Κατά την ιδίαν πεδινήν οδόν μίαν ώραν προβαίνοντες (απὸ το Βόλο), ερχόμεθα εις τα Λεχώνια. Αυτά κείνται επί μιας με χωράφια, αμπέλους, κήπους νεραντζίων, κίτρων και άλλων διαφόρων οπωρίμων δέντρων φυτευμένης πεδιάδος...

(Νεωτάτη της Θεσσαλίας Χωρογραφία-Ιωάννης Αναστασίου Λεονάρδος, 1836)

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η ! Μπορείτε να αντιγράφετε κείμενα κ.ά. από το ιστολόγιο. Αυτό, ΔΕΝ αποκλείει αναφορά στην ΠΗΓΗ. - Φωτογραφίες άλλων να μην ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ - Ιδιωτικά αρχεία να ΜΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ.

Τετάρτη 9 Μαΐου 2012

Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης (1)

Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης
(1835-1902)
Ο Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης  γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου στις 14-11-1835.
 Το κοσμικό του όνομα ήταν Ζήσης Καμπυλάκης, ¨Όταν έγινε μοναχός πήρε το όνομα Ζωσιμάς. 
Εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα από τον εφημέριο του χωριού και στη συνέχεια μόνασε στη μονή Εσφιγμένου όπου έλαβε και το προσωνύμιο «Εσφιγμενίτης». Στο Άγιον Όρος μετέβη παρακινημένος όχι μόνο από το θρησκευτικό του αίσθημα αλλά και από τη φιλομάθειά του και την επιθυμία του να φοιτήσει στην Αθωνιάδα Σχολή.
Το 1879 ίδρυσε στο Βόλο το πρώτο βιβλιοπωλείο, η "Ιωλκός", σε αυτό έβρισκε κανείς διδακτικά βιβλία, αλλά και γνωστά μυθιστορήματα της εποχής. Ο Εσφιγμενίτης Ζωσιμάς θέλει να εξαφανίσει την αμάθεια του θεσσαλικού λαού, δείχνοντας το δρόμο προς τη μάθηση, προσφέροντας βιβλία με επιστημονική γνώση.
Το αξιόλογο υλικό που αποτελεί το έργο του βρίσκεται αποθησαυρισμένο στους τρεις τόμους του ετησίου ημερολογίου «Η Φήμη» (1886 - 1888)
και στους δεκατρείς τόμους τού περιοδικού «Προμηθεύς» (1889 - 1901),που ο ίδιος έγραφε και εξέδιδε στο Βόλο.
Τα δύο αυτά περιοδικά ασχολούνταν με θέματα της επικαιρότητας, αλλά και θέματα ιστορικά, αρχαιολογικά, φιλολογικά, θρησκευτικά, ενώ συχνά φιλοξενούσαν τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις του εκδότη τους και αναδημοσίευαν πρωτότυπες πηγές της ελληνικής ιστορίας.
Οι εκδόσεις αυτές αποτελούν σήμερα τη βασική πηγή για την έρευνα, τόσο γύρω από την τουρκοκρατούμενη όσο και για τη σύγχρονη Θεσσαλία. Είναι το σημαντικότερο κομμάτι τής πνευματικής προσφοράς στο θεσσαλικό τόπο.
Ο Ζωσιμάς υπήρξε μοναχός ορθόδοξος, με ελεύθερη σκέψη και ήθελε η Εκκλησία και η Ορθοδοξία να είναι απαλλαγμένη από κάθε μισαλλοδοξία, δεισιδαιμονία και φανατισμό. Η μόρφωσή του και η άμεμπτη ηθική προσωπικότητα τον οδήγησαν σ' ένα σκληρό αγώνα εναντίον κάθε παραβάτη των δογμάτων της θρησκείας. Καυτηρίασε την αυθάδεια ορισμένων μοναχών και λειτουργών τής Εκκλησίας, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν την αμάθεια των ανθρώπων τής Θεσσαλίας με σκοπό να θησαυρίζουν.Γνωστή είναι η διαμάχη με τους ηγουμένους των μοναστηριών της Μαγνησίας και το μητροπολίτη Γρηγόριο. Ο Ζωσιμάς στηλίτευε τις προλήψεις και δεισιδαιμονίες των ανθρώπων χτύπησε την αγυρτεία, την αργυρολογία, την καπηλεία των ιερών και οσίων, τη ζητιανιά. Ο αγώνας του αυτός είχε αποτέλεσμα να εκδιωχθεί και να φυλακιστεί. Βεβαίως μετά από δίκη αθωώθηκε.
Εγκαταστστημένος από το 1873 στο Βόλο, άνοιξε την "Ιωλκό", ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την επιμέλεια και την έκδοση βιβλίων. 
Ο Ζωσιμάς διέθετε πλούσια βιβλιοθήκη, την οποία συνέχεια εμπλούτιζε. Μέλημά του ήταν η δημιουργία βιβλιοθήκης στο Βόλο και προς αυτήν την κατεύθυνση ζήτησε τη συνδρομή των τοπικών αρχών. Τελικά, το 1900, λειτούργησε στο βιβλιοπωλείο του το "Αναγνωστήριον κοινόν", το οποίο επέτρεψε στους φιλομαθείς της πόλης να επιλέγουν ανάμεσα στους 2.850 τόμους, οι οποίοι συγκροτούσαν την προσωπική του βιβλιοθήκη. 
Ο Ζωσιμάς πέθανε το 1902 κληροδοτώντας στο δήμο τη βιβλιοθήκη του, που είχε φτάσει τους 3.200 τόμους. 
Το 1908 η βιβλιοθήκη αυτή αποτέλεσε τον πυρήνα της Βιβλιοθήκης του Θρησκευτικού και Φιλολογικού Συλλόγου «Τρεις Ιεράρχαι».
Η έκδοση του ΔΗ.Κ.Ι.
 με τα πρακτικά εκδήλωσης 
 (Βόλος 1997)
Υ.Γ. 
Κυκλοφορεί κι ένα νέο βιβλίο –που είναι μια διπλωματική εργασία- του π. Ιωάννη Συρεγγέλα: «ΣΕΛΙΔΕΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ, γραμμένο επί τη βάσει της εργογραφίας του μοναχού ΖΩΣΙΜΑ ΕΣΦΙΓΜΕΝΙΤΟΥ 1835-1902» Εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ 2013. 
Ο τίτλος κι ο υπότιτλος δηλώνουν ακριβώς και το περιεχόμενο.

