Κατὰ τὴν ἰδίαν πεδινὴν ὁδὸν μίαν ὥραν προβαίνοντες (απὸ τὸ Βόλο), ἐρχόμεθα εἰς τὰ Λεχώνια. Αὐτὰ κεῖνται ἐπὶ μιᾶς μὲ χωράφια, ἀμπέλους, κήπους νεραντζίων, κίτρων καὶ ἄλλων διαφόρων ὀπωρίμων δέντρων φυτευμένης πεδιάδος...

(Νεωτάτη της Θεσσαλίας Χωρογραφία- Ιωαν. Αναστ. Λεονάρδος, 1836)

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Γιάννης Κορδάτος (2)

Συνέχεια από  Κορδάτος (1) 
Παρακάτω υπάρχει η βιβλιογραφία του Κορδάτου. Κάποια βιβλία του υπάρχουν ακόμη στο εμπόριο, κάποια σε παλαιοβιβλιοπωλεία και κάποια ψηφιοποιημένα στο διαδίκτυο. Αν σας ενδιαφέρουν, μπορείτε να τα αναζητήσετε 
Όμως το πολυσέλιδο βιβλίο του (1015 σελίδες!) ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣ είναι τουλάχιστον για τους Πηλιορείτες και τους Βολιώτες "σημείο αναφοράς". 
Αυτήν τη σπουδαία ιστορική μελέτη πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζουν και να διαβάσουν, όσοι/ες θέλουν να ξέρουν την Τοπική Ιστορία μας.
Εκδόσεις 20ος ΑΙΩΝΑΣ, 1960
 Επίσης Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΤΤΑΛΟΜΑΓΝΗΣΙΑΣ - Α΄έκδοση & Β΄έκδοση (συμπληρωμένη και διορθωμένη από τον ίδιο το συγγραφέα, σελίδες 165). 
Α΄ έκδοση, 1930
 Β΄έκδοση ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Αθήνα 1983
Η προτομή του Γιαν. Κορδάτου στον Άγιο Γεώργιο στη Ζαγορά.
Αρχικά είχε τοποθετηθεί στο χώρο έξω από την ιστορική  Βιβλιοθήκη Ζαγοράς.
Την περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-74)

εξοβελίστηκε σε αποθήκη του σπιτιού του. 
Στα 1974 τοποθετήθηκε ξανά όπου και βρίσκεται, σε πλάτωμα στο σταθμό
κάτω απ' την πλατεία του Αγ. Γεωργίου, παρά τις ανιστόρητες αντιδράσεις πολλών. 
(Περισότερα για την προτομή του, μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο του Νικ. Διαμαντάκου "Μνημεία και μνήμες από την ιστορία της Ζαγοράς", Βόλος 2014, 
απ' όπου και το αντίγραφο)

Γιάννης Κορδάτος (1)

Το ιστολόγιο αυτό μαζί με τα τοπικά θέματα, έχει σκοπό να αναδείξει και τους σημαντικούς ανθρώπους του τόπου μας, που κατά καιρούς διακρίθηκαν σε διάφορους τομείς. (βιογραφίες-έργο- εργογραφίες)
Ανάμεσα στους πνευματικούς ανθρώπους της Μαγνησίας εξέχουσα θέση κατέχει κι ο ζαγοριανός  ιστορικός και πολυγραφότατος συγγραφέας, αλλά και δημοσιογράφος Γιάν(ν)ης Κορδάτος. 
Ο Γιάννης Κορδάτος ανάμεσα στους μεγάλους πνευματικούς άντρες 
της περιοχής μας.
(Χαρακτικό του Γουρζή στο Δημαρχείο Βόλου).
Η βιογραφία του Γ.Κορδάτου παρακάτω, είναι από την εισαγωγή στο βιβλίο του «ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑΣ» Γ΄έκδοση, ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Αθήνα 1974. Είναι γραμμένη από τον Θανάση Χ. Παπαδόπουλο.
 Επειδή είναι αρκετά αναλυτική και περιέχει και την εργογραφία του, την αντέγραψα. 

