Ο ζωγράφος Ευστάθιος Αλτίνης

Μια άλλη μορφή από τον ελληνισμό της διασποράς των χρόνων της Τουρκοκρατίας ήταν κι ο Ζαγοριανός ζωγράφος Ευστάθιος Αλτίνης.(Eustație Altini,1772-1815)

Γεννήθηκε στη Ζαγορά. Στα 1780 η οικογένειά του μετανάστευσε στο Ιάσιο της Ρουμανίας, όπου υπήρχε σπουδαία ελληνική παροικία.

Στα 1789 τον στέλνουν στην Βιέννη για να σπουδάσει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών κοντά στους Heinrich Füger, Johann Baptist Lampi και Hubert Maurer.

Κάποιοι από τους Έλληνες της περιοχής τον υποστήριξαν βοηθώντας τον στις σπουδές του, αλλά δεν είναι γνωστό, ποιοι ήταν αυτοί.

Επιστρέφοντας στην Μολδαβία είναι ο πρώτος που εισάγει εκεί την ελαιογραφία και την νεοκλασική ζωγραφική. Αυτό γίνεται γύρω στα 1802 στο Ιάσιο, όπου παίρνει παραγγελίες για εικονογράφηση εκκλησιών και προσωπογραφιών.

Πολύ γνωστά είναι τα πορτραίτα-ελαιογραφίες δύο γυναικών:

Το πρώτο είναι 70χ57 εκατ. και εικονίζει την Σάφτα σύζυγο του Άγα Λασκαράκη Κώστα Ταλπάν (γνωστού στη Ρουμανία από το σπίτι του Ιάσιο, όπου έδινε παραστάσεις το περίφημο THEATRE DES VARIETES).  Το άλλο είναι χωρίς τίτλο διαστάσεων 86χ64 εκατ.

Σάφτα σύζυγος του Άγα Λασκαράκη

Ενδιαφέρουσες είναι και οι επεμβάσεις του στην εκκλησιαστική ζωγραφική, όπου αρχίζει να χρησιμοποιεί την φωτοσκίαση και την προοπτική. Είναι ο εικονογράφος των εκκλησιών του Αγίου Σπυρίδωνος, της Αγίας Παρασκευής, της Κυριακής των Αγίων Πάντων (Banu) στο Ιάσιο.

Ήταν από τους πιο προικισμένους καλλιτέχνες την εποχή του στη Μολδαβία, γνώστης της ευρωπαϊκής ζωγραφικής.  Επίσης θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ζωγράφους στην ιστορία της Ρουμανίας. 

Πηγές:

-Περιοδικό ΜΑΚΡΙΝΙΤΣΑ, άρθρο Κούλας Ξηραδάκη.

- volosmagnisia.wordpress.com/2014/11/04/ποιός-είναι-λοιπόν-ο-eustatie-altini-ή-ευστάθιος-αλ/

-ro.wikipedia.org/wiki/Eustație_Altini 

- monumentul.ro/pdfs/Cornelia%20Bordasiu.pdf

Ιωάννης Τασσαίος

Ένας άγνωστος Αγιολαυρεντίτης γιατρός, πατριώτης και γερουσιαστής.

Ο Ιωάννης Τασσαίος, γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου στα 1809. Ήταν γιος του Αναστασίου και είχε μικρότερο αδελφό τον Νικόλαο και αδελφή την Ελένη σύζυγο του Ιωάννη Αγγ. Κώτου από τα 1824 . Το πατρικό σπίτι του βρισκόταν στο δρόμο που ξεκινά δυτικά από την πλατεία του χωριού προς τη Δράκια περιοχή όπου υπήρχαν δύο αρχοντκά της οικογένειας γνωστά ως «Τασσέικα». Απέναντι υπήρχε και το σπίτι της αδελφής του, του Γιάννη Κώτου.

Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ -1901 

Τα πρώτα του γράμματα τα διδάχτηκε από τον Ζήση Θεοδοσιάδη-Παχάρνικο (ΕΔΩ) στο μοναστήρι του Αγ. Λαυρεντίου. Ίσως να πήγαινε στο «κρυφό σχολειό» που υπήρχε παλιά πίσω και στα δεξιά της μονής, που τα χρόνια εκείνα είχε περίπου εξήντα καλογέρους. Φαίνεται πως ήταν επιμελής και καλός μαθητής για αυτό και ενδιαφέρθηκε για τη μόρφωσή του, ο θείος του Ευστάθιος Νικολαΐδης , μεγαλέμπορας στην Πόλη.  Γι’ αυτόν αναφέρει ο Ν. Γούδας:

Αυτός ο Ευστάθιος Νικολαΐδης πήρε στην προστασία του τον ανιψιό του Ιωάννη κι έτσι στα χρόνια μετά την Επανάσταση τον στέλνει στην Πίζα της Ιταλίας να σπουδάσει γιατρός. Ίσως είναι ο πρώτος Πηλιορείτης σπουδαγμένος γιατρός. Ήταν πολύ μορφωμένος αν κρίνουμε από την ποικιλία των θεμάτων των βιβλίων του, που δώρισε στην πόλη του Βόλου.

Το πότε γύρισε στην Ελλάδα δεν είναι γνωστό.  Όμως στα 1835 αγόρασε στη Βόρεια Εύβοια το χωριό Ελληνικά από τον Σεκήρ Εφένδη.  Αυτό το χωριό κατά την Τουρκοκρατία, αλλά και αμέσως μετά την απελευθέρωση, είχε αρκετές περιπέτειες σχετικές με το ιδιοκτησιακό καθεστώς.

Μετά την αντιδικία που είχαν οι Τούρκοι μεταξύ τους (Σουλτάνος και Αλήπασας), το χωριό πέρασε στην ιδιοκτησία του Ιωάν. Τασσαίου, ο οποίος από το 1848 και μετά το πούλησε σε τρεις δόσεις στους κατοίκους των Ελληνικών. Ωστόσο έκανε πολλούς  δικαστικούς αγώνες για να αποδείξει πως το τσιφλίκι που αγόρασε ήταν ιδιωτικό κι όχι του Οθωμανικού Κράτους.

Την ίδια εποχή  (28 Ιουλίου 1847 – 22 Ιουλίου 1850 -Περίοδος Β΄) εκλέγεται βουλευτής Ξηροχωρίου (Ιστιαίας) και μετά γερουσιαστής.

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Σαν γιατρός εργάζεται στην Αθήνα και είναι γιατρός του Όθωνα και της Αυλής.

Είναι μέλος της Φιλεκπαιδευτικής και της Αρχαιολογικής Εταιρείας και φίλος του καθηγητή Φιλίππου Ιωάννου. Συγχρόνως σχετίζεται και με ανθρώπους του πνεύματος. 

Ο πόθος του για την ελευθερία της πατρίδος του Θετταλομαγνησίας, τον οδήγησε στη δωρεά μεγάλου χρηματικού ποσού για την αγορά οπλισμού και στρατιωτικού υλικού το 1846 και την οργάνωση νέας επανάστασης. Τότε δανείστηκε από την Εθνική Τράπεζα ποσό 30.000 δραχμών αρχικά και μετά άλλων 10.000 για την χρηματοδότηση, με υποθήκη των κτημάτων του.

Αγόρασε το υλικό που μεταφέροντάς το στο Πήλιο από τον Πειραιά με το μπρίκι η «ΘΕΣΣΑΛΙΑ» και μια σακολέβα η «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ», τον σταμάτησε κοντά στην Άνδρο το γαλλικό ατμόπλοιο ο «ΚΑΤΑΧΘΟΝΙΟΣ» και του κατασχέσαν τα πλοία με τα πολεμοφόδια κι ο ίδιος συνελήφθη. Μετά οι Γάλλοι τον πέρασαν δικαστήριο, τον φυλάκισαν, τον καταδίκασαν και μετά αμνηστέυστηκε. 

Σωκρ. Βαμβάκος- ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΓΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ κλπ- 1927

Το δάνειο όμως έτρεχε!  Έτσι αναγκάστηκε να πουλήσει στα 1855 ο τελευταίο κομμάτι γης του, για να εξοφλήσει τα χρέη του στην Τράπεζα.

Μετά ζούσε κατά καιρούς στην Αθήνα και στη Χαλκίδα. 

Πριν το θάνατό του δώρισε στην πόλη του Βόλου την πολύτιμη βιβλιοθήκη του για εκείνην την εποχή, όπως και πάλι μας λέει ο Ζωσιμάς : […] αν τα βιβλία μένωσιν ως έμενον από της θανής του αοιδίμου Κωνσταντά μέχρι σήμερον κεκλεισμένα και καθειργμένα είναι ως να μη είναι έγραψα ίνα τα πάρη ουχί η πόλις Γόλος ως λέγει ο γεννάδας, αλλ’ η εν δυνάμει βιβλιοθήκη του Πηλίου, διότι αν τα πάρη η πόλις Βώλος ή Γόλος ως γράφει, και τα κλείση ως έκλεισε και τα αφιερωθέντα παρά των μακαρίων Ι. Τασαίου του αποβιώσαντος ενταύθα κατά το έτος 1869 […]τότε είναι προτιμότατον να μένωσιν […]  

Πέθανε στο Βόλο το 1869, πριν προφτάσει να δει τη γενέτειρά του ελεύθερη.

ΠΗΓΕΣ:

-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΓΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ κλπ- Σωκρ. Βαμβάκος- 1927

-ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

-ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ -Ν. Γούδας- τομ. Α΄-1869

-ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΓ. ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ -Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης-1901
-Εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ Απρίλιος 1961
-ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ, Απόστ. Παπαθανασίου, Αθήνα 2006.

- https://ellinikaevoias.wordpress.com/about/

Περικλής Αποστολίδης (2)

Συνέχεια από  Περικλής Αποστολίδης (1)

Νικόλαος Χρήστου Αποστολίδης

Γεννήθηκε στο Βόλο στα 1856. Ήταν ο γιος της γνωστής οικογένειας των Αποστολίδη που δεν ασχολήθηκε με επιχειρήσεις.
Ο Νικ. Αποστολίδης πήρε το όνομα του (Νικόλαος) επειδή ήταν το πρώτο παιδί που βαφτίστηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου Βόλου, μετά τα εγκαίνια της.

Μετά το Γυμνάσιο φοίτησε επίσης στην Αθήνα δύο χρόνια στο Πανεπιστήμιο.  Έπειτα φοιτά στο πανεπιστήμιο της Γενεύης (1877 – 1879) και συνεχίζει στη Σχολή επιστημών στη Σορβόνη. Στα 1881 γίνεται διδάκτωρ. 
Στα 1883 είναι υφηγητής και έφορος των ζωολογικών συλλογών του Φυσιογραφικού Μουσείου. 
Την επόμενη χρονιά γίνεται καθηγητής Ζωολογίας στη Δευτεροβάθμια Εκπ/ση. 

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ -Ζωσιμά Εσφιγμενίτη-1894

 Δέκα χρόνια αργότερα διορίζεται τακτικός καθηγητής στο Εθνικό πανεπιστήμιο. Εκεί διδάσκει για 22 χρόνια.

Το 1900 πήγε στο Παρίσι όπου επιμελήθηκε ελληνική έκθεση. 

Στα 1916 τον βρίσκουμε υπουργό Εθνικής Οικονομίας της κυβέρνησης της Νότιας Ελλάδας (Σπυρ. Λάμπρος -υπηρεσιακή- από 27 Σεπτεμβρίου 1916 ως 21 Απριλίου 1917) που αποχώρησε για λόγους υγείας.
Ήταν παντρεμένος με την Σοφία Κιάππε κι απέκτησαν τα παιδιά: Αλεξάνδρα, Χρήστο και Ιωσήφ.

Πέθανε στην Αθήνα στα 1919.

Δημοσιευμένα επιστημονικά έργα του:

–Οποία η θέσις των οφιαστέρων εν τοις εχινοδέρμοις, Αθήναι 1882 

– La pèche en Grèce. In: Fauna Ichthyologique de Grèce, 1883

–Οι ιχθύες των γλυκέων υδάτων της Θεσσαλίας, 1892

–Το βασίλειον των ζώων, 1892

– Τα θαλάσσια ζώα και τα επιθαλάσσια εργαστήρια (Λόγος στο μάθημα της Ζωολογίας, 
   3-11-1894)

