Ιαματικές πηγές !

-Έχουμε στην περιοχή μας ιαματικές πηγές- μεταλλικά νερά; 
-Βεβαίως ! 
...μας λέει ο Νικ. Λέκκας, Δ/ντής της Δ/νσεως Ιαματικών Πηγών & Εκθέσεων στο βιβλίο του: "ΑΙ 750 ΜΕΤΑΛΛΙΚΑΙ ΠΗΓΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ" Αθήναι 1936. 
Δείτε πόσες, πού και ποιες είναι αυτές:

Λαϊκή ετυμολογία

Σε λίγες μέρες (Κυριακή 21 Ιουνίου 2015 στις 19:38΄ ώρα Ελλάδος) μπαίνουμε στο θερινό ηλιοστάσιο. 
Αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση έδωσε μια σχετική αναφορά του Ζωσιμά Εσφιγμενίτη στον ΠΡΟΜΗΘΕΑ του (Ιούνιος 1899). Εκεί λέει για μια πρόληψη (¹) που έχει βεβαίως σχέση με την αμάθεια (και των Πηλιορειτών) και το θερινο ηλιοστάσιο!

Ας δούμε και την παρετυμολογία αναλυτικά:
Η παρετυμολογική σημασία των λέξεων είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει συχνά στις λαϊκές δοξασίες. Είναι η γνωστή σαν λαϊκή ετυμολογία.

Όταν δηλαδή γίνεται λανθασμένη σύνδεση ανάμεσα στη μορφή και τη σημασία της λέξης. 

Ο αγράμματος λαός στα παλιότερα χρόνια προσπαθούσε να εξηγήσει από το άκουσμα της λέξης (αφού δεν ήξερε γραφή και πολύ περισσότερο ορθογραφία) τι δηλώνει αυτή.  Έτσι μέσα από την συμπτωματική ομοιότητα έδινε τον ορισμό της και βέβαια λάθος!

Και στο Πήλιο, για πολλά κύρια ονόματα -ειδικά αγίων, τοπωνύμια, κ.ά- πιστευόταν κάτι εντελώς άσχετο με την αληθινή σημασία τους!  

Έχουμε λοιπόν, ενδεικτικά:

1.   Ο άγιος Τρύφωνας που γιορτάζει την 1^η Φεβρουαρίου, είναι ο προστάτης των λαχανόκηπων δηλαδή των «τρυφερών» λαχανικών (Τρύφωνας >τρυφερά)! Επίσης εικονίζεται κρατώντας κλαδευτήρι ως προστάτης και των αμπελουργών.

2.   Ο άγιος  Φανούριος> φανερώνω-φανέρωση είναι ο άγιος που στη γιορτή του, του προσφέρεται η «φανουρόπιτα» μαζί με την «προσευχή-παράκληση» να φανερώσει κάτι που χάσαμε και αναζητούμε! Γιορτάζει στις 27 Αυγούστου.

3.   Ο άγιος Μηνάς που γιορτάζει στις 11 Νοεμβρίου, «μηνάει», δηλαδή με «μήνυμα» φανερώνει κι αυτός (χωρίς πίτα!), γενικά τα χαμένα αντικείμενα και τα κλεμμένα!

4.   Ο άγιος Ονούφριος. Τότε τη μέρα της γιορτής του στις 12 Ιουνίου, οι θεριστάδες σταματούσαν το θερισμό για ξεκούραση δική τους και των ζώων τους και κρεμούσαν τα δρεπάνια ανάποδα πιστεύοντας πως ο άγιος "ρουφά τα στάχυα"!

Από αυτό και το Αϊ -Ρούφης <Ονούφρης <Ονούφριος !

5.   Ο άγιος Προκόπιος  που γιορτάζει στις 8 Ιουλίου,  έγινε ο προστάτης των νέων ζευγαριών! (Προκόπιος> Προκόπης> προκοπή> προκόβω ).

