αρθρογραφούσε συνεχώς, ως δημοσιογράφος, όπως λέει ο ίδιος. Αυτό δείχνει και η έκδοση άλλης βραχύβιας εφημερίδας με τίτλο ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΙΣ:

Ο Ζαγοριανός Απόστολος Κωνσταντινίδης (Πήλιος Ζάγρας) τον σκιαγραφεί γράφοντας στο "ΟΙ ΠΗΛΙΟΡΕΙΤΑΙ ΕΝ ΑΙΓΥΠΤΩ". Το ίδιο ακριβώς κείμενο υπάρχει και στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ της 30ης Αυγούστου 1936, όπου εκεί σε συνέχειες υπάρχουν στοιχεία για όλους/ες τους/τις Πηλιορείτες/ισσες ανθρώπους των γραμμάτων στην Αίγυπτο:

Ο δημοσιογράφος Άθως Τριγκώνης στην «ΛΑΪΚΗ ΦΩΝΗ» έγραφε γι' αυτόν (μέσω σχολίου για τον αδελφό του) :

Υπήρξε συλλέκτης πολύτιμου ιστορικού υλικού αναφορικά με την ιστορία και τη λαογραφία του Αγίου Λαυρεντίου, υλικό το οποίο έχει δυστυχώς απωλεσθεί. Ωστόσο ο Βαγ. Σκουβαράς, συχνά μας παραπέμπει σε σημειώματα του Γ.Σακελλαρίδη.

Σε σχέση με τον αδελφό του ήταν κατώτερης μόρφωσης, αλλά πολυγραφότατος. 
Κάποιος τον χαρακτηρίζει «επαρχιώτη λόγιο με αριστοκρατική φυσιογνωμία». Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ στη νεκρολογία στις 14-2-1931, γράφει:

Ακόμα και στην Αίγυπτο όπου διέμενε για μεγάλο χρονικό διάστημα, εξέδιδε διάφορα περιοδικά και αρθρογραφούσε επίσης σε εφημερίδες της παροικίας.

Ερχόμενος στο Βόλο εργάζεται στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ που είναι καινούρια και καμιά σχέση δεν έχει με την παλιά έκδοση, που την έχει ο φίλος του Καραμπασιώτης Δημοσθένης Ρίζος. Λίγα χρόνια αργότερα ο Ρίζος φεύγει στην ελεύθερη Θεσσαλονίκη, όπου εκδίδει την εφημερίδα ΤΟ ΦΩΣ. Εκεί τον ακολουθεί κι ο Γεώργιος.

Μετά και για κάποια χρόνια επιστρέφει στο Βόλο, ασχολούμενος όπως έλεγε, με τη συγγραφή Θεσσαλικής Ιστορίας.  

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν φιλοξενούμενος του γνωστού αγωνιστή, δικηγόρου και βουλευτή Σοφοκλή Τριανταφυλλίδη, στη Θεσσαλονίκη όπου και πέθανε πάμφτωχος στα 92 του, στις 12 -2-1931.

Στα 1929 και στο ξενοδοχείο της "ΠΟΛΕΩΣ" στο Βόλο, έγραψε τη διαθήκη του. Άφησε τα λίγα υπάρχοντά του σε διάφορους συμπολίτες και μακρινούς συγγενείς του. Στη διαθήκη του επίσης αναφέρει, πως αφήνει την 4τομη Θεσσαλική Ιστορία, την 3τομη Ιστορία της Μακεδονίας, την 3τομη Ιστορία της Αιγύπτου που είχε συγγράψει,  μαζί με βιογραφίες 22 Θεσσαλών και άλλα βιβλία του. Επίσης έδωσε και μια Χάρτα του Ρήγα, στο δήμο Παγασών-Βόλου.

Εκεί αναφέρει και τις θρησκευτικές και πολιτικές του πεποιθήσεις.

εφημ. ΣΗΜΑΙΑ, Βόλος 30-3-1933

εφημ. ΣΗΜΑΙΑ, Βόλος 30-3-1933

Ήταν φίλος με τον «εθνικώτατον Μητροπολίτην Γερμανό» που τον ασπάζεται στη διαθήκη του. Ο δεσπότης του κάνει μνημόσυνο στις 22-2-1931 στο νεκροταφείο!

Τέλος αυτός ήταν ο Γεώρ. Σακελλαρίδης. Αν είχαν εκδοθεί τα έργα του, ίσως σήμερα να ήταν πιο γνωστός στον τόπο μας, από κάποιους άλλους!

ΥΓ: Ο φίλος Αντώνης Ζ. ρώτησε, πού άφησε τα βιβλία του. 