– Ανατομική και εμβρυολογία των σκωληκοειδών, Αθήναι 1894

– Επιστημονικός καθορισμός των εν τω «Πουλολόγω» αναφερομένων πτηνών, 1896

– Μετέφρασε τη Ζωολογία του L.Lizardin, 1899

– Φυσική και βιολογική ιστορία των ανωφελών κωνώπων, 1901

– Τα ωφέλιμα πτηνά, 1904

– Le corail grèc. In: La Grèce maritime, 1907

– Όρια, όροι και διαιρέσεις των εν ταις θαλάσσαις διαιτωμένων ζώων
   (Πρυτανικός Λόγος, 1909)

– Στοιχειώδης Ζωολογία – Εγχειρίδιον Ζωολογίας κ.ά.
– Άρθρα στο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Bart & Hirst, 1889

Κάποια από τα παραπάνω βιβλία υπάρχουν ψηφιοποιημένα στην ΑΝΕΜΗ (ΕΔΩ)

Αριστείδης Χρ. Αποστολίδης

Σπούδασε μηχανικός στη Γαλλία. Ερχόμενος, πήγε στην Αίγυπτο για να εργαστεί και μετά από 1 ½  μήνα πέθανε μόνος στην Αλεξάνδρεια, από χολέρα στα 25 του, το 1883.

Μαργαρίτης Χρ. Αποστολίδης

Μαργαρίτης Αποστολίδης

Δευτερότοκος γιος του Χρήστου γεννήθηκε στον Πλάτανο Αλμυρού στα 1850. Μεγάλος γαιοκτήμονας και συνιδιοκτήτης των οικογενειακών μεταλλείων, καθώς και κατά καιρούς εκμεταλλευτής πολλών άλλων. 

Στον ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΟΔΗΓΟ Βόλου-Πηλίου-Αλμυρού 1911,
 σελ. 52, αναφέρονται ως Μεταλλειολόγοι.

Ήταν παντρεμένος με την πλούσια Λαμιώτισσα Ελευθερία Βενετοπούλου (Μπενετοπούλου) και απέκτησε πέντε αγόρια (Ιάσων, Ρήγας, Ατρείδης, Εύμηλος και Χρήστος). 
(Ο Ρήγας, σπούδασε στην Αθήνα, έζησε στην Ελβετία και παντρεύτηκε την Λιλίκα Χατζηαργύρη που παντρεύτηκε στον τρίτο γάμο της το γνωστό βολιώτη γιατρό Φίλιππο Κασσιόπουλο, αδελφό του επίσης γνωστού αρχιτέκτονα Δημητρίου Κασσιόπουλου.  
Με τα Άνω Λεχώνια ο Ρήγας, είχε σχέση, αφού κατείχε το αρχοντικό Τοπάλη μετέπειτα Καλαμακιώτη και έμενε στο χωριό για μικρά διαστήματα. Πέθανε στα 1922 στην Αθήνα.) 
Ο Μαργ. Αποστολίδης ως μεγάλος γαιοκτήμονας ασχολιόταν με το κυνήγι και τα όπλα, όπως άλλωστε κι όλοι οι όμοιοί του.  
Διετέλεσε Πρόεδρος και συνιδρυτής του Κυνηγετικού Συλλόγου Βόλου, που ιδρύθηκε το 1904. 

Ο ίδιος ανήγειρε και δώρισε στο Σύλλογο το γνωστό Σκοπευτήριο του Αναύρου. 
(Το Σκοπευτήριο του Κυνηγετικού  Συλλόγου Βόλου, βρισκόταν στο φόρο του Αναύρου εκεί που τη δεκαετία του ’70 χτίστηκε το 2^ο Γυμνάσιο. Ήταν ένα περίτεχνο κτήριο που -όπως κι άλλα παλιά- κατεδαφίστηκε, αν και υπήρχε χώρος για το σχολικό συγκρότημα! Επίσης ήταν το δεύτερο σκοπευτήριο στην πόλη του Βόλου και μαζί με αυτό της Καισαριανής τα μόνα οργανωμένα και μη στρατιωτικά της χώρας τότε.)

(Τμήμα φωτογραφίας από τη σελίδα
του φίλου Αντώνη Ζ. ΕΔΩ)

Στα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με την πολιτική σε τοπικό επίπεδο και εκλέχτηκε τρεις φορές δήμαρχος Βελεστίνου.