Σε πηλιορείτικο προικοσύμφωνο της τουρκοκρατίας  διαβάζουμε:

«Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγ. Πνεύματος αμήν. Της Αγίας Τριάδος Προκοπίου και πάντων των αγίων. Αμήν. Δια του παρόντος ημών προικοδοτικού γράμματος γίνεται δήλον ότι εγώ ο Δημήτριος Ευαγγελινός έχοντας δηγατήρ μου ονόματος Λενιώ και εις ηλικίαν γάμου ελθούσαν εσυμφώνησα […] δίδω […] 7 Νοεμβρίου 1842»

6.   Ο άγιος Ανδρέας που γιορτάζει στις 30 Νοεμβρίου, «αντρειεύει»(=δυναμώνει) το κρύο! Απ’ αυτό και ο Νοέμβριος λέγεται και «Αντριάς». (Ανδρέας> αντρειεύω> Αντριάς).

7.   Ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, (γιορτάζει την 3^η μέρα του Φλεβάρη την επόμενη της Υπαπαντής).

Ο λαός μας ονομάζει τον άγιο  Συμεών,> Συμιός > Σημιός> σημειώνω, σημείο, σημάδι >σημείωμα! Πίστευαν -και στο Πήλιο- πως ο άγιος είναι αυτός που «σημαδεύει» τα παιδιά όντας στην κοιλιά της μητέρας τους, αν οι ίδιες και η οικογένειά τους δεν τον τιμούσαν! Έτσι οι έγκυες τιμούσαν ή φοβόντουσαν τον άγιο και δεν εργάζονταν ανήμερα της γιορτής του, μη και «σημειώσει-σημαδέψει» τα έμβρυα! 

8.   Ο άγιος Ελευθέριος πάλι (15 Δεκεμβρίου), ελευθερώνει τις έγκυες αλλά και φυλακισμένους!.Από αυτό έγινε κι ο προστάτης των κρατούμενων! Ελευθέριος> ελευθερώνω>ελευθερία. «Καλή λευτεριά» είναι η γνωστή ευχή στις εγκυμονούσες!

9.   Ο άγιος Στυλιανός που γιορτάζει στις 26 Νοεμβρίου είναι προστάτης των βρεφών όπως εικονίζεται και αναφέρει κι ο συναξαριστής. (Στυλιανός> στυλώνει τα μωρά)

10.   Η προσωνυμία της εικόνας και του μοναστηριού της Παναγίας Κουνίστρας στη Σκιάθο. Αυτή προέρχεται από τη λέξη εικόνα> Εικονίστρια> Κουνίστρα!  Καμία σχέση με την κούνια! 

Εκτός των ονομάτων των αγίων που οι παλιοί «άλλαζαν» τη σημασία τους έχουμε και άλλα:

1.  Το «ρύζι» που έριχναν (και ακόμη ρίχνουν) στους γάμους έχει σχέση με τη ρίζα> ριζικό> ρύζι. «Καλορίζικοι» είναι η ευχή, δηλαδή να ριζώσουν-στερεωθούν σαν οικογένεια με απογόνους κλπ.

2.     Ο Φεβρουάριος> Φλεβάρης  πίστευαν πως χρωστάει το όνομά του, στο ότι τότε «ανοίγουν οι φλέβες της γης», δηλαδή αρχίζουν να τρέχουν οι πηγές. Είναι όμως γνωστό πως προέρχεται από το λατινικό februo(= εξιλεώνω, εξαγνίζω) και  Febroualia(=ρωμαϊκή γιορτή κάθαρσης).

3.   Ο Μάης είναι ο μήνας με τα μάγια (Μάης> Μάγια).Έτσι υπάρχει α) το δημοτικό τραγούδι «Πρωτομαγιά μου τάριξες τα μάγια και με μάγεψες…» και β) ότι δεν γίνονται γάμοι το μήνα αυτόν! 

4.   Ο Ιανουάριος >Γενάρης (γέννα !), γιατί τότε γεννούν τα πρόβατα.

5.   Το όνομα και επώνυμο Πάντος προέρχεται από τους αγίους Πάντες (πολλοί) > άγιος Πάντος (ένας).

6.   Η Μαγδαληνή (από τα Μάγδαλα της Γαλιλαίας) έγινε Μυγδαληνή> Μυγδαλιώ & Μαγδάλω από το αμύγδαλο>μύγδαλο!