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Το σφάξιμο του νταουλιού


Για το έθιμο του σφαξίματος του νταουλιού στα χωριά του Πηλίου, έχουμε αναφερθεί κι (ΕΔΩ).
Σήμερα θα δούμε, πώς οι παλιοί Βολιώτες απόχτησαν οικόπεδα στην νεοανεγειρόμενη πόλη σε εξευτελιστικές τιμές από τους Ανωβολιώτες, που τα είχαν στην κατοχή τους. Όλα αυτά έγιναν στο τέλος του 19ου αιώνα!
Είναι γνωστό από τα γραπτά των Δημητριέων (Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγορίου Κωνσταντά) στην «Νεωτερική Γεωγραφία» τους πως οι κάτοικοι της πόλης διέμεναν -στα γειτονικά σημερινά προάστια- στους πρόποδες του βουνού, δηλαδή στον Άνω Βόλο και στα «Περιβόλια» (Μπαξέδες). Οι Ανωβολιώτες όπως άλλωστε κι όλοι οι Πηλιορείτες δεν είχαν σε υπόληψη τα παραθαλάσσια κτήματα που τα ονόμαζαν «μαμάτσες», «βαρκά» κι «αρμύρες». Αυτά  ήταν γεμάτα βούρλα, αλμυρίκια και ραγάζια(=καλαμιές-ψάθες). Δεν ήταν το χειμώνα εύκολα προσπελάσιμα και το καλοκαίρι γεμάτα ελονοσία! Χώρια που η καλλιέργειά τους ήταν προβληματική. 
Έτσι αυτά τα έδιναν προίκα στους  γαμπρούς τους  που δεν πολυσυμπαθούσαν!
Όταν λοιπόν άρχισαν να βγαίνουν απ’ το Κάστρο οι έμποροι θέλοντας να κάνουν τα «Νέο Μαγαζεία» έψαχναν για οικόπεδα. Τα υπάρχοντα κτήματα που δεν απέδιδαν γεωργικό εισόδημα, πήραν αξία. Έγιναν περιζήτητα και η τιμή του ανέβηκε κατακόρυφα, αφού οι αγοραστές έδιναν περισσότερα χρήματα από την αξία τους ως χωράφια. Οι Ανωβολιώτες άρχισαν να πουλάνε, αφού έπαιρναν υψηλότατο γι’ αυτούς τίμημα. Μαζί με τους πλούσιους εμπορευόμενους Βολιώτες άρχισαν να ζητάνε οικόπεδα και Μακριντζιώτες, Πορταρίτες και άλλοι Πηλιορείτες που έβλεπαν να αναπτύσσεται η πόλη.
Η χαρά των πωλητών ήταν μεγάλη, αφού έπαιρναν πολλά χρήματα για τις «αρμύρες» τους, κομμάτια γης μη αποδοτικά. Αυτό έπρεπε να συνοδευτεί με γλέντι για το «κελεπούρ’»! Κι έτσι γινότανε.
Τότε τα γλέντια στηνόταν για κοινωνικούς λόγους (αρραβώνες, γάμοι, βαφτίσια, γιορτές) και απαραίτητη ήταν η συνοδεία ορχήστρας, των «νταουλιών». Αυτά ήταν ο ζουρνάς και το νταούλι. Στηνόταν όμως και για την περίπτωση της πώλησης.
Φίλοι, συγγενείς και γνωστοί μαζευόντουσαν στο σπίτι  αυτού « απ’ μπαλώθ’κε» και ξόδευε αρκετό μέρος του εισπραχθέντος τιμήματος. 
Το κατηχωρίτικο και πορταρίτικο κρασί έρρεε άφθονο και συμπλήρωνε τον ψημένο τράγο! 
Ο χορός κρατούσε καλά με τουφεκιές και ζητωκραυγές! Ζητωκραυγές στην υγεία των κορόιδων που πλήρωσαν τόσα λεφτά για μια …αγορά άχρηστη! Και η κορύφωση ερχόταν με το «σφάξιμο του νταουλιού», εθίμου όχι αιματηρού, μα θορυβώδικου!