Έργο του είναι η ανέγερση Ναού του Αγίου Γεωργίου στο ομώνυμο κοντινό χωριό, στα 1890.
Είχε τιμηθεί από την πολιτεία με το Σταυρό του σωτήρα για την προσφορά του στα κοινά-"τους μακρούς παραγωγικούς του αγώνες".

Την 1η Φεβρουαρίου 1915 ο Μαργαρίτης πεθαίνει, αφού πριν στα 1902 είχε πεθάνει από μηνιγγίτιδα 16χρονος ο Εύμηλος και στα 1914 από καρδιά ο 17χρονος Ιάσονας!  
Με ιδιόγραφη διαθήκη αφήνει όλη την περιουσία του στο γιο του Χρήστο, στη σύζυγό του, στον Εθνικό Στόλο και σ' άλλους μικρότερα ποσά. 
Επίσης κανόνισε τα της κηδείας του και του μνήματός του. 
Στο χωριό Κοκκίνα (Μουσαφακλή ως τα 1928) Βελεστίνου υπάρχει και σήμερα ο τάφος του, ένα έργο τέχνης -νεοκλασικό μνημείο. Είναι έργο του γλύπτη καθηγητή Γεωρ. Δημητριάδη.

Το μνημείο του Μαργαρίτη Αποστολίδη στην Κοκκίνα.
(φωτογραφία από το βιβλίο της κ. Βασ. Γιασιράνη-Κυρίτση) 

Πηγές:

-Ιστορία της επαρχίας Βόλου και Αγιάς: από τα αρχαία χρόνια ως τα σήμερα Γ. Κορδάτος-  Αθήνα 1960

-Οι πολιτικοί της Μαγνησίας, Γ. Σούρλας, Αθήνα 2007

-Βολιώτικαι αναμνήσεις, Ν. Γάτσος, Βόλος 2007

-Ο Βόλος μέσα από την ομίχλη του χρόνου, Ελ. Τριάντου, Βόλος 1994

-Ιστορίες ζωής και θανάτου στο νεκροταφείο του Βόλου, Βασ. Γιασιράνη-Κυρίτση, Βόλος    1996.
-ΜΑΓΝΗΣΙΑ, περιοδική έκδοση πρώην της ΕΚΠΟΛ Μαγνησίας τχ. 

-Εφημερίδες
-Μαρτυρίες

ΥΓ 21-12-2015: 
Ο εγγονός του καθηγητή Νικολάου Χρήστου Αποστολίδη, επίσης καθηγητής του ΕΜΠ κ. Νικόλαος Χρ. Αποστολίδης, διαβάζοντας την ανάρτηση για την οικογένεια Αποστολίδη, έκανε κάποιες προσθήκες και διορθώσεις. Γι' αυτό τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πολύ! 
Τα επιπλέον αυτά στοιχεία είναι οι λέξεις και οι παράγραφοι, που σημειώνονται με μπλε χρώμα.  

Περικλής Αποστολίδης (1)

Μια γνωστή εύπορη οικογένεια της περιοχής και του Βόλου του 19ου-20ου αι. ήταν και η οικογένεια Αποστολίδη, (*) που κάποια από τα μέλη της, είχαν σπουδαία δράση σε πολλά επίπεδα, βοηθώντας τον τόπο. 