(¹) Να κι η απόδοση στη δημοτική:

Πρόληψη από αμάθεια

Στις 9 του παρόντα μήνα Ιουνίου (βλ. παλιό ημερολόγιο) γίνεται η θερινή τροπή του ήλιου. Πολλοί όμως στα χωριά του Πηλίου, που δεν γνωρίζουν γράμματα, πιστεύουν πως η τροπή του ήλιου γίνεται στις 20 τρέχοντος

μηνός.

Αναλύοντας, ισχυρίζονται πως αυτή τη μέρα είδαν πολλές φορές με τα ίδια τους τα μάτια τον ήλιο να πηδά προς τα μπροστά!

Λένε πως το χειμερινό ηλιοστάσιο που είναι στις 20 Δεκεμβρίου την ημέρα της γιορτής του αγίου Ιγνατίου (*), ο ήλιος «αγναντεύει» κι άμα δει πως έφτασε στο τελευταίο σημείο στρέφεται προς τα πίσω και πηδά!

Και αυτοί που δεν έχουν ρολόγια διαιρούν το μερόνυχτο σε 24(;) διακριτικά σημεία, αρχίζοντας από το βράδυ λέγοντας: α) αποβραδίς β) ώρα για «πλάγιασμα» γ) μεσάνυχτα δ) λάλημα πετεινού ε) αυγή στ) ώρα της εκκλησίας ζ) χαράματα η) ανατολή ήλιου θ) κολατσιό ι) γεύμα ια) μεσημέρι ιβ) δειλινό ιγ) ώρα του εσπερινού ιδ) βασίλεμα ήλιου.

(*) βλ. Ιγνάτιος >αγνάντι >αγναντεύω! Άρα έξι μήνες μετά (20/12 – 20/6) ο ήλιος πάλι «αγναντεύει» και πηδά μπροστά !

Δημήτριος Πλατυγένης - Θετταλομάγνης

Ένας άγνωστος και αφανής συμπατριώτης μας, ευεργέτης της Πορταριάς και του Εθνικού Πανεπιστημίου.

Γεννήθηκε και ανατράφηκε –μάλλον- στην Πορταριά στα 1803. Ήταν απόγονος της οικογένειας των Πλατυγένηδων ή Πλατυγιάννηδων  που άκμασε στη Γούρα από τις αρχές του 18^ου αι. και όπως λέει ο Νικ. Γιαννόπουλος υπήρχαν εκκλησιαστικές επιγραφές  στο χωριό  που αναφέρονται στην οικογένεια. 
Ήταν   γιος του Ιωάννη Πλατυγένη που ίσως και ο ίδιος να γεννήθηκε στο Πήλιο, όπου για άγνωστους λόγους κατέφυγε η οικογένειά του. Σαν Ιωάννης Γουρεώτης-Γουριώτης ο πατέρας του έμεινε γνωστός στην Πορταριά και έτσι τον αναφέρει κι ο Γούδας. Το όνομα της μητέρας δεν είναι γνωστό.

Ο Δημήτριος είχε και αδελφό μικρότερο που δεν γνωρίζουμε το όνομά του. Αυτόν τον έστειλε ο πατέρας του να σπουδάσει  ιατρική στο Παρίσι. 
Ο ίδιος είχε μάθει αρκετά γράμματα σε σχολεία της περιοχής μας, αλλά πού ακριβώς δεν ξέρουμε. 

                Ο πατέρας του, εκτός της μόρφωσής του, ήταν μέγας πατριώτης και δημοκρατικών αρχών άνθρωπος. Πήρε μέρος στις επανασταστικές κινήσεις του Πηλίου αρχικά στα 1821. 

Τότε για να γλιτώσει την οικογένειά του, πέρασε όπως πολλοί  Πηλιορείτες στη Σκιάθο. Εκεί μιλούσε και ξεσήκωνε τον κόσμο. 
Την άνοιξη του 1823 όταν ξέσπασε η άλλη εξέγερση,  έστειλε το γιο Δημήτριο στο Τρίκερι στο πλευρό του Καρατάσου, όπου και πολέμησε.