Απάντηση: 

α) Σύμφωνα με τον Απ. Κωνσταντινίδη-που ήταν μέλος της Εταιρείας και θα ήξερε- τ΄άφησε στην Ιστορική & Λαογραφική Εταιρεία των Θεσσαλών που υπήρχε τότε και συνεχίζει και σήμερα, στην Αθήνα. 

β) σύμφωνα με τη διαθήκη που δημοσιεύτηκε ολόκληρη στη βολιώτικη ΣΗΜΑΙΑ -30-3-1933, διορίζει επίτροπο των χειρογράφων της ιστορία το γιατρό Δ. Σαράτση και άλλους.Τι έγινε ακριβώς δεν γνωρίζω. Ίσως υπάρχει στα αρχεία της Εταιρείας.

Επίσης κάποια αρχαιολογικής αξίας αντικείμενα που κατείχε, τα άφησε στο Αθανασάκειο Μουσείο.

Πηγές:

-Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΓΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ, Σωκρ. Βαμβάκος- Αθήνα 1927

-ΣΥΜΒΟΛΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΤΗΣ ΠΑΡ' ΗΜΙΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ κλπ ,   Γεώργιος Ι. Παπαδόπουλος- Εν Αθήναις 1890

-ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΙΜΩΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ» Πηλιορείτικα Β΄-Βαγ.    Σκουβαράς 1983

-ΑΓΡΙΑ-ΔΡΑΚΙΑ, Αναστ. Τζαμτζής- 2005

-ΦΩΤΟ-ΤΥΠΟ-ΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ, Νίτσα Κολιού, τομ.  α΄1991

-ΕΝ ΒΟΛΩ, Περιοδικό, τχ 34-35, Βόλος 2009

-ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

Οι Αγιολαυρεντίτες Αφοί Σακελλαρίδη (1)

Τα δύο αδέλφια Κων-νος και Γεώργιος Σακελλαρίδη, κατάγονταν από το διπλανό μας πηλιορείτικο χωριό του Αγίου Λαυρεντίου. Είναι οι γνωστοί «Θετταλομάγνητες», ιδρυτές κι εκδότες της εφημερίδας «ΘΕΣΣΑΛΙΑ». Ο πιο μεγάλος ήταν ο Κων-νος, με πλούσια μόρφωση και δράση στη σχετικά μικρή ζωή του. 
Σήμερα θα ασχοληθούμε μ' αυτόν που είναι και σπουδαιότερος.

Κωνσταντίνος Σακελλαρίδης -Θετταλομάγνης

Γέννημα θρέμμα του Αγίου Λαυρεντίου υπήρξε ο Κωνσταντίνος Σακελλαρίδης ή Θετταλομάγνης, όπως υπέγραφε κι έμεινε γνωστός.

Ήρθε στη ζωή το 1839. Πατέρας του ήταν ο ονομαστός βιολιστής και μουσικός Ιωάννης Σακελλάριος(*) το γένος Μουζλή, με καταγωγή από το Βελεστίνο. Μητέρα του ήταν η Ελένη Μητρομάρα από το Σούλι.

Στα 1855 ο θείος του πατέρα του Ιωάννης Σακελλάριος Φεραίος, που ήταν ανηψιός του Πατριάρχη Κων-λεως Συναίου Κωνσταντίνου, τον έφερε στην Αθήνα όπου και φοίτησε μαζί με τον αδελφό του Γεώργιο, στο Σχολαρχείο και στο Γυμνάσιο του Βαρβακείου. Το 1858 προσκλήθηκε από τον Πατριάρχη Κωνσταντίνο στο νησί Πρώτη, όπου και πήγε, Εκεί γράφτηκε στη Σχολή του Γένους στο Φανάρι. Την επόμενη όμως χρονιά πεθαίνει ο Κωνσταντίνος και αναγκάζεται να έρθει πάλι στην Αθήνα. Στη συνέχεια σπούδασε στο Εθνικό πανεπιστήμιο Αθηνών ιατρική και φιλολογία και ακολούθησε αρχικά το επάγγελμα του Σχολάρχη σε διάφορα σχολεία της ελληνικής επαρχίας. Όμως άφησε τη διδασκαλία και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. 
Υπήρξε ο ιδρυτής της εφημερίδας «ΘΕΣΣΑΛΙΑ», που αρχικά εκδιδόταν στην Αθήνα και δόκιμος δημοσιογράφος της. Μετά αυτή μεταφέρθηκε από τον αδελφό του Γεώργιο, στο Βόλο.