Οικογένεια Χρ. Αποστολίδη
Αρχοντική οικογένεια με καταγωγή του επιχειρηματία πατέρα  Χρήστου (+1879) τη Μ. Ασία και αργότερα εγκατεστημένου στον  Πλάτανο Αλμυρού. Η μητέρα Μαργίτσα-Μαριγούλα (1829-1894), ήταν από τη  Ζαγορά, αδελφή του γνωστού καθηγητή και λόγιου  Φίλιππου Ιωάννου (Γυαλά). Ο πατέρας του Χρήστου αρχικά λεγόταν Απόστολος Χατζηστεργίου και ήταν μεγαλέμπορος στη Σύρο. Μετά ονομάστηκε Αποστολίδης. Παιδιά της οικογένειας ήταν οι Περικλής, Μαργαρίτης, Νικόλαος και Αριστείδης. 
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση της οικογένειας, ο πρόγονος του Χρήστου  Αποστολίδη που έφυγε από τον Πλάτανο Αλμυρού και εγκαταστάθηκε στη Μ. Ασία ήταν ο Απόστολος Ράγας.
Δεν μπορώ να αποκλείσω ότι ο Απ. Ράγας  είχε και δεύτερο όνομα, δηλαδή Χατζηστεργίου.
Είναι τεκμηριωμένο από τα αρχεία του Δήμου Ερμουπόλεως ότι ο Χρήστος Αποστολίδης έφθασε στην Ερμούπολη το 1824, σε ηλικία 12 ετών και εδήλωσε ως πατρίδα του τις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μ. Ασίας. 
Ο αδελφός του Γεώργιος έφθασε στην Ερμούπολη το 1825, επίσης σε ηλικία 12 ετών και δήλωσε ως τόπο προέλευσης του τη Λέσβο. Το 1828 έφθασε στην Ερμούπολη και τρίτος αδελφός, ο Μαργαρίτης. Και οι τρεις έγιναν δημότες Ερμουπόλεως μετά την ενηλικίωση τους και δήλωσαν ως επάγγελμα έμποροι και τόπο καταγωγής τη Θεσσαλία.
Πιστεύω ότι ο Απ. Ράγας (ή Χατζηστεργίου ;) είχε εγκατασταθεί στις Κυδωνίες όπου γεννήθηκαν οι τρεις αδελφοί (που ήταν μάλλον τα παιδιά του, ενδεχομένως και εγγόνια του).
Οι τρεις αδελφοί αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις Κυδωνίες όταν οι Τούρκοι κατέστρεψαν την πόλη αυτή το 1821, έσφαξαν μέρος του πληθυσμού ή αιχμαλώτισαν και πούλησαν ως σκλάβους πολλές γυναίκες και παιδιά. Οι τρεις αδελφοί κατέφυγαν αρχικά στη Λέσβο και στη συνέχεια στη Σύρο.
Περί το 1845, ή λίγο αργότερα, ο Χρήστος Αποστολίδης μετεγκατεστάθηκε στο Βόλο, που τότε είχε αρχίσει να χτίζεται, ιδρύοντας εκεί εμπορική επιχείρηση, συνεργαζόμενος πάντα όπως φαίνεται με τον αδελφό του στη Σύρο.
Αργότερα αγόρασε (προ του 1870) το τσιφλίκι Τσαγκλί (σήμερα Ερέτρια). Μέσα στα όρια του κτήματος του, ο Χ. Αποστολίδης ανεκάλυψε κοιτάσματα χρωμίτη. Το 1870 έλαβε προσωρινή άδεια εκμετάλλευσης του μεταλλείου από τις τοπικές τουρκικές αρχές στα Ιωάννινα, και το 1872 οριστική άδεια εκμετάλλευσης με σουλτανικό φιρμάνι. Υπήρξε από τους πρώτους΄Έλληνες μεταλλειοκτήτες στον Ελληνικό χώρο.

Ο Χρήστος Αποστολίδης ήταν μαζί με τους Ν. Γάτσο, Απ. Καρμίρη, Απ. Χριστοδούλου κ.ά. από τους πρώτους οικιστές της πόλης του Βόλου. Στο Βόλο είχε τον εμπορικό οίκο "Μεταλλευτικαί, γεωργικαί και ναυτιλιακαί εργασίαι Αποστολίδης". 

Έκανε εμπόριο σταριού, αλλά και όπλων στην Επανάσταση απ΄το Τσιγκέλι Αλμυρού. Είχε επίσης εμπορικό οίκο στην Αίγυπτο. Το μετάλλευμα χρωμίου από το μεταλλείο του, φόρτωνε σε εγγλέζικα καράβια και πούλαγε στο εξωτερικό.
Ο ίδιος επίσης κατείχε το τσιφλίκι του Τσαγκλί 16.000 στρ, τη σημερινή Ερέτρια Φαρσάλων, αγορασμένο από Τούρκο. 