 Όμως όταν οι Τρικεριώτες κι ο Καρατάσος συνθηκολόγησαν, ο Δημήτριος επέστρεψε στη Σκιάθο ως τα 1824. Τότε ο πατέρας του Ιωάννης, τον στέλνει με λίγα χρήματα να εμπορευτεί στη Σύρο φροντίζοντας την οικογένειά του. Ο γερο-Πλατυγένης  με την υπόλοιπη οικογένεια πήγε στα Ψαρά, πιστεύοντας πως οι Έλληνες θα νικήσουν αντιστεκόμενοι στους Τούρκους. Η συνέχεια της καταστροφής των Ψαρών είναι γνωστή, αλλά μαζί με τους κατοίκους του νησιού σκοτώθηκαν και οι Πλατυγένηδες.

Ο Δημήτριος αφήνοντας τις επιχειρήσεις του, πήγε εκεί κι έψαξε τους δικούς του, που δυστυχώς χάθηκαν.   

Μετά γυρίζοντας στη Σύρο, ασχολήθηκε μόνο με το εμπόριο. Εκεί έκανε εμπορική εταιρεία με τους Νικ. Μεταξά και Αργ. Οικονόμου και αμέσως πήγε στην Τεργέστη, όπου για κάμποσα χρόνια διακινούσε εμπορεύματα. Μετά τη διάλυση της εταιρείας, μόνος του έκανε την ίδια δουλειά πλουτίζοντας.

Στην Τεργέστη η ζωή του ήταν ευπρεπής , μετρημένη με αλληλεγγύη και προσφορά στους ομογενείς συμπατριώτες του και με εκδηλώσεις αγάπης για την πατρίδα, που την έβλεπε αγωνιζόμενη να αποκτά την ελευθερία της και να γίνεται ένα ανεξάρτητο συγκροτημένο κράτος.

Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1846, όταν είχε αρρωστήσει, συνέταξε την απλή διαθήκη του, όπου άφηνε όλη την περιουσία του σε συμπατριώτες και κοντινούς του ανθρώπους, αλλά και στη γενέτειρά του Πορταριά καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. 

Η παραπάνω διαθήκη του δημοσιεύτηκε και εκτελέστηκε, σύμφωνα με τη βολιώτικη εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, που την αναδημοσίευσε στις 21-1-1938:

Την 1^η Αυγούστου 1856 εξαιτίας της αρρώστιας του, πέθανε και τάφηκε στην Τεργέστη, χωρίς ποτέ να κάμει δική του οικογένεια.

Η "ΗΜΕΡΑ της ΤΕΡΓΕΣΤΗΣ" της 17-29- Αυγ. 1856 έγραψε:

Ήταν φίλος του επίσης Πηλιορείτη Φιλίππου Ιωάννου, που τον Ιούνιο του 1858 στο Πανεπιστήμιο εκφώνησε λόγο για τον φιλόπατρη μεγάλο ευεργέτη.

 Τον  Αύγουστο του 1912 το Πανεπιστήμιο του έκανε μνηνόσυνο και έβαλε μια αναμνηστική πλάκα στον τάφο του.  

ΠΗΓΕΣ:

-ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ, Αν. Γούδας, 1870   (ΕΔΩ)

-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΒΟΛΟΥ ΑΓΙΑΣ, Γ.Κορδάτου, 1960 
-ΕΞΕΧΟΥΣΑΙ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑΙ ΕΝ ΠΗΛΙΩ & ΒΟΛΩ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΙΘ΄  ΕΚΑΤΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΑ - Δ. Ξενάκης - ΒΟΛΟΣ 1933

-ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ  

-ΝΕΟΣ ΕΛΛΗΝΟΜΝΗΜΩΝ, Περιοδικό, 1913
-ΔΙΑΘΗΚΑΙ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ κλπ, Εν Αθήναις 1900   
                                                                                                                                                 (13-6-2015)

Τα Πλατανίδια το 1893

Μια ενδιαφέρουσα περιγραφή των Πλατανιδίων από το Ζωσιμά Εσφιγμενίτη, πριν από 122 χρόνια !

Άποψη του μαγαζιού Αλπάκη από τη σκάλα.
(Αρχείο Ν. Μαστρογιάννη)

Τὰ Πλατανίδια

Ἐν τῆ περιφερεία τῶν Ἀνατολικῶν Λεχωνίων κατὰ τὴν  παραλίαν ἐν σμικροτάτω μυχῶ τῆς θαλάσσης ὑπάρχει θέσις καλουμένη 
Π λ α τ α ν ί δ ι α  ἢ   Μ α γ α ζ ε ῖ ο ν. Αὔτη ἡ θέσις πρὸ 20 καὶ 25 ἐτῶν ἦτο ἕλος ἐν ὧ   βασίλευον οἱ βαθρακοί, ἀλλ’ ἀγοράσαντες αὐτὴν οἱ ἐπιμελεῖς καὶ φιλόπονοι Καραμπασιῶται μετεποίησαν τὸ ἕλος εἰς Ἠλύσιον πεδίον, καὶ κυρίως ἀφ’ ὅτου ὁ μακαρίτης Γιαννιὸς Ἀλπάκης ὠκοδόμησε τὴν μονώροφον οἰκίαν καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ Κωνσταντῖνος καὶ Νικόλαος ἀνώρυξαν πραγματικὸν ἀρτεσιανὸν φρέαρ δι’ οὐ ἀεννάως ἀνέρχεται καὶ ἀναβλύζει ἄνευ ἀντλίας ὕδωρ ἄφθονον […] Σήμερον δὲ ἀποκατέστη ἐπίνειον τῶν Λεχωνίων καὶ ἡ μόνιμος κατοικία καὶ τὸ κέντρον τῶν πέριξ ἁλιέων, ἅπαντες δὲ οἱ ἁλιεῖς ὁσάκις ἀργούσιν ἐκεῖ περιδιαβάζουσι ἀνασύροντες τὰ πλοιάρια των, διότι οἱ Ἀδελφοὶ Ἀλπάκη περιποιοῦνται αὐτοὺς ἐπαξίως. Ταύτην τὴν θέσιν ἐπισκεφθεῖς καὶ ἐγὼ κατὰ τὴν 18ην τοῦ παρελθόντος Ἀπριλίου μετὰ τοῦ πρώτου μου ἐξαδέλφου κ. Δήμ. Καμπυλάκη καὶ ἰδὼν αὐτὴν ἔμεινα ἔκθαμβος, διότι ἐγίνωσκον τὴν κατάστασιν αὐτῆς πρὸ χρόνων, πρὸς τῷ ἄλλω καλλωπισμῶ εἶδον τὰ ὀπωροφόρα δένδρα, περσομηλέας, κυδωνέας καὶ μηλέας (φερικαῖς), εἶδον λέγω αὐτὰ ἀνθοβολοῦντα καὶ τοὺς κυάμους κυματίζοντας, ἐκεῖ ὅπου πρὸ ὀλίγων χρόνων εἶχον οἱ ὄφεις τὰς φωλεᾶς τῶν καὶ οἱ πελαργοὶ τὴν βοσκὴν των, πρὸς τούτοις εἶδον νέαν μέθοδον καλλιεργείας. Οἱ ἀδελφοὶ Ἀλπάκη παρὰ τὸν καλῶς καλλιεργημένον περίβολον καὶ κῆπον ἔχουσιν καὶ ἄλλον χῶρον μὴ καλῶς καλλιεργούμενον ἕνεκα τοῦ βαλτώδους μέρους, ὡς ἐκ τούτου ὁ πατὴρ αὐτῶν ἐφύτευσε συκαμινέας, ἀλλ’ ἐπειδὴ τὸ δένδρον τοῦτο σήμερον δὲν εἶναι προσοδοφόρον ἀπέσπασαν αὐτᾶς καὶ ἀνώρυξαν τάφρους (χάνδακας) καθέτους πρὸς τὴν θάλασσαν ἐχούσας βάθος 1 μ. καὶ 50 % τοῦ μέτρου καὶ ἴσον πλάτος, μῆκος δὲ ἀόριστον. Ταύτας τὰς τάφρους ἐπλήρωσαν χονδρόβολα ἀπὸ τῆς θαλάσσης οὔσης πλησίον καὶ διὰ τοῦτο τὸ ἔδαφος καθίσταται γόνιμον καὶ εὔφορον, ὅθεν εὐχῆς ἔργου εἶναι, ἴνα οἱ ἔχοντες τοιαῦτα ἕλη ἀπὸ τοῦ ὅρμου Μηλίνας μέχρι Βώλου νὰ μιμηθῶσι τοὺς ἄνω εἰρημένους ἀδελφοὺς Ἀλπάκη, ὅπως καὶ οὗτοι ὠφεληθῶσι καὶ τοὺς ἀνὰ τὰ χωρία ἐλευθερώσουσιν ἀπὸ τοῦ μιάσματος καὶ τῶν ἀδιαλείπτων πυρετῶν ὡς καὶ τὰ Λεχώνια ἠλευθερώθησαν. Περὶ τούτου ἂς μαρτυρήσωσιν οἱ ἐπιζῶντες εἰσέτι γεροντότεροι ἠμῶν Λεχωνίται. 