Ο Κων-νος Σακελλαρίδης είχε σπουδάσει και τη μουσική όπου και διακρίθηκε ως μουσικός- μουσικολόγος.

Υπήρξε επίσης κατανυκτικότατος ψάλτης, που μετέδιδε τη γνήσια εκκλησιαστική τάξη και το Πατριαρχικό ύφος και μάλιστα ανέδειξε πολλούς συνεχιστές της ψαλτικής του τέχνης.Επισκεπτόταν συχνά το χωριό του ψάλλοντας και διδάσκοντας το ύφος του, σ' ένα χωριό που είχε φήμη στην ψαλτική τέχνη.

Στην Κωνσταντινούπολη όταν βρισκόταν, συγχοροστάτησε ως δομέστικος (=τίτλος στον επικεφαλής χορού ιεροψαλτών) του πρωτοψάλτη της Μεγ. Εκκλησίας Γεωργίου Βιολάκη, στον ιερό ναό του Αγίου Ιωάννου των Χίων, στο Γαλατά. Έψαλε κατανυκτικά, βυζαντινά και «μετά θαυμασίου εκκλησιαστικού ύφους». 
Ο Κων. Σακελλαρίδης πέρασε ως δάσκαλος της Ψαλτικής κι απ' τα Ιεροσόλυμα, όπου δίδαξε τη νέα μέθοδο Σημειογραφίας, πιθανόν και της παλιότερης, αφού γνωρίζοντάς την ήταν εξηγητής της. 

Συγχρόνως με την εκπαίδευση αρχικά και τη δημοσιογραφία μετά, υπήρξε και συγγραφέας διάφορων «περί μουσικής» πραγματειών. Εκεί υπερασπιζόταν και αποδείκνυε τη συνέχεια της μουσικής μας παράδοσης σε εποχή που η βυζαντινή μουσική δεχόταν μεγάλες επιρροές από την ευρωπαϊκή. Είχε μάλιστα γράψει σχετικά και το «Θεωρητικόν-Κλείς της εκκλησιαστικής μουσικής» που δεν εκδόθηκε. Εξέδωσε όμως το ″Νέον Αναστασιματάριον κατά Πέτρου του Πελοποννήσιου, εντολή της Μ. Εκκλησίας εκπονηθέν κατά το πρωτότυπον υπό των διδασκάλων της Πατριαρχικής Σχολής και εγκριθέν υπό της Μ. Εκκλησίας″, Εν Αθήναις, Εκδότης Σπυρίδων Κουσουλίνος, 1890.

Εξέδωσε επίσης σε εξήντα χιλιάδες αντίτυπα, βελτιωμένη τη φυλλάδα του βίου του Αγίου Αποστόλου του νέου, η οποία διαμέσου του Ζωσιμά Εσφιγμενίτη και του Δημητρίου Κοντογιάννη διαδόθηκε σε Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη και τα νησιά του Αιγαίου. (ΕΔΩ)
Στο "Ημερολόγιον Η ΦΗΜΗ-1888" του Ζωσιμά (ΕΔΩ), υπάρχει μια αναλυτική παρουσίαση της Αιγύπτου από 50 σελίδες (παρακάτω ενδεικτικά η πρώτη σελίδα για να δούμε τη γραφή του): 

Στα συγγραφικά του έργα περιλαμβάνεται και η «Ακολουθία του Ιωάννου Δαμασκηνού» 1888, με την ευκαιρία επετειακής γιορτής του Εκκλησιαστικού Μουσικού Συλλόγου, όταν προήδρευε ο ίδιος.

Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του Μουσικού Συλλόγου και πρόεδρος και εισηγητής της Επιτροπής των Ελλανοδικών επί των ελληνικών μουσικών έργων που σταλθήκανε κατά τη Δ’ Ολυμπιάδα. Τότε από μέρους των μουσικών συναδέλφων του σύνταξε πολυσέλιδη «εμβριθεστάτην Κριτικήν Έκθεσιν», που κι αυτή δεν εκδόθηκε.

Συνέθεσε αρκετούς εκκλησιαστικούς ύμνους, και «ήρμοσεν εις Εθνικάς Δημώδεις Μελωδίας» το Θούριο του Ρήγα.

Ύμνος στο βασιλιά του Σακελλαρίδη (Εν Βόλω 34-35)

Στην πρώτη επέτειο της απελευθέρωσης του Βόλου το1882, έβγαλε ενθουσιώδη πατριωτικό και μακροσκελή λόγο στην Εμπορική Λέσχη Βόλου, που ενθουσίασε τους πάντες. Ήταν φαίνεται μεταξύ των άλλων και δεινός ρήτορας!