Περικλής Αποστολίδης

(Περ. Αποστολίδης - ΔΗΚΙ)

Γεννήθηκε στη Μακρινίτσα το 1847 και ήταν ο πρώτος γιος. Σπούδασε στη Σύρο, κοντά στον μεγαλύτερο αδελφό του πατέρα του Γεώργιο Αποστολίδη, όπου τελείωσε το Γυμνάσιο. Μετά το πέρας των σπουδών του ήρθε στο Βόλο και οργάνωσε το ήδη μεγάλο εμπορικό γραφείο του πατέρα του. Για εμπορικούς λόγους ταξίδεψε σε πολλές πόλεις της Ευρώπης, ενώ στην Αγγλία έμεινε 2-3 χρόνια. Μετά το θάνατο του πατέρα του ανέλαβε αυτός το εμπορικό γραφείο και μαζί με τα αδέλφια του το μεταλλείο. Ήταν πράκτορας της ασφαλιστικής εταιρίας "Αδριατική Ένωσις" σε ολόκληρη τη Θεσσαλία.

Το 1887 πέθανε ο Αριστείδης, ενώ ο Νικόλαος μεταβίβασε το μερίδιό του στα άλλα αδέρφια του. Αυτοί κατείχαν το μεταλλείο για πολλά χρόνια και φρόντισαν να αυξήσουν πρώτα τις εκτάσεις τους με άλλες αγορές και μετά να ξεμπλέξουν από δικαστικούς αγώνες. Γιατί, στα 1870 μόλις έγινε γνωστό ότι υπήρχε μετάλλευμα, άρχισαν να εγείρουν αξιώσεις και άλλοι δικαιούχοι, όπως  η «Εταιρία Λαυρίου» και ο Μπαϊράμ Μπαμπά Μουρτέζα.

Το 1915 πεθαίνει ο Μαργαρίτης και με ιδιόγραφο διαθήκη αφήνει όλη την περιουσία του στο γιο του Χρήστο. Η εκμετάλλευση του κοιτάσματος (πυρίμαχου χρωμίτη) άρχισε το 1880 και κράτησε ως το 1991με πολλές διακοπές και εξαιτίας της ληστοκρατίας στης περιοχή.

Το μεταλλείο χρωμίου έγινε αφορμή να γίνουν και αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή των Φαρσάλων. Στις εκσκαφές για την διάνοιξη σιδηροδρομικής γραμμής μεταφοράς μεταλλεύματος [Τσαγκλί-Αϊβαλί(=Ρήγαιον)] καθώς και στην εξόρυξη, ήρθαν στο φως πάμπολλα αρχαιολογικά ευρήματα.  Βρέθηκαν μια σειρά από αρχαιολογικά ευρήματα μεγάλης αξίας, από τα οποία αρκετά οι ιδιοκτήτες Αφοί Αποστολίδη χάρισαν στο Μουσείο Βόλου, Αλμυρού και στο Αρχαιολογικό Αθήνας. 
Αυτές οι ανασκαφές ήταν η αφορμή να επιδοθεί με ιδιαίτερη θέρμη στον τομέα της Αρχαιολογίας.

Είχε με την ενασχόληση αυτή αποκτήσει ευρύτατες γνώσεις αρχαιολογίας, χωρίς να είναι αρχαιολόγος.
Ασχολήθηκε πολύ με την αρχαιολογία της περιοχής και βοήθησε στις ανασκαφές. Μάλιστα λέγεται πως στα 1891, πήγαινε πεζός δύο φορές την ημέρα ως το Διμήνι και το Καπακλί (ΕΔΩ) που γίνονταν οι ανασκαφές, για να εποπτεύει.

Υπήρξε συνεργάτης του Ν. Αρβανιτόπουλου στις ανασκαφές των αρχαίων Παγασών και έγραψε και βιβλίο γι’ αυτές.

Πήρε μέρος στην επανάσταση του Πηλίου (1878) και με τον πεθερό του πρόξενο Μπόρελ, βοήθησε τον Αγώνα. 

Ήταν αρκετά μορφωμένος με εγκυκλοπαιδικές και επιστημονικές γνώσεις  Είχε σφαιρική άποψη για τα ζητήματα της Θεσσαλίας, κάτι που του έδωσε τη δυνατότητα να συμμετέχει στα κοινά του Βόλου για πάρα πολλά χρόνια.
Εξελέγη βουλευτής το 1910 και δημοτικός σύμβουλος Παγασών από το 1882-1891.