Ο οικοδεσπότης που παρέθετε και το συμπόσιο, έπαιρνε ένα μαχαίρι και έσκιζε το δέρμα-μεμβράνη του νταουλιού πληρώνοντας όσα του έλεγε ο τυμπανάρης-νταουλτζής. Ακουγόταν τότε ο δυνατός ήχος του αέρα που έφευγε και αυτό το γλέντι τελείωνε! 
Σε άλλη αγοραπωλησία πάλι γινόταν το ίδιο. 
Κάθε «ζεύκ’» και ένα νέο σφάξιμο νταουλιού και μάλιστα με συναγωνισμό! 

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Εκλογές και κάλπες

εφημερίδα ΣΚΡΙΠ 16-4-1895
Εκλογές, κάλπες κλπ
Πριν την καθιέρωση των ψηφοδελτίων και των σφαιριδίων ήταν η ψήφος στα πολύ παλιά χρόνια με κουκιά. Όσα ήταν τα κουκιά τόσες και οι ψήφοι.
Οι σχετικές φράσεις ήταν:
1. «Δε βγαίνουν τα κουκιά» θα πει πως δεν εκλέγεται κάποιος ή είναι λίγοι οι ψήφοι.
2. «Ψήφισα μονοκούκι», όταν κάποιος ψήφιζε μόνο έναν υποψήφιο ή κόμμα, ενώ είχε δικαίωμα περισσότερων.
Από τις εθνικές εκλογές της 14ης-17ης Μαΐου 1865 και ως τις βουλευτικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν είχαν ψηφοδέλτια για να ψηφίσουν, παρότι αυτά είχαν καθιερωθεί νωρίτερα. 
Χρησιμοποιούσαν «σφαιρίδια»  (μικρές μολυβένιες σφαίρες, μεγάλα σκάγια) που έριχναν στην κάθε κάλπη που ήταν χωρισμένη στα δύο.  Οι κάλπες ήταν τόσες, όσοι και οι υποψήφιοι.  Έτσι «ο ψηφοφόρος ελάμβανε εν σφαιρίδιον και εισήγε την χείραν εις τον σωλήνα». Ο Ελ. Βενιζέλος θέλησε στα 1911 να καταργήσει το «απαίσιον σφαιρίδιον, το αναχρονιστικόν κουκί…». Βρήκε εμπόδιο την αγραμματοσύνη-αναλφαβητισμό- των ψηφοφόρων σε πολύ μεγάλο ποσοστό! Από τον τρόπο αυτό της ψηφοφορίας βγήκαν οι φράσεις που κάποιες φορές ακούγονται ως σήμερα:
     1. «Θα το φάει το μαύρο» ή «Έφαγε μαύρο» ή «τον μαύρισα» .  Όταν ο ψηφοφόρος είχε την πρόθεση για αρνητική ψήφο ή έριχνε. Τότε το σφαιρίδιο-μπίλια έπεφτε στη μαύρη-αριστερή μεριά του ΟΧΙ της κάλπης.
     2. «Το έριξα δαγκωτό». Όταν οι φα­νατικοί αντίπαλοι του υποψηφίου ή του κόμματός του, δάγκωναν το σφαιρίδιο και σημαδεμένο να φαίνεται, το έριχναν μέσα, για να  φανεί στο μέτρημα. Το ίδιο συνέβαινε και με τους φανατικούς οπαδούς.
     4. Όταν ο ψηφοφόρος ψήφιζε θετικά «άσπριζε» τον υποψήφιο, ρίχνοντας το σφαιρίδιο στη δεξιά-λευκή θέση, στο ΝΑΙ. Το «όλα δεξιά» φαινομενικά δεν έχει καμία σχέση, αλλά ταιριάζει στην άσπρη πλευρά της  κάλπης!  
     5. Ο «κουμπάρος» ήταν ο αντιπρόσωπος του υποψήφιου βουλευτή και βρισκόταν πάνω στην «ψηφοδόχο», ελέγχοντας την κατάσταση. Οι πολλές κουμπαριές των πολιτικών είχαν κι αυτό το σκοπό!
     Ο βολιώτης Θεμιστοκλής Καρτάλης, στο ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΘΥΜΗΣΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ, γράφει: 
* Οι εκλογές του 1915 έγιναν χωρίς τη συμμετοχή των Βενιζελικών
 στις 6 Δεκεμβρίου με την κυβέρνηση Σκουλούδη. 
Τις εκλογές κέρδισε ο Ελ. Βενιζέλος.
** Οι Φιλελεύθεροι τότε είχαν σύμβολο την «ΑΓΚΥΡΑ».
6. Τέλος, «Καλό βόλι» ήταν η ευχή για εύστοχη βολή στη μάχη, των αγωνιστών της Επανάστασης ή και ευχή για τον τιμημένο θάνατό τους. Αυτή μετά πέρασε στις εκλογές για εύστοχη πολιτική επιλογή στις ψηφοφορίες με τα σφαιρίδια, αλλά κι ως σήμερα.