Στο γάμο του τότε διαδόχου Κων-νου με τη Σοφία στα Ανάκτορα το 1889, έψαλε ως χοράρχης!

Ήταν ακόμη πολύ θεοσεβούμενος, γι’ αυτό και στις γιορτές δεν εξέδιδε την εφημερίδα του.

Στην επανάσταση του 1878 στο Πήλιο, έδρασε έντονα. Αρχικά στις 6 Αυγούστου 1867 με το Μητροπολίτη Δημητριάδος Γρηγόριο στο σπίτι του Νικ. Τσοποτού και με τον Ν. Τσάμη μύησε πολλούς Πηλιορείτες, αλλά και ανθρώπους του κάμπου. Μετά αυτός μαζί με άλλους στη Σουρβιά στις 6 Δεκεμβρίου 1877, κήρυξε την Επανάσταση που στη συνέχεια γενικεύτηκε. Μόλις ξεκίνησε ο αγώνας, αυτός ξεσήκωσε το χωριό του και μαζί με τους επαναστάτες πέρασαν στη Δράκια κι οχυρώθηκαν στην Αλυκόπετρα. 
Στην Προσωρινή Κυβέρνηση που συγκροτήθηκε με πρόεδρο τον Ιερώνυμο Κασσαβέτη, ήταν εκλεγμένος γενικός Γραμματέας. 
Μ' αυτήν την ιδιότητα ο Κων-νος Σακελλαρίδης, πέρασε κι απ' τα Λεχώνια που είχε πολλούς φίλους και συγγενείς. Δεν κατάφερε όμως να ξεσηκώσει ως δραστήριος κατηχητής τους Λεχωνίτες, που έδειξαν αρχικά απροθυμία για Επανάσταση. Μετά και για τέσσερις μήνες που κράτησε ο ξεσηκωμός, μπήκαν στον αγώνα με αρχηγό το Φίλιππο Παπαδιά. 
Αργότερα, πάλι μέλος της επαναστατικής Κυβέρνησης ήταν απεσταλμένος στην Αγιά για να βοηθήσει στην εξάπλωση της Επανάστασης. Υπήρξε ο νους και η ψυχή αυτού του πηλιορείτικου αγώνα.

Το τέλος του, ήταν κάτω από άσχημες συνθήκες και από εγκληματική ενέργεια στην Αθήνα, όπου ζούσε. Στις 13/7/1890 τη νύχτα επιστρέφοντας στο σπίτι της αγιολαυρεντίτικης οικογένειας Τσαούση όπου έμενε οικότροφος, και μετά το φαγητό του σε κάποιο ξενοδοχείο, έπεσε πάνω σε έναν καυγά στο Πολύγωνο, κοντά στη γέφυρα Πατησίων. Πηγαίνοντας να τους δει ή να τους χωρίσει, του επιτέθηκαν και τον χτύπησαν στο κεφάλι με μαγκούρες. Αυτός τραυματισμένος φτάνοντας δύσκολα στο σπίτι, ξάπλωσε στο δωμάτιό του. Την επομένη ήταν αναίσθητος από διάσειση. Τρεις γιατροί τον περιποιήθηκαν, αλλά η κατάστασή του ήταν μη αναστρέψιμη. Πέθανε στις 20/7/1890 άδικα, σε ηλικία 51 ετών, μην μπορώντας να δώσει πληροφορίες για τους δράστες, που παρέμειναν άγνωστοι.   

(*) Για τον Ιωάννη Σακελλάριο λέει ο Βαγ. Σκουβαράς, πως δίδασκε στο Καραμπάσι βιολί και μουσική την Ζεΐπα Εμινέ χανούμ, κόρη του βοϊβόντα Σουκρή Εφέντη. Στα 1839 οι Καραμπασιώτες σκότωσαν τον αγά Μπελιούλ Τζαφέρη, για τις αυθαιρεσίες του. Τότε το χωριό δεινοπάθησε και κάποιοι πλούσιοι κλείστηκαν στη φυλακή, δίνοντας στους Οθωμανούς και αρκετά χρήματα. Η Εμινέ κι ο Σακελλάριος παρακάλεσαν τον βοϊβόντα και τους ελευθέρωσε. 
Αυτοί γράψανε ευχαριστήριο γράμμα: «Κυρ-Γιάννη βιολιτζήμπαση(=αρχιβιολιστή) Σακελλάρη. Εμείς δεν μπορούμε να σε πληρώσουμε για την καλοσύνην που κάμετε στο χωριό μας και στους φυλακισμένους…» !