Τετάρτη 2 Μαΐου 2012

Πανηγύρι & Πρωτομαγιά προπολεμικά

Τα παλιότερα χρόνια (προπολεμικά) η Πρωτομαγιά στα Λεχώνια (εδώ) γιορταζόταν σε τρία βασικά σημεία όπου γέμιζαν από κόσμο (ντόπιους και Βολιώτες). Το πρώτο ήταν στη ρεματιά Κουφάλας όπου υπήρχε ένα μαγαζάκι -παράγκα του Νικολάκη Βελτσού δίπλα και πριν από το εργοστάσιο Δημόπουλου. Εκεί πίνανε οι ενήλικες τσίπουρο και κρασί και τα παιδιά λεμονάδες. Εκεί βασικά μαζεύονταν οι ντόπιοι, οι Λεχωνίτες.


Κήπος Μουρογιάννη 1938

Το άλλο σημείο ήταν ο γνωστός κήπος Μουρογιάννη όπου συγκέντρωνε κόσμο από το Βόλο , αλλά και αυτούς που ήταν πλούσιοι και της ανώτερης -λεγόμενης- κοινωνίας. Υπήρχε πάντα ορχήστρα και χοροί.
Το τρίτο μέρος όπου οι Λεχωνίτες και άλλοι από τα γύρω χωριά διασκέδαζαν συνεχίζοντας το ημερήσιο γλέντι, ήταν η πλατεία με τα γύρω της καφενεία. Εκεί γινόταν το ένα από τα τρία ετήσια πανηγύρια των Άνω Λεχωνίων. Γινόταν με την ευκαιρία της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Αθανασίου στις 2 Μαΐου κι ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του. Στο πανηγύρι γινόταν γενικός χορός (συρτός) με νταούλια και ζουρνάδες ι αργότερα ακολουθούσαν οι ορχήστρες που έπαιζαν μέχρι πρωίας δημοτικά, ευρωπαϊκά και ζεμπέκικα τραγούδια.