«Καλό βόλι» λοιπόν, σ' όλες/ους μας!

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Παλιότερα εκλογικά

Εκλογών συνέχεια από καιρούς παλιότερους... με διαδηλώσεις και χτύπημα τενεκέ !
(Αντιγραφή από το βιβλίο ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΘΥΜΗΣΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ του Θεμιστοκλή Αριστ. Καρτάλη)
Το Κορδόνι (Δηλιγιάννης) σκίτσο
ΡΩΜΗΟΣ 22-4-1895

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ο Δηλιγιάννης στο Βόλο

Συνεχίζοντας μαζί με τις περιοδείες των αρχηγών ...σε προεκλογικό κλίμα!

Ένα εξαιρετικό προεκλογικό ποίημα του Γεωργίου Σουρή που δημοσιεύτηκε στο ΡΩΜΗΟ στις 4-2-1895 και αναφέρεται στην περιοδεία του Θεοδ. Δηλιγιάννη (Κορδονάρχη) στο Βόλο (και στην υπόλοιπη Θεσσαλία που εδώ αποκόπτεται).
Πολιτικά πρόσωπα που αναφέρονται εκτός του Κ. Τοπάλη (ΕΔΩ)στο ποίημα:
Γεώργιος Καρτάλης. Ο πρώτος αιρετός Δήμαρχος Παγασών- Βόλου (1883-1891).
Ιωάννης Αργύρης (Χατζηαργύρης). Δήμαρχος Παγασών (1895-1899)
Νικόλαος Γεωργιάδης. Δήμαρχος Παγασών (1899-1907)
Ιωάννης Βασαρδάνης. (1824-1904). Κτηματίας, έμπορος, λόγιος και εκπαιδευτικός. Μακρινιτσιώτης. Δημοτικός Σύμβουλος Βόλου 1882-1883.
Αργύριος Κανταρτζής. Πορταρίτης, βουλευτής. (ΕΔΩ)
Δημήτριος Ι. Πιτσιώρης.  Καταγόταν Άγιο Λαυρέντη και ήταν  νομικός. Χρημάτισε δικαστής στο Ναύπλιο και στα Τρίκαλα. Στα 1922 ήρθε στα Άνω Λεχώνια και ασχολήθηκε με το επάγγελμα του συμβολαιογράφου. Στα 1895 ήταν υποψήφιος με το Ραλλικό κόμμα. Ήταν ο πατέρας του Γεωργίου, γιατρού χειρουργού στο Νοσοκομείο Βόλου και κλινικάρχη, καθώς και αδελφός της Ελπίδας, συζ. του γεωπόνου Νικ. Μαντζώρου. Ήταν επίσης ο παππούς του Δημ. Πιτσιώρη πρώην βουλευτή, υπουργού και δημάρχου Βόλου. 
Γεώργιος Λαναράς. Δικηγόρος Βόλου. Δημαγωγός και λαϊκιστής, χωρίς ιδιαίτερα προσόντα. Μπήκε ανάμεσα στο Καρταλικό και Τοπαλικό κόμμα και τάραξε τα νερά στα κομματικά «τσελιγκάτα» με το σύνθημα «Λανάρρρρ»! Οι υποστηρικτές του έλεγαν:
«Ψηφίσατε το Λαναρά
που δεν έχει τον παρά.
Την ισότη θε να φέρει
εις του Βόλου μας τα μέρη»
Νικόλαος Σακελλαρίδης. Βολιώτης υποψήφιος βουλευτής.
Αλέξανδρος Κασσαβέτης. Ζαγοριανός, τότε υποψήφιος κεντρώος κι αργότερα για αρκετές θητείες βενιζελικός βουλευτής.
Νικόλαος Σταμούλης. Αργαλαστιώτης κομματάρχης, υποψήφιος βουλευτής και κοινοτάρχης. Γι’ αυτόν και τον Νικόλαο Παρρησιάδη, επίσης Αργαλαστιώτη, υπήρχε και το παρακάτω ειρωνικό δίστιχο:
«Ο Νικολός κι ο Νικολής
τα δύο τέρατα της γης».
Σαπουντζή Χαρίκλεια (χήρα). Ήταν κόρη του Δημ. Τοπάλη και αδελφή του βουλευτή Κωστή. Παντρεύτηκε στα 15 της τον πάμπλουτο τραπεζίτη & έμπορο Ιωάννη και χήρεψε νωρίς. Απόκτησε παιδιά τους Δημήτριο και Σπυρίδωνα. Στο σπίτι της κατέλυσε ο αρχηγός (του τότε Εθνικού κόμματος).