Διετέλεσε Γραμματέας της "Φιλελεήμονος Αδελφότητος " επί προεδρείας Γ. Καρτάλη το 1885 και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Νοσοκομείου.

Αντίθετος με την ίδρυση του ανώτατου Παρθεναγωγείου Βόλου και δημοτικός σύμβουλος της συντηρητικής μερίδας, διαφώνησε με την ανάγκη ύπαρξης αυτού του σχολείου προβάλλοντας ιδιαίτερα το γεγονός ότι διευθυντής σε σχολείο θηλέων είχε διοριστεί ένας νέος άνδρας (ο Δελμούζος τότε ήταν 28 χρονών)! 

Υπήρξε μέλος επιτροπής για το εκκλησιαστικό ζήτημα (1907). 

Έγραφε συχνά σε εφημερίδες εκφράζοντας τις απόψεις του σε διάφορα ζητήματα.
Παρακάτω πχ οι αντιρρήσεις του στην επιλογή οικοπέδου για την ίδρυση του Αρχαιολ. Μουσείου Βόλου, στη ΛΑΪΚΗ ΦΩΝΗ :

Τον Αύγουστο του 1925 πέθανε από ερυσίπελας, αφήνοντας την περιουσία του στη γυναίκα του Μαίρη και στα παιδιά του Αλέξανδρο (Επιχειρηματία και ιδρυτή των Τσιμέντων Αγριάς) και Ανδρέα, τον μετέπειτα αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και υπουργό Συντονισμού σε κυβερνήσεις του Κων-νου Καραμανλή, υπουργό Γεωργίας επί Παπάγου, αλλά και υπουργό Οικονομικών επί Μεταξά, Κορυζή  1938-41. 

Η κηδεία του Περικλή ήταν πάνδημη και τον επικήδειο έβγαλε ο δικηγόρος και δημ. σύμβουλος Στέφανος Χίμος.
Μαίρη Π. Αποστολίδου

Η Μαίρη (Μαρία,Μαρίκα) παντρεύτηκε με το σύζυγό της Περικλή στις 26-4-1890, σε στενό οικογενειακό κύκλο. Η κατοικία τους ήταν στην οδό Αναύρου (Ιωάννου Καρτάλη). Ήταν μία από τις κόρες του Άγγλου Ουίλιαμ-Κάρολ και της Αιμιλίας-Λαλίνα (Μαλβίνας) Μπόρελ. Ο φιλέλληνας Μπόρελ εγκαταστάθηκε  στο Βόλο ως πρόξενος της Αγγλίας, της Αμερικής και της Ιταλίας, προσφέροντας πολλές υπηρεσίες στους συμπατριώτες μας, κατά την Επανάσταση του 1878, αλλά και στην περίοδο του ατυχούς πολέμου του 1897. 

Στα 1931 η κ. Μαίρη κάνει δωρεά στο Νοσοκομείο του Βόλου το Ακτινολογικό εργαστήριο, στη μνήμη του συζύγου της.

Ήταν μια πραγματική αστή κυρία με πλουσιότατη δράση στα κοινωνικά δρώμενα κι όχι μόνον της εποχής, κοντά στο σύζυγό της. Ο Άθως Τριγκώνης την ονομάζει "δέσποινα" και ο Νικ. Γάτσος "ερίτιμον κυρία". 

Προς τιμήν της ο σύζυγός της είχε δώσει σε μια μικρή ατμομηχανή του τρένου-τραμ, το όνομά της (ΜΑΙΡΗ), που την χρησιμοποιούσαν και στο μεταλλείο στο Ρήγαιο. Αργότερα στην Κατοχή όταν ξαναμπήκε στην κυκλοφορία ο τροχιόδρομος, η μηχανή αυτή κυκλοφορούσε στο Βόλο. Σήμερα βρίσκεται στο Σιδ. Μουσείο Αθήνας.   

Η μικρή ατμομηχανή ΜΑΙΡΗ. (Αρχείο ΔΗΚΙ)

(*) Εδώ πρέπει να γίνει μια διασαφήνιση: Υπήρξε στο Βόλο και κάποιος άλλος Αποστολίδης ο Βασίλειος-Βάσος καρδιτσιώτικης  καταγωγής, αξιωματικός, βουλευτής Βόλου και μετέπειτα μαχητής του ΕΛΑΣ.