Ἔμπροσθεν ταύτης τῆς θέσεως σώζονται παραλλήλως τῆ θαλάσση κεκαλυμμένα ἐρείπια […] ἐπιμήκη ἐπεκτεινόμενα πρὸς δυσμᾶς πολλῶν μέτρων διάστημα. Ταῦτα τὰ ἐρείπια κατ’ ἐμὲ εἶναι τοῦ δεκάτου τετάρτου αἰῶνος καθ’ ἢν ἐποχὴν κατεῖχε τὰ Λεχώνια ἡ οἰκογένεια τῶν Μελησσινῶν καὶ οἱ Λεχωνίται εἶχον διὰ θαλάσσης συγκοινωνίαν μετὰ τῶν ἐν Ἀλμυρῶ Πισαίων. Κατὰ τὸ δυτικὸν ἄκρον τῶν ἐρειπίων ὑφίσταται ἐρημοκκλήσιον τῆς Παναγίας καλούμενον ἐν ὧ τὸ πρῶτον Σάββατον τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς ἄγουσι διασκεδαστικὴν πανήγυριν, ἴνα μὴ καὶ οἱ ἐκεῖ προσερχόμενοι μείνωσιν ὑποδεέστεροι τῶν ἐν Βώλω καὶ Ἀγριᾶ πανηγυριστῶν.

 [Από το περιοδικό ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ- Ιούνιος 1893 -αριθμ. ΝΔ΄, σελ. 438-9]

Ο κούρος

Αντιγραφή από βιβλίο του Κώστα Λιάπη  (ΕΔΩ), "ΤΟ ΠΗΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ",  είναι η σημερινή (7-6-2015) επίκαιρη ανάρτηση. 

Παρουσιάζεται με γλαφυρότατο τρόπο η καλοκαιρινή συνήθεια (βλ. εργασία) των βοσκών του Πηλίου, που έμεινε σ' εμάς μια λαογραφική καταγραφή λόγω των εθίμων που συνοδεύουν τη δουλειά. 

Σήμερα αν κάποιος θελήσει να παρακολουθήσει "τον κούρο" (=κούρεμα κοπαδιών), δύσκολα θα βρει κοπάδι, αφού τα κοπάδια πια είναι ελάχιστα. Αν βρει όμως, θα ζήσει αυτά ακριβώς που αναφέρει ο Κ. Λιάπης! 

ΥΓ 1  Πώς γίνεται το «χου’σμάρ’ :

Το χουσ’μάρ’ ή κουσ’μάρ’ παρασκευάζεται από τυρί φρέσκο, το οποίο χαράζουμε σε κομμάτια, το αλατίζουμε λίγο και την άλλη ημέρα το βάζουμε σε μια κατσαρόλα. Με μια ξύλινη κουτάλα το τεμαχίζουμε περισσότερο, το βάζουμε στη φωτιά και αρχίζει να λιώνει.

 Όταν γίνει σαν γάλα, ρίχνουμε το αλεύρι λίγο-λίγο με τα δάκτυλα. Αυτό αρχίζει να γίνεται κρέμα και να βγάζει λάδι. Το ανακατεύουμε συνέχεια και όταν αρχίσει να ξεκολλάει από την κατσαρόλα και έχει γίνει μια μάζα, το ρίχνουμε στο πιάτο και το σερβίρουμε κρύο πασπαλισμένο με ζάχαρη ή μέλι. Μοιάζει με μαλακό κίτρινο τυρί.

Υ Γ 2  Για τον «κούρο» δείτε και στο ΦΙΡΙΚΙ