Υποψήφιοι όλων των κομμάτων στις εκλογές της 16ης Απριλίου 1895 στην περιοχή μας, ήταν οι παρακάτω:
Ν. Αξελός-του ραλλικού κόμματος, Χρ. Βαρλαμίδης-του δηλιγιαννικού κόμματος, Ν. Γεωργιάδης-του ραλλικού κόμματος, Ι. Γιαννακόπουλος-του δηλιγιαννικού κόμματος , Αρ. Κανταρτζής, Αντ. Καρτάλης-του ραλλικού κόμματος, Γ. Λαναράς-ανεξάρτητος, Αλκ. Παπαγεωργόπουλος-ανεξάρτητος, Ν. Παπαϊωάννου, Δ. Πιτσιώρης-του ραλλικού κόμματος, Π. Πολίτης, Ν. Σακελλαρίδης, Ν. Σταματιάδης, Απ. Σφέτσος-του ραλλικού κόμματος, Ν. Σχινάς, Κ. Τοπάλης- του δηλιγιαννικού κόμματος , Κ. Τσακατούρης-του ραλλικού κόμματος, Γ. Φιλάρετος- ανεξάρτητος.
Τότε εκλέχτηκαν όλοι του Δηλιγιαννικού κόμματος, αφού ο μεταρρυθμιστής Τρικούπης έπαθε πανωλεθρία. Μόνον ο Φιλάρετος ήταν ανεξάρτητος. 
Αυτοί ήταν:  Κωστής Τοπάλης, Νικόλαος Σχινάς, Γεώργιος Φιλάρετος, Νικόλαος Σταματιάδης και Ιωάννης Γιαννακόπουλος. 
ΠΗΓΕΣ:
-ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΣΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ, Β.Γιασιράνη-Κυρίτση, Βόλος 1996
-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣ, Γ. Κορδάτος , Αθήνα 1960
-Εφημερίδα ΡΩΜΗΟΣ (1895) -
-Εφημερίδα ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΕΞΩ ΕΛΛΗΝΩΝ (1895) 

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Η εκκλησία του Αγ. Αθανασίου

Παραμονή σήμερα του Αγίου Αθανασίου και το χωριό αύριο γιορτάζει τον άγιό του. 
Χρόνια Πολλά! 
Ο Αϊ-Θανάσης από τη νότια πλευρά.
(Φωτογραφία του Ηλία Σακελλάρη)
Γιορτή Αγ. Αθανασίου δεκαετία του '60.
 Μαζί με τους λεχωνίτες πανηγυριστές ο δεσπότης Δαμασκηνός στο κέντρο,
αριστερά ο π. Θεοφάνης και δεξιά του ο Γ. Βαΐτσης , ο Νίκ. Γούλιας-επίτροποι. 

