Κατά την ιδίαν πεδινήν οδόν μίαν ώραν προβαίνοντες (απὸ το Βόλο), ερχόμεθα εις τα Λεχώνια. Αυτά κείνται επί μιας με χωράφια, αμπέλους, κήπους νεραντζίων, κίτρων και άλλων διαφόρων οπωρίμων δέντρων φυτευμένης πεδιάδος...

(Νεωτάτη της Θεσσαλίας Χωρογραφία-Ιωάννης Αναστασίου Λεονάρδος, 1836)

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η ! Μπορείτε να αντιγράφετε κείμενα κ.ά. από το ιστολόγιο. Αυτό, ΔΕΝ αποκλείει αναφορά στην ΠΗΓΗ. - Φωτογραφίες άλλων να μην ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ - Ιδιωτικά αρχεία να ΜΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ.

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Τ’ Αϊ-Γιαννιού τ' Αποκεφαλιστή

Τ’ Αϊ-Γιαννιού (*) σήμερα (29/8) κι ας δούμε μια ευτράπελη (κι όχι ασεβή) ιστοριούλα:
Κάποτε ένας Πηλιορείτης, ο Γιάννης, αγαπούσε σφόδρα μια κοπέλα του χωριού του τη Λενιώ, αλλά η λεγάμενη δεν ανταποκρινόταν στον έρωτά του.
Κάθε μέρα πήγαινε στο ξωκλήσι του αγίου του -τ’ Αϊ-Γιαννιού- και γονάτιζε μπροστά στην εικόνα του αγίου, αφού πρώτα έβγαζε τα παπούτσια του στην πόρτα:
- Αϊ-Γιάννη μ’ Πρόδρομι(ε), πες στ’ Λι(ε)νιώ να μ’ αγαπήσ’!
Μια μέρα που πήγε ξανά, έτυχε ο παπάς να βρίσκεται στο ιερό. Ο λεγάμενος δεν τον πήρε χαμπάρι κι έκανε τη γνωστή προσευχή του… Ο παπάς τού φώναξε θυμωμένα:
-Δεν είνι(ε) βρε, για τα μούτρια σ’ η Λι(ε)νιώ!
Ο Πηλιορείτης που άκουσε την αγριοφωνάρα αναπάντεχα κι έξαφνα, νόμισε πως του απάντησε ο … Αϊ-Γιάννης! Τότε βγήκε τρέχοντας και τρέμοντας απ’ το εκκλησάκι και φεύγοντας στάθηκε κι απάντησε στον άγιο:
-Μι(ε) του καπάν’ απ’ έχ’ η αγιουσύν’ σ’, καλά κάνανι(ε) κι σ’ κόψανι(ε) του κι(ε)φάλ’ !

(*) Τ’ Αποκεφαλιστή -ς <ο αποκεφαλισθείς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου