Του Αγίου Κων-νου

Του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης σήμερα!
 Μαζί με τα Χρόνια Πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, ας απολαύσουμε ένα διήγημα του 1908 στο λογοτεχνικό περιοδικό Νουμάς. Είναι γραμμένο από το ζαγοριανό και αιγυπτιώτη λόγιο και λογοτέχνη Απόστολο Κωνσταντινίδη, που παρουσιαζόταν στα Γράμματα με το ψευδώνυμο Πήλιος Ζάγρας:

Η μάχη της Γατζέας

 (19 Μαΐου 1823)

Ο Ρήγας Καμηλάρις στο βιβλίο του «ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑ, ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ-ΛΟΓΟΙ- ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ κλπ»  Εν Αθήναις 1897.Εκεί στη σελ. 34, γράφει για τα «άγνωστα» γεγονότα της Επανάστασης στο Πήλιο: 

Επίσης κι ο Χριστόφορος Περραιβός στα ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ: 

Ο γνωστός μας ιστοριοδίφης-συγγραφέας Κώστας Λιάπης, έγραψε ένα αναλυτικό κείμενο για την άγνωστη μάχη της Γατζέας. 

Παρακάτω αντίγραφο από το φετινό ημερολόγιο του Συλλόγου Ερασιτεχνών Αλιέων Κάτω Γατζέας: 

 

Τοπικές εκλογές στα 1883

Οι τοπικές-δημοτικές ή κοινοτικές- εκλογές πάντα είχαν ενδιαφέρον για τις κοινωνίες των χωριών μας.

Η πρώτη εκλογική αναμέτρηση μετά την απελευθέρωση του Πηλίου, του Βόλου και της Θεσσαλίας -στις 2 Νοεμβρίου 1881- από τους Τούρκους , έγινε στα τέλη Μαΐου  του 1883 και οι δημοτικές αρχές ανέλαβαν τον Ιούνιο. Ως τότε αιρετοί ήταν αυτοί που υπήρχαν ως την απελευθέρωση, όπως πχ ο Γεώργιος Καρτάλης στο δήμο Παγασών (Βόλου).

Τα κόμματα που υποστήριζαν τους δημάρχους ήταν το «Φιλελεύθερο» (Τρικουπικό) με υποστηρικτές τους Καρτάληδες, Κασσαβέτη, Φιλάρετο και το «Συντηρητικό» (Νοικοκυραίων) με υποστηρικτές τους Κοκοσλή, Γεωργιάδη, Φρόνιμο και Κανταρτζή.

Στις πρώτες αυτές τοπικές εκλογές τα πάθη και τα μίση μεταξύ των «μερίδων», ήταν στα ύψη! Καυγάδες, προπηλακισμοί, λοιδωρίες μέχρι και φόνος ήταν στην προεκλογική διάταξη!

Ας δούμε τι έγραφε η ΘΕΣΣΑΛΙΑ για τα επεισόδια στο Καραμπάσι (Αγ. Βλάση), που δημιούργησαν οι φίλοι των Συντηρητικών και του Κοκοσλή, που υποστήριζαν τον επίσης αϊγιωργίτη Νικολάκη Κύρου:

Λέξεις: γαυριώσα (η)=συμπεριφερόμενη με έπαρση, αλαζονεία, αυθάδεια.

οιμωγές (οι)=θρηνώδεις κραυγές.

Στο τότε δικό μας δήμο Νηλείας (ΕΔΩ), εκλέχτηκε ο αϊγιωργίτης γιατρός Ζήσης Χατζηκιτηλής  (ΕΔΩ), υποστηριζόμενος από τους Φιλελεύθερους, οι οποίοι και σάρωσαν σε Πήλιο και Βόλο. Στο Βόλο, εκλέχτηκε πάλι ο σπουδαίος Γ. Καρτάλης:

Οι εφημερίδες ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ και ΘΕΣΣΑΛΙΑ υποστήριζαν αντίστοιχα τους Συντηρητικούς και τους Φιλελεύθερους.

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ 25-5-1883 

Μετά τις εκλογές η ΦτΛ έγραφε δικαιολογούμενη: 

Φρούτα Λεχωνίων (2)

Η παραγωγή φρούτων (*) ήταν ανέκαθεν μια υπόθεση που απασχολούσε εκτός απ’ τους άμεσα εμπλεκόμενους λεχωνίτες αγρότες-παραγωγούς, ντόπιους μεσίτες, εμπόρους και τα τότε μέσα ενημέρωσης που ήταν μόνον… οι εφημερίδες.Έτσι οποιαδήποτε είδηση σχετική με τα φρούτα, αλλά και τις ελιές, που ήταν οι μοναδικές πηγές βιοπορισμού του τόπου, ήταν στην πρώτη σελίδα. 