Το τρένο έφερνε και έπαιρνε κόσμο από τα χαράματα ως σχεδόν τα μεσάνυχτα.

Τρένο 1936



Δευτέρα 30 Απριλίου 2012

Η Πρωτομαγιά...παλιά

Η Πρωτομαγιά στα Λεχώνια ήταν πάντα γιορτή ! 
Πότε με τους "Μάηδες", πότε με τη "γιορτή των Ανθέων", πότε με το πανηγύρι του Αγίου Αθανασίου το βράδυ (παραμονή της 2 Μαΐου) ήταν το επίκεντρο των γιορτασμών. 
Σήμερα μένουν μόνον οι αναφορές κι οι αναμνήσεις των παλιότερων...

Τρίτη 24 Απριλίου 2012

1881-1885: Εκλογές και στοίχημα...

1881: Οι πρώτες εκλογές στην ελεύθερη Μαγνησία και ο καθορισμός του εκλογικού τμήματος για την ψηφοφορία των Λεχωνιτών...
1885: Ένα στοίχημα μεταξύ δύο Λεχωνιτών (Βαλαής & Πανταζόπουλος) ψηφοφόρων και υποστηρικτών του Καρταλικού και του Φιλελεύθερου κόμματος αντίστοιχα, κατέληξε στην παρακάτω ανακοίνωση στην εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ...

Τρίτη 17 Απριλίου 2012

Ο σεισμός του 1955

Τρίτη του Πάσχα, 19 Απριλίου 1955, απομεσήμερο.
Σεισμική δόμηση 6,2 βαθμών,  συγκλόνισε το χωριό και όλη τη Μαγνησία. Μεγάλες καταστροφές έπαθαν όλα τα χωριά του Πηλίου που βρίσκονται αντίκρυ στον Παγασητικό, όπως και ο Βόλος, αφού το επίκεντρο ήταν στα Λεχώνια.
Τις μεγαλύτερες καταστροφές  οικημάτων και σοβαρές ζημιές έπαθαν τα Άνω και Κάτω Λεχώνια, η Αγριά, ο Άγιος Βλάσης, η Δράκεια , ο Αϊ-Γιώργης.
Δύο μέρες μετά (21/4), νέος σεισμός σχεδόν σαρώνει ό,τι απόμεινε.
Καταστράφηκαν 459 σπίτια και έπαθαν σοβαρές ζημιές 6.068. Ένα άτομο σκοτώθηκε και 42 τραυματίστηκαν στις περιοχές που επλήγησαν.
Οι σεισμοί της διετίας 1955-57 ήταν η αιτία να αλλάξει το «χρώμα» και η αισθητική  των πηλιορείτικων χωριών, αλλά και του Βόλου.

Το διάγραμμα της σεισμικής δόνησης
με επίκεντρο τα Λεχώνια
Βόλος: Κτήριο κατεστραμμένο
Βόλος: Στρατιώτες στο έργο της κατεδάφισης
Βόλος :Γκρέμισμα ετοιμόρροπων οικοδομών
από ομάδες του στρατού
Ο στρατηγός Δημήτριος Ιατρίδης
επικεφαλής ομάδας τοπικών παραγόντων και μηχανικών
στο σχεδιασμό της ανοικοδόμησης
Βόλος: Πρόχειρος καταυλισμός
Βόλος: Καταυλισμός σε σκηνές
Ο Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος έγραψε το παραπάνω 
Βόλος: Μάζεμα μπάζων
και καθαρισμός της πόλης από στρατιώτες
Χτίσιμο κατοικιών από ομάδες οικοδόμων
από διάφορες περιοχές της Μακεδονίας, Ηπείρου και Θεσσαλίας 
Άνω Λεχώνια: Κάτοικοι μπροστά σε κατεστραμμένο σπίτι.