Ο Θαν. Κόκκινος, πρόεδρος, πρώτος πίσω αριστερά.
Δίπλα του με το καπέλο ο Γρηγ. Τουφεξής- ψάλτης. 
       Βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο του χωριού, ανάμεσα στην πλατεία και στο σχολείο.
Ο περίβολός του εφάπτεται με τον επαρχιακό δρόμο Βόλου-Αγίου Βλασίου- Πινακατών. Θεμελιώθηκε πάνω σε οικοδόμημα ρωμαϊκών λουτρών, που υπήρχαν στο σημείο και ήταν από ασβεστοκονίαμα, από το δεσπότη Γερμανό στις 13/31 Ιανουαρίου 1924.  Ο νέος ναός αντικατέστησε ως ενοριακό, τον ναό των Αγίων Αναργύρων. 
Αρχικά λειτουργούσε σε παράπηγμα. Κτίστηκε με χρήματα που προήλθαν από γενναίες συνδρομές Λεχωνιτών και εράνους στο Βόλο και τη γύρω περιοχή. Κτίστες ήταν  οι αδελφοί Καλλικάντζαρου και άλλοι ντόπιοι καθώς και γυροχωριανοί οικοδόμοι. Μια μαρτυρία λέει πως έχει εντοιχιστεί αρχαία μαρμάρινη πλάκα από τα λουτρά, με την επιγραφή αφιερωμένη  «ΤΗ ΥΓΙΕΙΑΙ», όμως γυρισμένη προς τα μέσα!
Εγκαινιάστηκε πάλι από το Γερμανό, στις 21 Μαΐου 1931.
Είναι χτισμένος  σε ρυθμό σταυροειδούς βασιλικής χωρίς τρούλο, με ντόπια πέτρα συνδυασμένη με κεραμικά στοιχεία.
 Έχει καμπαναριό και ρολόι από τούβλα στις άκρες της δυτική πλευράς. Αυτά χτίστηκαν διαδοχικά πάλι από τους ίδιους μαστόρους. Στην είσοδό του, υπάρχει στεγασμένος πρόναος που προστέθηκε αργότερα. Στην μια άκρη του πρόναου υπάρχει το εκκλησιαστικό γραφείο, μεταγενέστερη κι αυτό προσθήκη.
Η αυλή είναι πλακοστρωμένη με πλάκες Καναλίων και Πρόπαν και φυτεμένη από παλιά με διάφορα ευσκιόφυλλα δέντρα.
Την δυτική πλευρά καλύπτει η είσοδος και η παλιά κατοικία του ιερέα. Στη βορινή υπάρχει το Ηρώο των πεσόντων συγχωριανών. Στη νότια μεριά υπάρχει πετρόχτιστη βρύση, οικίσκος με το σύστημα κεντρικής θέρμανσης, καθώς και μικρός κήπος. Στην ανατολική, χτίστηκε πρόσφατα νέο κτίριο που προορίζεται για πνευματικό κέντρο.
Εσωτερικά έχει τέμπλο χτιστό με πολλές εικόνες αναγεννησιακού ύφους του αϊγιωργίτη ζωγράφου Ιωάννη Πούλακα. Έχει αγιογραφηθεί αρχικά τη δεκαετία του ’70 το Ιερό, από τη μηλιώτισσα ζωγράφο Ελένη Καραγιάννη και ο υπόλοιπος Ναός πρόσφατα, από το βολιώτη αγιογράφο Κων-νο Σπανοδήμο.
Στο Ναό υπηρέτησαν παλιότερα ως εφημέριοι πρώτος ο παπα-Κονόμος (Ιωάννης Ζαχαρογιάννης) και ο παπα-Θεοφάνης (Τσιλιώνης), καθώς και πολλοί ντόπιοι ψάλτες.
Σήμερα στο ναό υπηρετούν ο πρωτοπρεσβύτερος Δημ. Παγκουρέλιας και οι ψάλτες Γεώρ. Ασημώρης και Γεώρ. Σακελλάρης, όλοι τους Πανωλεχωνίτες.
Γιορτάζει πάντα στις 18 Ιανουαρίου και πλήθος κόσμου συρρέει στη γιορτή.
Παλιότερα γιόρταζε ο ναός και στις 2 Μαΐου, ημέρα ανακομιδής λειψάνων του Αγίου. Τότε συνδυαζόταν και με το λαϊκό πανηγύρι στη διπλανή πλατεία.
Τέλος, στο ναό σήμερα γίνονται επίσης κατηχητικό για παιδιά και κυρίες.
Ο Αϊ-Θανάσης από τη ΝΔ πλευρά με το ρολόι.
(Φωτογραφία του Ηλία Σακελλάρη)