Βλέπουμε λοιπόν, την είδηση για την προσδοκώμενη παραγωγή -άρα και τα έσοδα- τις επισημάνσεις για τη διακίνηση και βασικά τις δυσκολίες διάθεσης και πώλησης.

Η παρακάτω δημοσίευση του 1927, είναι σχετική με τις εμπορικές συναλλαγές (εξαγωγές φρούτων) με την Αίγυπτο, μέσω του λιμανιού του Βόλου, αλλά και του λεχωνίτικου Συνεταιρισμού ΣΠΟΛΚ (ΕΔΩ)  μέσω της Πλατανιδιώτικης σκάλας:

Ειδικά, αυτή η τελευταία δημοσίευση είναι μια διαχρονική «πονεμένη ιστορία». Μια «ιστορία» του αγώνα και της αγωνίας του αγρότη-παραγωγού, γραμμένη από τον λεχωνίτη ανταποκριτή Μήτσο Παχιό, που δηλώνει και παραγωγός: 

(*) Πρέπει να ληφθεί υπόψη πως πανελλαδικά, η παραγωγή φρούτων εκείνα τα χρόνια ήταν μικρή και το Πήλιο με τα Λεχώνια κυρίως, ήταν η πρώτη περιοχή στην Ελλάδα γνωστή από την παραγωγή σε ποσότητα, ποιότητα, πρωιμότητα, εμπορευσιμότητα. 
Σήμερα παντού υπάρχουν οπωρώνες με μεγάλη παραγωγή και γίνονται κι εισαγωγές... Τα λίγα πια, λεχωνίτικα φρούτα παραμένουν απαράμιλλα σε γεύση και ποιότητα!

Φρούτα Λεχωνίων (1)

Τώρα το Μάη  στα Λεχώνια είναι  «Μάγεμα ἡ φύσις κι ὄνειρο στὴν ὀμορφιὰ καὶ χάρη» ! (Διον. Σολωμός, Οἱ Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι-Σχεδίασμα Γ΄)

 Μαζί όμως με τ’ αμέτρητα λουλούδια υπάρχουν και  τα πρώτα ανοιξιάτικα φρούτα. Τζάνερα, μούσμουλα, κεράσια.

Κι αν η «Φρουτοπία» είναι η φανταστική χώρα των φρούτων, φαίνεται πως ο συγγραφέας της Ευγ. Τριβιζάς …δεν γνωρίζει πως τα Λεχώνια, είναι ένας πραγματικός φρουτότοπος !

Σήμερα λοιπόν, με το «γίνωμα» και το «καλωσκίρ’σμα»* των πρωτόβγαλτων φρούτων, θα δούμε ένα κομμάτι απ’ τον ΠΡΟΜΗΘΕΑ του Ζωσιμά για τα λεχωνίτικα κεράσια και τον τρόπο διάθεσής τους, στα 1900:

Συνεχίζοντας, ας απολαύσουμε και δυο «σχετικά» Δημοτικά τραγούδια, από τη συλλογή του Κ. Λιάπη «ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ  ΣΤΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑ»:

Τα κορίτσια κλέβουν κεράσια

Α

Δίπλα στο νερό στ’αυλάκι, είχα ένα περιβολάκι

Είχα μέσα λεμονίτσες, κι όλο φραγκοκερασίτσες

Και το μάθαν τα κοράσια, πάν’ μου κλέψαν τα κεράσια

Φύλαξα ένα φεγγαράκι, πιάνω μια απ’ το ποδαράκι

Σκούζει βάζει μια φωνή: -Το ποδαράκι μου πονεί!

Άφησέ με παλικάρι, με πονάει το ποδάρι.

-Μες στον ξένονε τον κήπο, τι γυρεύεις να σ’ αφήσω; (Κεραμίδι Πηλίου)

Β

Στην απάνω γειτονίτσα φύτεψα μια κερασίτσα

Και πααίναν τα κοράσια και μου κλέβαν τα κεράσια

Φ’λάω νύχτα με σκοτάδι πιάνω μια απ’ το ποδάρι

Σκούζει βάζει τη φωνή το ποδάρι της πονεί!

-Αν πονεί κι αν δεν πονεί δέστε το με το πανί

-Δεν το θέλω το πανί, θέλω άντρα γιομιτζή**

Ν’ ανεβαίνει στο κατάρτι νάναι ο νους του στην αγάπη

Ν’ ανεβαίνει στην αντένα νάναι ο νους του μετά μένα

Ν’ ανεβαίνει στα πανάκια, νάναι ο νους του στα βυζάκια! (Σκιάθος)

* καλωσκίρ'σμα=καλωσκαίρισμα από το καλωσκ'ρίζου>καλωσκαιρίζω=γεύομαι έγκαιρα πρωτοεμφανιζόμενους καρπούς. 

**γιομιτζής=γεμιτζής , ναυτικός, βαρκάρης